การ์ตูนแก๊กที่ผมนึกถึงก็ยังขำมาจนทุกวันนี้ ...ขำเหมือนผมไหมครับ

ผมเคยอ่าน และเคยดู ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่ แต่ก็นานมาแล้ว แต่ทุกวันนี้พอนึกถึงมุกตลกบางมุกที่ยังจดจำได้อยู่ หรืออยู่ในความทรงจำ ของการ์ตูนเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็อดขำหรือยิ้มไม่ได้ทุกที จริงๆ ตอนอาจ

มีตัวละครหลัก ๆ คือพี่สาวที่เป็นนักทดลอง น้องชายที่ดำเนินเรื่อง แล้วก็มีตัวร้ายที่เป็นนักวิทยาศาตร์ที่ชอบไก่ จำได้ว่าสิ่งที่เค้าทดลองก็จะเกี่ยวกับไก่ แต่ก็มักจะพ่ายแพ้ตัวละครเอกของเราไปทุกครั้ง ไปตามห

ผมมาอยู่บ้านแฟนผมจะ2ปีแล้วเรามีลูกด้วยกันนึงคน แรกๆเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักนิสัยดีแต่ผ่านมา1ปีเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทุกวันนี้ผมเป็นเหมือนลูกหมาที่อยู่ในกรง ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเธอเลย ผมไม่มีค่าอะไรกับ

สวัสดีค่ะ ไม่รู้เริ่มตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนนี้เราเป็นคนตลกของกลุ่มไปแล้วค่ะ แบบที่เวลาเงียบเมื่อไหร่ เพื่อนจะหันมามอง เหมือนรอให้ปล่อยมุก ตอนทำงานก็เหมือนกัน ประโยคจริงจังไม่ค่อยออกจากปากเท่าไหร่ พูดอะไ

กรณีน้องอุ้ยเดินหาเสียงสวนผ่านลุงอิสระ เดินสวนกันแต่ทำเหมือนไม่รู้จัก ทำเป็นมองไม่เห็น ในสายตาคนนอกบอกได้เลยว่า เสียมารยาทอย่างชัดเจน การมาอ้างว่าเพราะเจ็บใจที่การเลือกตั้งครั้งก่อนมาขอให้พรรคก้าวไก

ดูแล้ว ฮาๆ รั่วๆ นี่นึกถึงโฟกัสเลย ดูหน้ากากน้อยหน่า นางเตรียมมุกมาเต็มที่ แต่ดันชงแล้วไม่มีใครรู้ว่าเป็นมุก เลยไม่มีคนตบ เลยต้องเล่นเอง ขำมากๆ เรื่องแฟนฉัน โฟกัส มีชื่อว่า น้อยหน่า แล้วก็เข้าวงการมา