เคยเจอรุ่นพี่ที่ทำงานแบบนี้กันบ้างมั้ยค่ะ

คือทำงานด้านสายโปรแกรมเมอร์ ค่ะ เพิ่งจบใหม่ ยังเป็นจูเนียรอยู่เลย ที่บริษัทเค้าให้โอกาส เจ้านายให้โอกาสค่ะ แรกๆเข้างานไปทุกอย่างก็โอเค
หลังๆเราเริ่มรับโปรเจ็คเดี่ยวเองแล้ว ที่นี้ต้องโคงานกับ Implementer เรื่อง requirement ที่รับมาจากลูกค้า ที่นี้ก็รับมาปกติเราก็ทำ แรกๆคิดว่างานไม่มีอะไร พอทำไปสักพักถึงได้รู้ว่างานมันไม่ใช่ง่ายเลย คือโปรเจ็คมันยากมากค่ะ แต่เราก็พยายามแก้ๆ ทำตามหน้าที่ จนบางทีไม่เข้าใจในเนื้องานก็จะถามพี่เค้า พี่ Implement เค้าก็บอก เค้าอายุประมาณ 30 เราอายุ 23  ที่นี้ทำไปบางทีมันไม่สามารถทำได้ โปรแกรมมันไม่ suppot เราก็แจ้งแกไปว่าทำตรงนี้ๆไม่ได้ แกก็บอกไม่ได้ๆไง ต้องทำได้ สรุปคือ แกไม่ฟังที่เราอธิบาย จนเราต้องให้พี่โปรแกรมเมอร์อีกคนอธิบาย แกถึงจะฟัง
แล้ว requirement  ที่แกรับมา มันปรับตลอด จนบางทีเปลี่ยนเหมือนทำใหม่หมด ก็เดินไปถามแกบ่อย แกก็บอกว่ากลับมาถามที่เดิมอีกแล้วนะ  พอเสร็จแล้วเอา ไปให้พี่แก test พี่แกก็แบบน้อง ฟิลด์นี้น้องหาค่ามายังไง เขียนวิธีคิดให้พี่หน่อย เราก็เขียนให้ค่ะ ชี้แจงให้แกว่าเราคิดมายังไง มาอีกวัน ก็ถามฟิล์ดเดิมอีก ถามจนแบบเราไม่ต้อง query เราตอบได้เลยว่ามันมาจากไหน คือถามเป็นสิบๆรอบ เราก็ไม่เคยบ่นค่ะ
บางทีให้เราแก้ใหม่เกือบหมด เราบอกว่าแก้เยอะนะ ขอเวลาหน่อย แกบอก อะไรกันปรับแค่นิดหน่อย คิดในใจสรุปใครเขียนกันแน่วะ
แล้วตอนเที่ยงของวันนั้นมี meetting  กับนาย แกก็เรียกไปถามความคืบหน้าของงาน  เราก็พูดไปตามตรงว่างานมันแก้ใหม่เกือบหมดเหมือนเขียนใหม่ ตอนแรกนายดูงานปากเปล่า แกก็บอกว่าไม่น่ายากปรับนิดหน่อย เสร็จแล้วสักพักแกบอกไปเอา code มาดูสิ เท่านั้นแหละแกเลยเข้าใจว่ามันปรับเยอะ ที่นี้นายเราเลยอธิบายให้พี่คนนั้นฟัง ว่า งานมันแก้เยอะเลยนะที่จะให้น้องโปรแกรมเมอร์ปรับ บลาๆๆๆ อารมณ์นั้นเหมือนแกโดนมรสุม  แกก็ฟังที่นายพูด จนบางครั้งอดคิดไม่ได้ว่า เราเด็กกว่าใช่มั้ย ถึงพูดอะไรแล้วพี่เค้าไม่ฟัง แม้จะเป็นประโยคเดียวกันกับที่คนอื่นพูด คนอื่นพูดแกฟังแต่เราพูดแกไม่ฟัง ท้อใจจริงๆ