คือตอนนี้ผมมีเรื่องกลุ้มใจมากไม่รู้จะปรึกษาไครได้เเล้ว ผมจะเล่าความเป็นมาเลยนะครับ
ตอนนี้ผมเรียน พยาบาล อยู่ปี 3 เทอม 1 เเล้ว ซึ่งขึ้นฝึกงานเป็นครั้งเเรก มันทำให้ผมรู้ว่า พยาบาล ไม่เหมาะกับผมเลย ด้วยบุคลิกส่วนตัวเเละความถนัด ซึ่งความฝันของผมจริงๆเเล้ว ผมอยากเป็นครู เเละอยากเรียน ครูพลศึกษา ซึ่งสมัยก่อนผมสอบติดเเล้วที่ มหาลัยเเถวนครนายก เเต่เพื่อนบ้านเขาก็ดูถูกจบมาจะมีงานทำหรอ ผมก็คิดถึงตรงนั้น คิดถึงเเต่หน้าตาของพ่อเเม่ โดยลืมมองไปว่า ความถนัด เเละความสุขของตัวเองคืออะไร ใช่ครับพลศึกษาอาจจะหางานยาก เเต่ถ้าเราถนัดเเละรักที่จะเรียนรู้เเละตั้งใจมันต้องดีสิ เเต่ ณ วันนี้ผมต้องทุกข์ใจมากกับการเลือกทางเดินของผมตรงนี้ ผมอยู่ตรงนี้เพราะคิดว่าคนที่เขาไม่มีโอกาศเช่นเรามันมีมากมายทำไมเราไม่สู้เเละเดินต่อไป ผมอยากอดทนจนเรียนให้จบเเล้วมาเรียนครูพลศึกษาต่อเเต่เมื่อคิดดีๆผมอยากเลือกทางใดทางหนึ่งเเละทำมันอย่างเต็มที่เพราะตอนนี้ผมไม่มีความสุขเลยมันขัดกับความถนัดเเละบุคลิกความชอบของผมสุดๆ ผมพูดไม่เก่งผมคงบริการคนไข้ได้ไม่ดีพอผมคิดถึงอนาคตคนไข้ของผมเขาจะเป็นอย่างไรหรอถ้าต้องอยู่ภายใต้การพยาบาลของผมผมคิดว่าถ้าผมถนัดเเละมีใจรักเหมือนกับเพื่อนๆผมก็คงจะดุเเลคนไข้ได้ดีเเละดีที่สุด เเต่ตอนผมอยากไปเรียนอย่างมีความสุขผมอยากสดชื่นทุกครั้งที่ไปเรียนไม่ใช่จ้องหาทางจะโดดอย่างเดียวเพราะสิ่งที่เรียนทำให้เราไม่มีความสุข ปัญหาตอนนี้ผมอยากเทียบโอนหน่วยกิตไปเริ่มเดินตามฝันของผมที่ ศึกษาศาสตร์ พลศึกษา รามคำเเหง จะสายไปหรือเปล่าครับ ถ้าผมจะต้องจบช้าก่วาเพื่อนๆเเต่ก็จบในคณะที่ตนเองฝัน ผมรักในการสอนมากก่วา การบริการซึ่งงานพยาบาลเพื่อนๆผู้หญิงจะทำได้ดีก่วาผมมาก คิดเเล้วเศร้าครับ ที่ปล่อยตัวเองมาจนถึงปี 3 ถึงคิดจะซิ่วทั้งที่เริ่มรู้ตัวต้องเเต่อยู่ปี 2 เเล้ว ผมขอโทษนะครับที่ละบายเยอะไปไม่รู้จะอ่านรู้เรื่องหรือเปล่า ผมพิมมันออกมาด้วยความเครียดตัดสินใจอะไรไมไ่ด้มันลังเลไปหมด อยากอยู่ต่อเเต่ไม่มีความสุขเลยทุกข์ใจสุดๆ เเละอีกใจก็อยากไปเรียนตามความฝันที่อยากจะทำ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออก สมองตื้อไปหมดเเล้ว ครอบครัวผมก็ไม่กล้าบอกท่านว่าผมไม่ไหวเเล้วนะ พี่ๆเพื่อนๆ น้องๆ คนใหนที่มีประสบการร์ในการตัดสินใจอะไรสักอย่างที่มันสำคัยกับชีวิตเราเช่นนี้ช่วยเเนะนำผมด้วยนะครับถือว่าเป็นการทำบุญกับผมเถอะครับ ตอนนี้ผมเครียดมากไม่รู้ว่าเรื่องที่ผมเครียดจะเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าผมไม่รู้เเต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมมากครับ ........
กำลังเรียนปี 3 ม.รัฐเเห่งหนึ่งในภาคใต้ อยากซิ่วไป รามคำเเหง จะทันใหมครับ เครียดมากครับ
ตอนนี้ผมเรียน พยาบาล อยู่ปี 3 เทอม 1 เเล้ว ซึ่งขึ้นฝึกงานเป็นครั้งเเรก มันทำให้ผมรู้ว่า พยาบาล ไม่เหมาะกับผมเลย ด้วยบุคลิกส่วนตัวเเละความถนัด ซึ่งความฝันของผมจริงๆเเล้ว ผมอยากเป็นครู เเละอยากเรียน ครูพลศึกษา ซึ่งสมัยก่อนผมสอบติดเเล้วที่ มหาลัยเเถวนครนายก เเต่เพื่อนบ้านเขาก็ดูถูกจบมาจะมีงานทำหรอ ผมก็คิดถึงตรงนั้น คิดถึงเเต่หน้าตาของพ่อเเม่ โดยลืมมองไปว่า ความถนัด เเละความสุขของตัวเองคืออะไร ใช่ครับพลศึกษาอาจจะหางานยาก เเต่ถ้าเราถนัดเเละรักที่จะเรียนรู้เเละตั้งใจมันต้องดีสิ เเต่ ณ วันนี้ผมต้องทุกข์ใจมากกับการเลือกทางเดินของผมตรงนี้ ผมอยู่ตรงนี้เพราะคิดว่าคนที่เขาไม่มีโอกาศเช่นเรามันมีมากมายทำไมเราไม่สู้เเละเดินต่อไป ผมอยากอดทนจนเรียนให้จบเเล้วมาเรียนครูพลศึกษาต่อเเต่เมื่อคิดดีๆผมอยากเลือกทางใดทางหนึ่งเเละทำมันอย่างเต็มที่เพราะตอนนี้ผมไม่มีความสุขเลยมันขัดกับความถนัดเเละบุคลิกความชอบของผมสุดๆ ผมพูดไม่เก่งผมคงบริการคนไข้ได้ไม่ดีพอผมคิดถึงอนาคตคนไข้ของผมเขาจะเป็นอย่างไรหรอถ้าต้องอยู่ภายใต้การพยาบาลของผมผมคิดว่าถ้าผมถนัดเเละมีใจรักเหมือนกับเพื่อนๆผมก็คงจะดุเเลคนไข้ได้ดีเเละดีที่สุด เเต่ตอนผมอยากไปเรียนอย่างมีความสุขผมอยากสดชื่นทุกครั้งที่ไปเรียนไม่ใช่จ้องหาทางจะโดดอย่างเดียวเพราะสิ่งที่เรียนทำให้เราไม่มีความสุข ปัญหาตอนนี้ผมอยากเทียบโอนหน่วยกิตไปเริ่มเดินตามฝันของผมที่ ศึกษาศาสตร์ พลศึกษา รามคำเเหง จะสายไปหรือเปล่าครับ ถ้าผมจะต้องจบช้าก่วาเพื่อนๆเเต่ก็จบในคณะที่ตนเองฝัน ผมรักในการสอนมากก่วา การบริการซึ่งงานพยาบาลเพื่อนๆผู้หญิงจะทำได้ดีก่วาผมมาก คิดเเล้วเศร้าครับ ที่ปล่อยตัวเองมาจนถึงปี 3 ถึงคิดจะซิ่วทั้งที่เริ่มรู้ตัวต้องเเต่อยู่ปี 2 เเล้ว ผมขอโทษนะครับที่ละบายเยอะไปไม่รู้จะอ่านรู้เรื่องหรือเปล่า ผมพิมมันออกมาด้วยความเครียดตัดสินใจอะไรไมไ่ด้มันลังเลไปหมด อยากอยู่ต่อเเต่ไม่มีความสุขเลยทุกข์ใจสุดๆ เเละอีกใจก็อยากไปเรียนตามความฝันที่อยากจะทำ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออก สมองตื้อไปหมดเเล้ว ครอบครัวผมก็ไม่กล้าบอกท่านว่าผมไม่ไหวเเล้วนะ พี่ๆเพื่อนๆ น้องๆ คนใหนที่มีประสบการร์ในการตัดสินใจอะไรสักอย่างที่มันสำคัยกับชีวิตเราเช่นนี้ช่วยเเนะนำผมด้วยนะครับถือว่าเป็นการทำบุญกับผมเถอะครับ ตอนนี้ผมเครียดมากไม่รู้ว่าเรื่องที่ผมเครียดจะเป็นเรื่องไร้สาระหรือเปล่าผมไม่รู้เเต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมมากครับ ........