เรื่องเล่า

สวัสดีนะคะ ตอนนั้นเรียนอยู่ม.ต้น แอบชอบอาจารย์ของตัวเองค่ะ ตอนแรกก็แอบชอบเฉยๆ ก็ไม่ได้คิดว่าต้องให้เค้ารู้อะไร เพราะเราก็รู้ว่าเค้าก็โตแล้วห่างกับเราเองตั้ง 11 ปี เค้าคงไม่มาสนใจเราหรอก อีกอย่างตอนนั้นก็คิดว่าคงเป็นการแอบปลื้มเฉยๆ แต่เหมือนดวงชะตาเล่นตลก อาจารย์เค้าก็มาคุยมาพูดกับเราเป็นการสนิทสนมกัน มากกว่าเพื่อนคนอื่นๆในห้อง เวลาอยากกินกาแฟก็ต้องเรียกเราไปชงกาแฟมาให้ ทั้งๆที่บางทีก็ไม่ได้เรียนด้วยเลย หรือบางทีก็มาชวนกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร ที่มากกว่านั้นคือมีการพูดคุยกันมากกว่าเพื่อนนักเรียนคนอื่น โดยการที่ติดต่อกันทาง msn แล้วก็มาทางโทรศัพท์ เป็นอย่างนี้มาประมาณสองปี จนอาจารย์ต้องย้ายจากโรงเรียนไป เพราะว่าที่ๆเค้าไปออยู่มันไกลจากโรงเรียนเดิมมาก แล้วก็ไม่ค่อยมีสัญญาณโทรศัพท์ เลยทำให้ติดต่อไม่ค่อยได้ ในตอนนั้นก็คิดแบบนั้น แต่พอติดต่อไม่ได้ซักเดือนสองเดือน ก็มีการติดต่อกลับมาบ้าง โดยส่งข้อความมาถามว่าสบายดีรึป่าว หรือส่งมาบอกฝันดี หรืแบางทีที่เค้ากลับมาที่บ้านก็จะโทรมาบ้างแล้วก็ชวนไปกินข้าว ก็เป็นมาอย่างนี้อีกประมาณ ปีหนึ่ง แล้วอยู่ดีๆเค้าก็หายไปอีก โดยที่ไม่สามารถติดต่อได้เลย จนตอนนั้นคิดแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับเค้าอีกแล้ว แต่แล้วจู่ๆเค้าก็กลับมา พร้อมกับข่าวที่ว่าจะย้ายกลับมา ซึ่งก่อนหน้านี้ก็มีข่าวแบบนี้มาแล้วแต่พอไปถามเค้าก็ตอบว่ารอให้เราโตก่อนจึงจะย้ายกลับมาที่บ้าน แต่ครั้งนี้เหมือนว่าข่าวจะเป็นเรื่องจริง ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่เค้าจะกลับมา แต่เรื่องที่น่าเสียใจคือ เรากลับเป็นคนที่ต้องย้ายออกเอง เพราะเราต้องไปเรียนต่แที่ต่างจังหวัด จากการที่หายไปกว่าสองปีเราก็กลับมาคุยกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เรามีการนัดกันเป็นการไปดูหนังกินข้าวบ้างในบางครั้งที่มีโอกาส จนตอนอยู่ปีหนึ่งก็มีข่าวจากที่บ้านโทรมาบอกว่าเค้าจะแต่งงาน นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้กลับมาทบทวนอีกครั้งหนึ่งว่าต้องทำอย่างไรต่อไป แต่เหมือนโชคชะตาก็เล่นตลกอีก เค้านัดเราไปเที่ยวดูหนังกัน แต่ครั้งนี้เราไปกันที่ต่างจังหวัด และแน่นอนต้องมีการค้างคืน และอาจเป็นเพราะเราคงชอบเค้ามากเราจึงตกลงไป หลังจากดูหนังเสร็จเราก็เข้าที่พัก แต่ในวันนั้นไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นมา นอกจากเค้ากอดเราแล้วหลับไป เหตุการณ์วันนั้นทำให้เกิดคำถามขึ้นมากมาย แต่คำถาามที่สำคัญที่สุดคือเค้าคิดอย่างไรกับเรา และเค้าจะแต่งงานจริงมั้ย ความสงสัยทำให้เราถามคำถามนั้นออกไป และคำตอบคือเค้าก็ชอบเราเหมือนกัน และเรื่องแต่งงานนั้น เค้าตอบกลับมาว่าจะแต่งก็คงต้องแต่ง แต่ยังไงถ้าจะแต่งเค้าจะเป็นคนบอกเรื่องนั้นกับเราเอง คำตอบแรกเป้นคำตอบที่ทำให้เราดีใจมาก และคำตอบที่สอง เป็นคำตอบที่ทำให้เราเป็นกังวลมาก ในช่วงนั้นเราได้แต่คิดว่า แค่วันนี้มีความสุขก็พอ เพราะพรุ่งนี้เราอาจจะได้เจอกับข่าวดีของเค้า แต่เป็นข่าวที่ทำร้ายจิตใจเราที่สุดก็ได้ แต่อย่างที่เค้าว่า ความสุขผ่านไปเร็วเสมอ หลังจากวันนั้น เค้าไม่ขาดการติดต่อไปประมาณ 2-3 อาทิตย์ และเราก็ได้รับข่าวมาว่าเค้าแต่งงาน แต่เราไม่ได้รู้เรื่องนี้จากปากของเค้าเองอย่างที่เค้าเคยบอกเอาไว้ นั่นทำให้เราเริ่มตัดใจจากเค้าอย่างจริงจัง แต่ก็อีกแหละเค้ากลับมา พร้อมกลับมาสกิดรอยแพลอีกครั้งมันทำให้เราไม่สามารถถอนตัวออกมาได้เลย เรายังคงแอบติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ บางครั้งก็นัดกัรดูหนังกินข้าวเหมือนเดิม แต่ที่ต่างออกไปคือเค้ามีครอบครัวแล้ว เรื่องราวก็ยังเป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ และก็ล่วงเลยมาถึง 7 ปี นับตั้งแต่วันที่เราชอบเค้า เมื่อไม่กี่วันมานี้ เค้าได้นัดเจอเราเพื่อที่จะให้นั่งรถไปเป็นเพื่อนเพื่อไปต่างจังหวัด และก็อีกครั้งอาจจะมีการค้างคืน ซึ่งในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งแรก เพราะเราไม่ได้แค่นอนกอดกันอีกแล้ว เรื่องที่ผิดต่อคนรอบตัวเราสองคนเกิดขึ้น นั่นทำให้เราออกมาจากวังวนนี้ยากมากขึ้น และต่อจากนี้เราก็ไม่รู้ว่าเราจะทำอย่างไรต่อไปดี เพราะนี่จะเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตเราเจอเรื่องยุ่งยากอีกมากมาย สุดท้ายแล้วมันจะจบอย่างไร เราก็ไม่มีวันรู้ได้เลย