ไปอ่านเรื่องย่อตอนล่าสุดจากเวบเมเนเจอร์มา ..
" สร้อยเดินลิ่วๆจะกลับไปทางเรือนพ่อใหญ่ รัชชานนท์เดินตามมาติดๆ
“สร้อยฟ้า สร้อยฟ้า รอด้วยสิ”
“ตามมาเฮ็ดหยัง กลับไปเฮือนของเจ้าไป”
“ฉันเป็นข้าของเธอแล้วนี่ ฉันก็ต้องตามมารับใช้เธอสิ เออ แล้วนี่เธอไปจำมาจากไหน ไอ้สำนวนชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นข้าน่ะ ที่ฉันเคยได้ยินมา มันต้องเป็น”
“ชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นโจร เป็นโจรบ่ดีใช้งานกะบ่ได้ ข้อยเลยเปลี่ยนเป็นแพ้เป็นข้าซะ ข้อยฮู้มาจากเฮื่องสามก๊ก แปลกใจล่ะซิที่สาวบ้านป่าอย่างข้อยอ่านหนังสือออก แฮรี่สอนข้อยเอง ข้อยเว้าภาษาฝรั่งกะได้นะ สิบอกให้ บ่เชื่อล่ะซี้”
สร้อยยิ้มอวดอย่างเบ่งมาก
รัชชานนท์ขำๆไม่เชื่อนัก
“เชื่อๆ เธอมีเรื่องให้ฉันได้แปลกใจทุกวัน”
รัชชานนท์มองสร้อยแล้วอดรู้สึกใจหายที่จะไม่ได้เห็นหน้ากวนๆของสร้อยอีก
“เธอคงรู้แล้วว่าอีกวันสองวัน ฉันจะต้องไปจากที่นี่แล้ว แต่ฉันยังอยู่ทำงานที่หนองคายนี่อีกนาน ฉันกลับมาเยี่ยมเธออีกได้มั้ย สร้อยฟ้า”
“บ่ต้องกลับมาดอก เจ้ากลับมาอีกที พวกเฮากะคงอพยพไปจากที่นี่แล้ว...เฮาคงบ่ได้เจอกันอีก ข้อยบอกเจ้าแล้ว เจ้าต้องลืมว่าเจ้าเคยฮู้จักหมู่บ้านวลาหก แล้วเจ้ากะต้องลืมด้วยว่าเคยฮู้จักข้อย”
“ไม่หรอก ฉันไม่มีวันลืมเธอ สร้อยฟ้า ที่จริงที่ฉันตามหาเธอก็เพราะว่า...”
รัชชานนท์ดึงด้ายขาวออกมาจากกระเป๋า
“ฉันอยากจะให้เธอผูกข้อมือให้ฉัน”
สร้อยมองด้ายขาวในมือรัชชานนท์อย่างลังเล เขายัดด้ายขาวใส่มือสร้อย
“ผูกข้อมือให้ฉันหน่อยนะ นะ สร้อยฟ้า”
สร้อยค่อยๆคลี่ด้ายขาวออกแล้วผูกข้อมือซ้ายให้รัชชานนท์ที่ยังว่างเปล่าเนื่องจากข้อมือขวามีด้ายขาวผูกอยู่เต็มข้อมือแล้ว
“ข้อยเว้าบ่เป็นเด้อ บ่เคยผูกข้อมือรับขวัญให้ไผ”
“ฉันไม่ต้องการให้เธอผูกข้อมือเพื่อเรียกขวัญฉันกลับมา ฉันให้เธอผูกข้อมือเพื่อเป็นการผูกเราสองคนเอาไว้ด้วยกัน ให้เธอรับฉันเป็นเพื่อนไว้อีกคน..ได้มั้ย สร้อยฟ้า”
สร้อยเงยหน้าขึ้นมองรัชชานนท์นิ่งคิด
“ได้...ข้อยผูกเจ้าเป็นเสี่ยว”
รัชชานนท์เอื้อมมือลูบผมยุ่งๆของสร้อยอย่างเบามือ
“เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ แล้วก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันธรรมดา เราเป็นเพื่อนร่วมเป็นเพื่อนร่วมตายกัน...และจะไม่มีวันลืมกัน”
รัชชานนท์เผลอตัวก้มลงหอมจูบที่หัวยุ่งๆของสร้อย เธอนิ่งอึ้งไปช่วงขณะแล้วผลักรัชชานนท์ออกไป
“เจ้า! เจ้า”
สร้อยพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ผลักอกรัชชานนท์ออกไปอีกแล้ววิ่งหนีออกไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แปลกใจตัวเองที่ไม่โกรธรัชชานนท์อย่างที่ควรเป็น
รัชชานนท์ยืนมองสร้อยวิ่งหนีออกไปอย่างรู้สึกดีๆอย่างประหลาด ....
ก็อย่างที่น้องแต้วกะบอมบอกว่า เรื่องความรักเค้าจะไม่มีจิกหมอน ..
แต่ป้าอ่านแล้ว .. เย้ย .. มันเรียลลลลมาก
ในป่าไม่มีหมอน ป้าขอแทะต้นไม้แทนได้ป่ะ .. ยิ้มแก้มแตกเลยคริคริ ..
[ คุณชายรัชชานนท์ ] .. อ่านตอนนี้แล้วถ้าไม่มีหมอนให้จิก - ขอเป็นแทะต้นไม้แทนได้มั้ย ...
" สร้อยเดินลิ่วๆจะกลับไปทางเรือนพ่อใหญ่ รัชชานนท์เดินตามมาติดๆ
“สร้อยฟ้า สร้อยฟ้า รอด้วยสิ”
“ตามมาเฮ็ดหยัง กลับไปเฮือนของเจ้าไป”
“ฉันเป็นข้าของเธอแล้วนี่ ฉันก็ต้องตามมารับใช้เธอสิ เออ แล้วนี่เธอไปจำมาจากไหน ไอ้สำนวนชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นข้าน่ะ ที่ฉันเคยได้ยินมา มันต้องเป็น”
“ชนะเป็นเจ้า แพ้เป็นโจร เป็นโจรบ่ดีใช้งานกะบ่ได้ ข้อยเลยเปลี่ยนเป็นแพ้เป็นข้าซะ ข้อยฮู้มาจากเฮื่องสามก๊ก แปลกใจล่ะซิที่สาวบ้านป่าอย่างข้อยอ่านหนังสือออก แฮรี่สอนข้อยเอง ข้อยเว้าภาษาฝรั่งกะได้นะ สิบอกให้ บ่เชื่อล่ะซี้”
สร้อยยิ้มอวดอย่างเบ่งมาก
รัชชานนท์ขำๆไม่เชื่อนัก
“เชื่อๆ เธอมีเรื่องให้ฉันได้แปลกใจทุกวัน”
รัชชานนท์มองสร้อยแล้วอดรู้สึกใจหายที่จะไม่ได้เห็นหน้ากวนๆของสร้อยอีก
“เธอคงรู้แล้วว่าอีกวันสองวัน ฉันจะต้องไปจากที่นี่แล้ว แต่ฉันยังอยู่ทำงานที่หนองคายนี่อีกนาน ฉันกลับมาเยี่ยมเธออีกได้มั้ย สร้อยฟ้า”
“บ่ต้องกลับมาดอก เจ้ากลับมาอีกที พวกเฮากะคงอพยพไปจากที่นี่แล้ว...เฮาคงบ่ได้เจอกันอีก ข้อยบอกเจ้าแล้ว เจ้าต้องลืมว่าเจ้าเคยฮู้จักหมู่บ้านวลาหก แล้วเจ้ากะต้องลืมด้วยว่าเคยฮู้จักข้อย”
“ไม่หรอก ฉันไม่มีวันลืมเธอ สร้อยฟ้า ที่จริงที่ฉันตามหาเธอก็เพราะว่า...”
รัชชานนท์ดึงด้ายขาวออกมาจากกระเป๋า
“ฉันอยากจะให้เธอผูกข้อมือให้ฉัน”
สร้อยมองด้ายขาวในมือรัชชานนท์อย่างลังเล เขายัดด้ายขาวใส่มือสร้อย
“ผูกข้อมือให้ฉันหน่อยนะ นะ สร้อยฟ้า”
สร้อยค่อยๆคลี่ด้ายขาวออกแล้วผูกข้อมือซ้ายให้รัชชานนท์ที่ยังว่างเปล่าเนื่องจากข้อมือขวามีด้ายขาวผูกอยู่เต็มข้อมือแล้ว
“ข้อยเว้าบ่เป็นเด้อ บ่เคยผูกข้อมือรับขวัญให้ไผ”
“ฉันไม่ต้องการให้เธอผูกข้อมือเพื่อเรียกขวัญฉันกลับมา ฉันให้เธอผูกข้อมือเพื่อเป็นการผูกเราสองคนเอาไว้ด้วยกัน ให้เธอรับฉันเป็นเพื่อนไว้อีกคน..ได้มั้ย สร้อยฟ้า”
สร้อยเงยหน้าขึ้นมองรัชชานนท์นิ่งคิด
“ได้...ข้อยผูกเจ้าเป็นเสี่ยว”
รัชชานนท์เอื้อมมือลูบผมยุ่งๆของสร้อยอย่างเบามือ
“เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ แล้วก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันธรรมดา เราเป็นเพื่อนร่วมเป็นเพื่อนร่วมตายกัน...และจะไม่มีวันลืมกัน”
รัชชานนท์เผลอตัวก้มลงหอมจูบที่หัวยุ่งๆของสร้อย เธอนิ่งอึ้งไปช่วงขณะแล้วผลักรัชชานนท์ออกไป
“เจ้า! เจ้า”
สร้อยพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ผลักอกรัชชานนท์ออกไปอีกแล้ววิ่งหนีออกไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แปลกใจตัวเองที่ไม่โกรธรัชชานนท์อย่างที่ควรเป็น
รัชชานนท์ยืนมองสร้อยวิ่งหนีออกไปอย่างรู้สึกดีๆอย่างประหลาด ....
ก็อย่างที่น้องแต้วกะบอมบอกว่า เรื่องความรักเค้าจะไม่มีจิกหมอน ..
แต่ป้าอ่านแล้ว .. เย้ย .. มันเรียลลลลมาก
ในป่าไม่มีหมอน ป้าขอแทะต้นไม้แทนได้ป่ะ .. ยิ้มแก้มแตกเลยคริคริ ..