เธอควรอยู่ห่างชั้นไว้ เพราะต่อไปชั้นอาจจะไม่หยุดอยู่แค่นี้.......ฟินหลายคุนซายเอ๊ยยยยย

สุขสบายหมั่นเสมอมันเครือเก่า
เทิงพ่อแม่พี่น้องซำบายถ้วนอยู่ซุคน
เป็นจั้งใด๋เบิ่งคุนซายแล้วสุขใจพอได่บ่
ยามได้พ้อหน้าอ้ายดังหมายแล้วบ่เศร้าหมอง
    เบิ่งละครแล้วยิ้มจิกหมอนแม่จนว่า
แม่นบ้าแล้วตี้เบิ้งอิส่อยมันอายเขิน
บักคุนซายมันพาเกี้ยวเลี้ยวใส่ตะจะของ
แม่นกินของคาวเค็มกะหยังหวานพอปานนั่น
   จนอดลนทนบ่ได้ต้องมาตั้งกะทู้กล่าว
พอได้ซ่วงน้อแม่ป้าพี่น้องอย่าว่ากัน
มามื้อนี่แถลงเว้าควมผญาเพิ่นว่าใส่
เกี้ยวพาสีอีนางน้อยให้เขินฮ้าย ไปบ่เป็น
    บัดยามอ้ายเจ้าเว้าให่อยู่ห่างอ้ายจั๊กน่อย
อยู่ไก้หลายอดบ่ได้สิหลอยกอดแลบายหอม
ปานว่าเป็นอิส่อยหน้าฮ้อนแล้ว เด้อขัดเขิน
พ่อเบิ่งเพลินแล้วหมั่นไส้พอสิถีบให่ตกเตียง
อย่าฟ้าวว่ากันถ่อน แค่ 3 มื้อขอได่บ่
ขอให้ยิ้มหัวบ้างพอ ได่ซุ่มซื้นหัวใจ
เฮ็ดงานหนักมาแล้วมีความสุขซำนี่แน้
บ่ได้แก้ทิงน้อยซนแก้วบ่เสียหลาย เด้อพ่อเด้อ



แปล

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สุขสบายดีเหมือนเก่า
ทั้งพ่อแม่พี่น้อง-เรา สบายกันทุกคน
เป็นยังไงบ้างคุณชาย ดูแล้วสุขใจไหม
ยามได้เจอหน้าพี่ สมใจแล้วคงดีใจสินะ

    ดูละคร-จิกหมอนจน แม่บ่นว่า
นี่เป็นบ้า แล้วรึไง ดูแล้วเขิน
เห็นคุณชายกับสร้อยฟ้าหยอดหยอกเอิน
ก็คิดเพลินว่าหยอดเรา-เข้าข้างตัวเอง(ซะงั้น)
แม้กินของคาวเค็มก็หวานเลี่ยน
จนต้องเปลี่ยนอารมณ์หวานกะทันหัน
มาตั้งกระทู้ระบายอย่าว่ากัน
ขอให้ฉันแบ่งปันเถอะนะ อารมณ์ฟิน
มาวันนี้ขอผูกกลอนพูด “ผญา”
ที่คุณชายเกี้ยวสร้อยฟ้า พาถวิล
“อยู่ห่างฉัน” พร้อมสายตาแทบกลืนกิน
แม่ยกฟิน กันถ้วนหน้า..ตายคาจอ
“ไม่งั้นฉันจะอดใจไว้ไม่ไหว”
“ไม่หยุดไว้ แค่จุ๊บนั่นหรอกหนา”
สายตาบอกต่อจะกลืนทั้งกายา
อิสร้อยฟ้าอยู่นอกจอหน้าก็แดง
คุณสามีมองแลแล้วหมั่นไส้
พาจะให้ถีบสักทีดีไหมหนอ
มันจะเขินอายอะไรแค่ในจอ
แหมๆ พ่อช่างไม่รู้’ไรบ้างเลย
อย่าเบิ่งบ่นว่ากันเลยนะที่รัก
ขอ 3 วันอาการหนักให้วางเฉย
ทำงานเหนื่อยขอพักบ้างอย่าว่าเลย
อย่าเพิ่งเอ่ยด่าทอต่อว่ากัน

(ม่ค่อยสัมพันธ์กันเท่าไหร่ แต่อารมณ์ประมาณนี้แหละค่ะ 55555)