เรื่องราวของคุณ พรมแดนป่า20 จากเวปบ้านราษฏ์
ลองอ่านดูครับ รูปพวกนี้เป็นรูปคนอยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีอยู่ในสื่อแน่นอน
ในวันที่ 17-18 ผมฆ่าเวลาไปกับการเดินถ่ายรูป สัมภาษณ์ เก็บข้อมูล ตามหน้าด่านต่างๆ สามเหลี่ยมดินแดง สารสิน ปทุมวัน ราชปรารภ (เกือบโดนทหารยิงที่ราชปรารภ) ตั้งใจว่าคงอยู่ถึงแค่วันที่ 19 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการลาพักร้อนของผมพอดี
ตกกลางคืน ผมเริ่มจะนอนไม่หลับ เริ่มเครียดเมื่อได้เห็นมวลชนคนเฒ่าคนแก่ที่ไม่ยอมถอย เห็นเด็กๆ ยังวิ่งเล่นไปมาในที่ชุมนุม เห็นท่าทีแกนนำที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป การหายตัวไปของการ์ดหน้าด่านต่างๆ
เครียดที่ได้รู้ รอบนี้เขาคงเอาจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
วันที่ 19 หลังจากที่ผมไม่ได้นอนมาตลอดคืน เพราะเริ่มจับสัญญานอะไรบางอย่าง รุ่งเช้าผมออกเดินอีกครั้ง จากวันที่ 17-18 ที่ผู้คนตกอยู่ในภาวะหวาดผวา หวาดกลัว มาในวันนี้ ผมได้เห็นบรรยากาศของการฮึดสู้อีกครั้ง หลายคนกอดคอกันร่ำไห้ หลายคนเอ่ยคำอำลากันด้วยรอยยิ้ม พร้อมแต่งตัว เตรียมพร้อมรับกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
ช่วงสาย ทหารเริ่มเข้าสลายในฝั่งสารสินแล้ว ผมเดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกไล่ให้ย้อนกลับมา เพราะเดินไปต่อไม่ได้อีก กลับมาบันทึกภาพหน้าเวที เสียงปืนใกล้เข้ามาทุกที มวลชนเกือบทุกคนตะโกนไล่ให้แกนนำหนีไป เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าอาจโดนจับตาย ส่วนพวกเขาเอง... ยังคงอยู่ที่นั่น รอคอยเพชรฆาตที่กำลังมาถึง
เริ่มมีคนเจ็บทะยอยมาแล้ว ผมเดินเข้ารังนกกระจอกในสตช.เพื่อเช็คข่าวคราวส่วนอื่นๆ ภาพที่เห็นคือนักข่าวไทยทะยอยเก็บกระเป๋ากลับบ้าน บ้างก็ออกไปภาคสนาม รังนกกระจอกแทบร้าง เพราะคนที่ออกไปพักกลับเข้ามาไม่ได้
ผมเดินออกมาที่โรงพยาบาลตำรวจอีกครั้ง รายชื่อผู้เสียชีวิตเริ่มทะยอยขึ้นกระดานแล้ว ส่วนใหญ่อยู่ในบัญชี เหลือง แดง และดำ.....
ขยะ ยางรถยนต์ และทุกสิ่งที่พอเผาให้เป็นควันเพื่ออำพรางสายตาได้ ถูกทะยอยขนออกไปจากที่ชุมนุม
ตอบกระทู้น้องน้ำหวานครับ "เมื่อผมติดอยู่ในวัดปทุม ....."
ลองอ่านดูครับ รูปพวกนี้เป็นรูปคนอยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีอยู่ในสื่อแน่นอน
ในวันที่ 17-18 ผมฆ่าเวลาไปกับการเดินถ่ายรูป สัมภาษณ์ เก็บข้อมูล ตามหน้าด่านต่างๆ สามเหลี่ยมดินแดง สารสิน ปทุมวัน ราชปรารภ (เกือบโดนทหารยิงที่ราชปรารภ) ตั้งใจว่าคงอยู่ถึงแค่วันที่ 19 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการลาพักร้อนของผมพอดี
ตกกลางคืน ผมเริ่มจะนอนไม่หลับ เริ่มเครียดเมื่อได้เห็นมวลชนคนเฒ่าคนแก่ที่ไม่ยอมถอย เห็นเด็กๆ ยังวิ่งเล่นไปมาในที่ชุมนุม เห็นท่าทีแกนนำที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป การหายตัวไปของการ์ดหน้าด่านต่างๆ
เครียดที่ได้รู้ รอบนี้เขาคงเอาจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
วันที่ 19 หลังจากที่ผมไม่ได้นอนมาตลอดคืน เพราะเริ่มจับสัญญานอะไรบางอย่าง รุ่งเช้าผมออกเดินอีกครั้ง จากวันที่ 17-18 ที่ผู้คนตกอยู่ในภาวะหวาดผวา หวาดกลัว มาในวันนี้ ผมได้เห็นบรรยากาศของการฮึดสู้อีกครั้ง หลายคนกอดคอกันร่ำไห้ หลายคนเอ่ยคำอำลากันด้วยรอยยิ้ม พร้อมแต่งตัว เตรียมพร้อมรับกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
ช่วงสาย ทหารเริ่มเข้าสลายในฝั่งสารสินแล้ว ผมเดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกไล่ให้ย้อนกลับมา เพราะเดินไปต่อไม่ได้อีก กลับมาบันทึกภาพหน้าเวที เสียงปืนใกล้เข้ามาทุกที มวลชนเกือบทุกคนตะโกนไล่ให้แกนนำหนีไป เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าอาจโดนจับตาย ส่วนพวกเขาเอง... ยังคงอยู่ที่นั่น รอคอยเพชรฆาตที่กำลังมาถึง
เริ่มมีคนเจ็บทะยอยมาแล้ว ผมเดินเข้ารังนกกระจอกในสตช.เพื่อเช็คข่าวคราวส่วนอื่นๆ ภาพที่เห็นคือนักข่าวไทยทะยอยเก็บกระเป๋ากลับบ้าน บ้างก็ออกไปภาคสนาม รังนกกระจอกแทบร้าง เพราะคนที่ออกไปพักกลับเข้ามาไม่ได้
ผมเดินออกมาที่โรงพยาบาลตำรวจอีกครั้ง รายชื่อผู้เสียชีวิตเริ่มทะยอยขึ้นกระดานแล้ว ส่วนใหญ่อยู่ในบัญชี เหลือง แดง และดำ.....
ขยะ ยางรถยนต์ และทุกสิ่งที่พอเผาให้เป็นควันเพื่ออำพรางสายตาได้ ถูกทะยอยขนออกไปจากที่ชุมนุม