ข้าพเจ้าก็เกิดมาบนแผ่นดินนี้ เป็นดินเเดนแห่งพุทธศาสนา คงจะไปทางอื่นได้ยากมันไม่เข้ากับบริบท เกิดมาคำตอบชีวิตคืออะไร รวยมั้ง ความรัก มีงานทำ สุขภาพเเข็งแรง เเต่เราเป็นชาวพุทธ ต้องบวชซะหน่อยตามประเพณี เเล้วจะไปตามหาความรักต่อ
ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนใจ จำบทสวดมนต์ (จำไปแล้วได้ไรเดียวก็ลาสิกขา ) หนังสือธรรมะก็ไม่ค่อยอ่าน (อ่านเฉพาะที่สนใจ) เเละที่สนใจคือการฝึกจิตให้อะไรกับผู้ฝึกเยอะ ชีวิตดีอย่างนั้นอย่างนี้ ได้อ่านได้ฟังแล้วข้าพเจ้าก็อยากจะได้กับเขาบ้าง เเต่ต้องบอกก่อนว่าข้าพเจ้าไม่ชอบพูดกับใครชอบอยู่เงียบ เลยอยู่วัดที่สงบ เงียบ วันวัน เลยไม่ค่อยได้คุยกับใครสมใจ เว้นพูดกับสุนัข โทรทัศน์ก็ไม่ค่อยดู เเต่ดึก ๆ มีเเอบเชียเชลซี เเข่ง UCL บ้าง กลางวันนอนเยอะ
เข้าเรื่องเลย สิ่งที่ข้าพเจ้าพบขอนุญาติครูบาอาจารย์ผู้รู้ทั้งหลายไม่อ้างอิงคำศัพท์ใด ๆ ทางศาสนาในตอนนี้ เอาละอยู่กับตัวเองก็ต้องตามดูลมหายใจ ตามการเคลื่อนไหวร่างกาย เอะมันแปลกนะ มันมีความร้อนด้วย ร้อนในกาย ร้อนอากาศ หิว อิ่ม ง่วง ชีวิตก็วนเวียนอยู่เเค่นี้ ก็มันมีให้ดูเเค่นี้ เดียวก็เผลอไปคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว ไม่ได้ต้องกลับมาดูลมหายใจต่อ ไอ้เราก็ช่างสงสัยไม่รู้จาไปถามใคร ก็ถามตอบกับตัวเราเองนี่แหละ ถามเองตอบเองสรุป "กู้บ้าหรือเปล่า" งั้นเวลามันถามอย่าไปตอบมัน นานไป เอะ ในตัวเรามันมีสองคน คนนึงพูด คนนึงฟัง ถ้าคนฟังไปเผลอตอบก็เหลือคนเดียว คือ"คนบ้าพูดกับตัวเอง" เเต่เราตั้งใจแล้วว่าจะดูมันไปเฉย ๆ ซักพักมันก็เงียบไปเองเเล้ววันนั้นก็มาถึง ไม่รู้เป็นไรจิตใจไม่โปร่งใสเลย ดันเป็นห่วง สุนัขที่เลี้ยงไว้ พอบินฑบาตกลับมา เห็นหมาเเยกร่าง มันคงโดนรถชน เข้ากุฏิฉันเดี่ยว วันนี้มีต้มฟัก เทลงมามีชิ้นเนื้อด้วย ความรู้สึกนี้"ใช่เลย มันไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของเขา ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน" ในสมองนี่หยุดไม่ได้เเล้ว ทุกส่งรอบข้าง หายไปจากความรู้สึกทั้งหมด แม้เเต่ภาษาก็หายไปด้วย เอาคำไหนมาอธิบายไม่ได้เเล้วมันไม่มี มีเเต่มันเป็นของมันอย่างนั้น เราเองตั้งหากไปเข้าใจว่ามันมี มันเป็น ไปตั้งชื่อให้มันทุกอย่าง ไปมีความรู้สึกกับมัน ทั้งความรักด้วย หายไปในพริบตา น้ำตาก็ไหลไอ้เราเกิดมา 24 ปีไม่เคยรู้มาก่อน ไอ้ความรักเเบกมันอยู่ได้ทุกข์กับมันต้องเท่าไหร่ ท้ายที่สุดก็เป็นสิ่งที่เราสร้างมาหลอกตัวเอง ทุกข์เอง โง่เอง แล้วก็ไปโทษเเต่คนอื่น 3 นาทีมั้ง จิตค่อย ๆ ถอนกลับ สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเจอในหนังสือ จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้ข้าพเจ้า ศึกษาวิปัสสนาของพุทธศาสนาอย่างจริงจัง
2 เดือน กับ 3 สัปดาห์ ก็มีเหตุให้ข้าพเจ้าลาสิกขา เสียดายนะ เเต่ไม่เสียใจ เพราะสิ่งเหล่านั้นยังอยู่ในจิต ทุกวันนี้ก็ทำงาน มีรัก โลภไม่ค่อยมี โกรธไม่ค่อยมี เเต่หลงนี่มาก ไม่มีสติดึงกลับไม่ได้ เเต่มีสติเเล้วมันกลับมาเอง วันใดที่มีจังหวะเหมาะสมจิตก็ทำงานของมันเองเห็นในสิ่งที่เราสร้างทุกข์บ้างสุขบ้างมาหลอกตัวเอง ที่บอกว่ามันหลอกตัวเอง เพราะว่ามันเห็นเเล้วมันหาย ไม่มีอะไรน่าอยากได้ซักอย่าง
ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านเเละเเนะนำติชม
แด่ผู้ศึกษาพุทธศานา
ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนใจ จำบทสวดมนต์ (จำไปแล้วได้ไรเดียวก็ลาสิกขา ) หนังสือธรรมะก็ไม่ค่อยอ่าน (อ่านเฉพาะที่สนใจ) เเละที่สนใจคือการฝึกจิตให้อะไรกับผู้ฝึกเยอะ ชีวิตดีอย่างนั้นอย่างนี้ ได้อ่านได้ฟังแล้วข้าพเจ้าก็อยากจะได้กับเขาบ้าง เเต่ต้องบอกก่อนว่าข้าพเจ้าไม่ชอบพูดกับใครชอบอยู่เงียบ เลยอยู่วัดที่สงบ เงียบ วันวัน เลยไม่ค่อยได้คุยกับใครสมใจ เว้นพูดกับสุนัข โทรทัศน์ก็ไม่ค่อยดู เเต่ดึก ๆ มีเเอบเชียเชลซี เเข่ง UCL บ้าง กลางวันนอนเยอะ
เข้าเรื่องเลย สิ่งที่ข้าพเจ้าพบขอนุญาติครูบาอาจารย์ผู้รู้ทั้งหลายไม่อ้างอิงคำศัพท์ใด ๆ ทางศาสนาในตอนนี้ เอาละอยู่กับตัวเองก็ต้องตามดูลมหายใจ ตามการเคลื่อนไหวร่างกาย เอะมันแปลกนะ มันมีความร้อนด้วย ร้อนในกาย ร้อนอากาศ หิว อิ่ม ง่วง ชีวิตก็วนเวียนอยู่เเค่นี้ ก็มันมีให้ดูเเค่นี้ เดียวก็เผลอไปคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว ไม่ได้ต้องกลับมาดูลมหายใจต่อ ไอ้เราก็ช่างสงสัยไม่รู้จาไปถามใคร ก็ถามตอบกับตัวเราเองนี่แหละ ถามเองตอบเองสรุป "กู้บ้าหรือเปล่า" งั้นเวลามันถามอย่าไปตอบมัน นานไป เอะ ในตัวเรามันมีสองคน คนนึงพูด คนนึงฟัง ถ้าคนฟังไปเผลอตอบก็เหลือคนเดียว คือ"คนบ้าพูดกับตัวเอง" เเต่เราตั้งใจแล้วว่าจะดูมันไปเฉย ๆ ซักพักมันก็เงียบไปเองเเล้ววันนั้นก็มาถึง ไม่รู้เป็นไรจิตใจไม่โปร่งใสเลย ดันเป็นห่วง สุนัขที่เลี้ยงไว้ พอบินฑบาตกลับมา เห็นหมาเเยกร่าง มันคงโดนรถชน เข้ากุฏิฉันเดี่ยว วันนี้มีต้มฟัก เทลงมามีชิ้นเนื้อด้วย ความรู้สึกนี้"ใช่เลย มันไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่ของเขา ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน" ในสมองนี่หยุดไม่ได้เเล้ว ทุกส่งรอบข้าง หายไปจากความรู้สึกทั้งหมด แม้เเต่ภาษาก็หายไปด้วย เอาคำไหนมาอธิบายไม่ได้เเล้วมันไม่มี มีเเต่มันเป็นของมันอย่างนั้น เราเองตั้งหากไปเข้าใจว่ามันมี มันเป็น ไปตั้งชื่อให้มันทุกอย่าง ไปมีความรู้สึกกับมัน ทั้งความรักด้วย หายไปในพริบตา น้ำตาก็ไหลไอ้เราเกิดมา 24 ปีไม่เคยรู้มาก่อน ไอ้ความรักเเบกมันอยู่ได้ทุกข์กับมันต้องเท่าไหร่ ท้ายที่สุดก็เป็นสิ่งที่เราสร้างมาหลอกตัวเอง ทุกข์เอง โง่เอง แล้วก็ไปโทษเเต่คนอื่น 3 นาทีมั้ง จิตค่อย ๆ ถอนกลับ สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเจอในหนังสือ จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้ข้าพเจ้า ศึกษาวิปัสสนาของพุทธศาสนาอย่างจริงจัง
2 เดือน กับ 3 สัปดาห์ ก็มีเหตุให้ข้าพเจ้าลาสิกขา เสียดายนะ เเต่ไม่เสียใจ เพราะสิ่งเหล่านั้นยังอยู่ในจิต ทุกวันนี้ก็ทำงาน มีรัก โลภไม่ค่อยมี โกรธไม่ค่อยมี เเต่หลงนี่มาก ไม่มีสติดึงกลับไม่ได้ เเต่มีสติเเล้วมันกลับมาเอง วันใดที่มีจังหวะเหมาะสมจิตก็ทำงานของมันเองเห็นในสิ่งที่เราสร้างทุกข์บ้างสุขบ้างมาหลอกตัวเอง ที่บอกว่ามันหลอกตัวเอง เพราะว่ามันเห็นเเล้วมันหาย ไม่มีอะไรน่าอยากได้ซักอย่าง
ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านเเละเเนะนำติชม