มีปัญหามาปรึกษาพี่ๆเพื่อนๆห้องนี้ค่ะ
ครอบครัวเราอยู่กัน 4 คน มีพ่อ แม่ จขกท และน้อง ปัญหาคือ แม่ จขกท มีน้องเราตอนอายุมากแล้ว ตอนนี้แม่เราอายุ 58 น้องเราอายุแค่ 14 เอง ทำให้เป็นวัยที่ค่อนข้างห่างกันมาก อีกทั้งพ่อ จขกท ค่อนข้างเผด็จการ เนื่องจากแม่เป็นแม่บ้าน และพ่อก็ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างพ่อเลยตัดสินใจทั้งหมด รวมทั้งชีวิตของลูกๆด้วย (พ่อค่อนข้างมีความคิดโบราณ)
คนภายนอกมักจะมองว่าึครอบครัวเราอบอุ่น มีพร้อมทุกอย่าง แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ เพราะถึงทุกคนจะอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ไม่ค่อยเข้าใจกัน เวลามีปัญหาปรึกษาพ่อกับแม่แล้วท่านไม่ค่อยเข้าใจ หรือไม่ก็ไม่เข้าใจเลย มันเลยเกิดช่องว่างระหว่างพ่อแม่กับลูกมากๆ
ส่วนตัว จขกท อายุจะ 30 แล้ว มีงานมีการทำ แต่ตอนวัยรุ่นค่อนข้างดื้อ โดนที่บ้านบังคับหลายอย่าง รู้สึกไม่ชอบ เลยออกจากบ้านไปอยู่ข้างนอกหางานทำเลี้ยงตัวเอง จนสุดท้ายแม่โทรมาขอร้องให้กลับมาอยู่บ้านก็เลยกลับ แต่ก็ยังไม่ค่อยลงรอยกับพ่อเท่าไหร่ เพราะยังเผด็จการเหมือนเดิม
พอเราเป็นแบบนี้ พ่อกับแม่เลยเลี้ยงน้องเราแบบไข่้ในหิน ไม่ให้ห่างจากอก ไม่ให้นอกลู่นอกทาง ให้เรียนโรงเรียนที่ดีที่สุด บังคับเรียนพิเศษทุกวัน ไม่ยอมให้ไปไหนเอง ต้องมีพ่อแม่ไปรับส่งตลอด แม้ไปกับเราก็ไม่ให้ไป นอนก็ต้องนอนกับพ่อแม่ ไม่ให้แยกห้อง
มีอยู่ครั้งนึงน้องเราต้องอ่านหนังสือสอบ ก็นั่งอ่านในห้องนอน สักพักก็เดินร้องไห้ออกมาจากห้อง จขกท ถามว่าเป็นอะไร น้องเล่าให้ฟังว่า ก็อ่านหนังสือสอบในห้อง ทีนี้พ่อนอนอยู่ ก็ว่าน้องว่า โดนพ่อตะคอกมาว่า "ปิดไฟได้แล้ว คนจะหลับจะนอน" พอบอกไปว่าอ่านหนังสือสอบ พรุ่งนี้ต้องสอบ ก็โดนตะคอกกลับมาว่า "งั้นก็นอน ไม่ต้องอ่านแล้วหนังสือ ปิดไฟๆๆๆ" แม่ก็เลยบอกให้น้องออกมาอ่านนอกห้อง
รุ่งขึ้น จขกท เลยไปบอกแม่ว่า ต่อไปนี้ให้น้องย้ายมานอนที่ห้อง จขกท แม่ก็อ้ำอึ้ง แล้วก็บอกว่าต้องขอพ่อก่อน จขกท หงุดหงิดเลยบอกว่า ไม่ต้องขอ เรื่องแค่นี้เอง แล้วก็ให้น้องย้ายมานอนที่ห้องเลย พอพ่อรู้ก็โกรธมาก มาว่า จขกท ว่า จะแอบทำอะไรกัน ถึงต้องย้ายห้อง ใครให้ย้าย แล้วก็มาพูดกับ จขกท ว่า จะเลวก็เลวคนเดียว ไม่ต้องให้น้องเลวตาม
ตอนนั้นบอกได้เลยว่า เงิบ เกี่ยวอะไรกับเลว จขกท ไม่เคยทำร้ายใคร ไม่เคยเกเร แต่แค่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่อยากให้ใครบงการ เลยออกไปอยู่นอกบ้านและก็ไม่เคยขอเงินที่บ้านอีกเลย อีกอย่างพ่อเกลียดที่ จขกท เป็นทอม เค้าบอกว่า เค้ารับไม่ได้ เค้า่เกลียดที่เห็นลูกเป็นพวกผิดเพศ เค้าอายชาวบ้าน หลังจากวันนั้นเราก็เลยไม่พูดกับพ่ออีกเลยจนถึงทุกวันนี้
หลังๆ จขกท เลยย้ายออกไปอยู่นอกบ้าน จะกลับบ้านเฉพาะเสาร์อาทิตย์ แต่ด้วยงานที่ทำ ต้องออก ตจว ด้วย ทำให้บางครั้ง แทบไม่ได้กลับบ้านเลย
ช่วงหลังๆมาน้องเริ่มโตเป็นสาวและสังเกตเห็นว่าน้องมีพฤติกรรมเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง แล้วก็ติด ipad ซึ่งอันนี้ จขกท เข้าใจเพราะตอนเริ่มเป็นวัยรุ่นก็เป็นเหมือนกัน เวลาน้องอยู่บ้านก็จะอยู่คนเดียวไม่พูดกับใคร หรือว่าคุยอะไรกับแม่กับพ่อ เค้าก็จะตอบแค่ อืม อืม น้องก็เลยไม่ค่อยพูดกับพ่อแม่เท่าไหร่ แต่สังเกตได้ว่าถ้า จขกท พาน้องออกไปนอกบ้านกัน 2 คน น้องจะพูดไม่หยุด จะร่าเริง จะดูมีความสุขมากกว่าจะอยู่ที่บ้าน
เมื่อวันสงกรานต์ จขกท กลับบ้าน ทีนี้น้องมาบอกว่า ให้ดูละครตอนจบเป็นเพื่อนหน่อย แต่วันนั้น จขกท ดันติดธุระต้องไปคุยงาน น้องเลยทำท่าหงอยๆแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไร ดูคนเดียวก็ได้" ซึ่งบอกตรงๆว่าเรารู้สึกแย่มาก เราเข้าใจความรู้สึกของน้องเลยว่ารู้สึกยังไง เหมือนเค้าอ้างว้าง ไม่มีเพื่อน ไม่รู้จะคุยกับใคร
จขกท เคยคุยกับน้องว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า น้องก็บอกว่า "พ่อกับแม่ชอบบังคับ แล้วก็ไม่ยอมให้ออกไปไหน น้องเบื่อไม่ค่อยอยากอยู่บ้าน แล้วพ่อก็บังคับให้เรียนหมอ (น้อง เรียนได้เกรด 3.93) แต่น้องอยากเรียนพวกวิทย์ประยุกต์มากกว่า ทุกวันนี้เรียนพิเศษก็หัวจะระเบิดอยู่แล้ว"
จขกท เลยไปบอกแม่ว่า ตอนนี้น้องมีปัญหาแบบนี้ๆๆๆ เพื่อที่แม่จะได้รู้ตัว แต่เค้ากลับไปถามน้องตรงๆ น้องก็ตอบแม่ว่า เปล่าไม่มีอะไร แม่ก็มาว่า จขกท ว่า ตื่นตูมไปเองน้องมันบอกว่าไม่มีอะไรสักหน่อย จขกท เลยพูดไปว่า "เราจะเป็นคนจัดการเรื่องเรียนของน้องเอง เราจะดูในส่วนที่เราทำได้ พ่อกับแม่มีหน้าที่จ่ายเงินพอ" พอพ่อรู้เรื่องก็โกรธแล้วบอกว่า ถ้าจะให้เค้าออกเงิน เค้าต้องเป็นคนกำหนดเองว่าจะให้เรียนอะไร แต่ถ้าให้ จขกท ดูแล ก็ให้ออกเงินกันเอง
ใจ จขกท เป็นห่วงน้อง ไม่อยากให้น้องเป็นเหมือนอย่างที่ จขกท เคยเป็น เพราะตอนนี้น้องก็เริ่มไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากคุยกับพ่อกับแม่ บางทีเราก็แอบเข้าเฟสบุ๊คเค้า บางครั้งเห็นว่าแอบโกหกพ่อกับแม่เหมือนกัน แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องเพราะเห็นเป็นเรื่องเล็ก แต่ก็กลัวว่าถ้าวันหลังโกหกมากขึ้นเรื่อยๆจะเป็นนิสัย ตอนนี้พยายามคุยกับน้อง แอบดูห่างๆ บ้าง แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากเพราะสุดท้ายทุกอย่างพ่อกับแม่ต้องเป็นคนตัดสินใจ
แบบนี้เราควรทำอย่างไรดีคะ เป็นห่วงน้องมากจริงๆ
>>> มีปัญหาครอบครัวอยากจะขอคำปรึกษาค่ะ
ครอบครัวเราอยู่กัน 4 คน มีพ่อ แม่ จขกท และน้อง ปัญหาคือ แม่ จขกท มีน้องเราตอนอายุมากแล้ว ตอนนี้แม่เราอายุ 58 น้องเราอายุแค่ 14 เอง ทำให้เป็นวัยที่ค่อนข้างห่างกันมาก อีกทั้งพ่อ จขกท ค่อนข้างเผด็จการ เนื่องจากแม่เป็นแม่บ้าน และพ่อก็ทำงานหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างพ่อเลยตัดสินใจทั้งหมด รวมทั้งชีวิตของลูกๆด้วย (พ่อค่อนข้างมีความคิดโบราณ)
คนภายนอกมักจะมองว่าึครอบครัวเราอบอุ่น มีพร้อมทุกอย่าง แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ เพราะถึงทุกคนจะอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ไม่ค่อยเข้าใจกัน เวลามีปัญหาปรึกษาพ่อกับแม่แล้วท่านไม่ค่อยเข้าใจ หรือไม่ก็ไม่เข้าใจเลย มันเลยเกิดช่องว่างระหว่างพ่อแม่กับลูกมากๆ
ส่วนตัว จขกท อายุจะ 30 แล้ว มีงานมีการทำ แต่ตอนวัยรุ่นค่อนข้างดื้อ โดนที่บ้านบังคับหลายอย่าง รู้สึกไม่ชอบ เลยออกจากบ้านไปอยู่ข้างนอกหางานทำเลี้ยงตัวเอง จนสุดท้ายแม่โทรมาขอร้องให้กลับมาอยู่บ้านก็เลยกลับ แต่ก็ยังไม่ค่อยลงรอยกับพ่อเท่าไหร่ เพราะยังเผด็จการเหมือนเดิม
พอเราเป็นแบบนี้ พ่อกับแม่เลยเลี้ยงน้องเราแบบไข่้ในหิน ไม่ให้ห่างจากอก ไม่ให้นอกลู่นอกทาง ให้เรียนโรงเรียนที่ดีที่สุด บังคับเรียนพิเศษทุกวัน ไม่ยอมให้ไปไหนเอง ต้องมีพ่อแม่ไปรับส่งตลอด แม้ไปกับเราก็ไม่ให้ไป นอนก็ต้องนอนกับพ่อแม่ ไม่ให้แยกห้อง
มีอยู่ครั้งนึงน้องเราต้องอ่านหนังสือสอบ ก็นั่งอ่านในห้องนอน สักพักก็เดินร้องไห้ออกมาจากห้อง จขกท ถามว่าเป็นอะไร น้องเล่าให้ฟังว่า ก็อ่านหนังสือสอบในห้อง ทีนี้พ่อนอนอยู่ ก็ว่าน้องว่า โดนพ่อตะคอกมาว่า "ปิดไฟได้แล้ว คนจะหลับจะนอน" พอบอกไปว่าอ่านหนังสือสอบ พรุ่งนี้ต้องสอบ ก็โดนตะคอกกลับมาว่า "งั้นก็นอน ไม่ต้องอ่านแล้วหนังสือ ปิดไฟๆๆๆ" แม่ก็เลยบอกให้น้องออกมาอ่านนอกห้อง
รุ่งขึ้น จขกท เลยไปบอกแม่ว่า ต่อไปนี้ให้น้องย้ายมานอนที่ห้อง จขกท แม่ก็อ้ำอึ้ง แล้วก็บอกว่าต้องขอพ่อก่อน จขกท หงุดหงิดเลยบอกว่า ไม่ต้องขอ เรื่องแค่นี้เอง แล้วก็ให้น้องย้ายมานอนที่ห้องเลย พอพ่อรู้ก็โกรธมาก มาว่า จขกท ว่า จะแอบทำอะไรกัน ถึงต้องย้ายห้อง ใครให้ย้าย แล้วก็มาพูดกับ จขกท ว่า จะเลวก็เลวคนเดียว ไม่ต้องให้น้องเลวตาม
ตอนนั้นบอกได้เลยว่า เงิบ เกี่ยวอะไรกับเลว จขกท ไม่เคยทำร้ายใคร ไม่เคยเกเร แต่แค่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่อยากให้ใครบงการ เลยออกไปอยู่นอกบ้านและก็ไม่เคยขอเงินที่บ้านอีกเลย อีกอย่างพ่อเกลียดที่ จขกท เป็นทอม เค้าบอกว่า เค้ารับไม่ได้ เค้า่เกลียดที่เห็นลูกเป็นพวกผิดเพศ เค้าอายชาวบ้าน หลังจากวันนั้นเราก็เลยไม่พูดกับพ่ออีกเลยจนถึงทุกวันนี้
หลังๆ จขกท เลยย้ายออกไปอยู่นอกบ้าน จะกลับบ้านเฉพาะเสาร์อาทิตย์ แต่ด้วยงานที่ทำ ต้องออก ตจว ด้วย ทำให้บางครั้ง แทบไม่ได้กลับบ้านเลย
ช่วงหลังๆมาน้องเริ่มโตเป็นสาวและสังเกตเห็นว่าน้องมีพฤติกรรมเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง แล้วก็ติด ipad ซึ่งอันนี้ จขกท เข้าใจเพราะตอนเริ่มเป็นวัยรุ่นก็เป็นเหมือนกัน เวลาน้องอยู่บ้านก็จะอยู่คนเดียวไม่พูดกับใคร หรือว่าคุยอะไรกับแม่กับพ่อ เค้าก็จะตอบแค่ อืม อืม น้องก็เลยไม่ค่อยพูดกับพ่อแม่เท่าไหร่ แต่สังเกตได้ว่าถ้า จขกท พาน้องออกไปนอกบ้านกัน 2 คน น้องจะพูดไม่หยุด จะร่าเริง จะดูมีความสุขมากกว่าจะอยู่ที่บ้าน
เมื่อวันสงกรานต์ จขกท กลับบ้าน ทีนี้น้องมาบอกว่า ให้ดูละครตอนจบเป็นเพื่อนหน่อย แต่วันนั้น จขกท ดันติดธุระต้องไปคุยงาน น้องเลยทำท่าหงอยๆแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไร ดูคนเดียวก็ได้" ซึ่งบอกตรงๆว่าเรารู้สึกแย่มาก เราเข้าใจความรู้สึกของน้องเลยว่ารู้สึกยังไง เหมือนเค้าอ้างว้าง ไม่มีเพื่อน ไม่รู้จะคุยกับใคร
จขกท เคยคุยกับน้องว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่า น้องก็บอกว่า "พ่อกับแม่ชอบบังคับ แล้วก็ไม่ยอมให้ออกไปไหน น้องเบื่อไม่ค่อยอยากอยู่บ้าน แล้วพ่อก็บังคับให้เรียนหมอ (น้อง เรียนได้เกรด 3.93) แต่น้องอยากเรียนพวกวิทย์ประยุกต์มากกว่า ทุกวันนี้เรียนพิเศษก็หัวจะระเบิดอยู่แล้ว"
จขกท เลยไปบอกแม่ว่า ตอนนี้น้องมีปัญหาแบบนี้ๆๆๆ เพื่อที่แม่จะได้รู้ตัว แต่เค้ากลับไปถามน้องตรงๆ น้องก็ตอบแม่ว่า เปล่าไม่มีอะไร แม่ก็มาว่า จขกท ว่า ตื่นตูมไปเองน้องมันบอกว่าไม่มีอะไรสักหน่อย จขกท เลยพูดไปว่า "เราจะเป็นคนจัดการเรื่องเรียนของน้องเอง เราจะดูในส่วนที่เราทำได้ พ่อกับแม่มีหน้าที่จ่ายเงินพอ" พอพ่อรู้เรื่องก็โกรธแล้วบอกว่า ถ้าจะให้เค้าออกเงิน เค้าต้องเป็นคนกำหนดเองว่าจะให้เรียนอะไร แต่ถ้าให้ จขกท ดูแล ก็ให้ออกเงินกันเอง
ใจ จขกท เป็นห่วงน้อง ไม่อยากให้น้องเป็นเหมือนอย่างที่ จขกท เคยเป็น เพราะตอนนี้น้องก็เริ่มไม่อยากอยู่บ้าน ไม่อยากคุยกับพ่อกับแม่ บางทีเราก็แอบเข้าเฟสบุ๊คเค้า บางครั้งเห็นว่าแอบโกหกพ่อกับแม่เหมือนกัน แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องเพราะเห็นเป็นเรื่องเล็ก แต่ก็กลัวว่าถ้าวันหลังโกหกมากขึ้นเรื่อยๆจะเป็นนิสัย ตอนนี้พยายามคุยกับน้อง แอบดูห่างๆ บ้าง แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มากเพราะสุดท้ายทุกอย่างพ่อกับแม่ต้องเป็นคนตัดสินใจ
แบบนี้เราควรทำอย่างไรดีคะ เป็นห่วงน้องมากจริงๆ