สวัสดีชาวพันทิปค่ะ ทุกทีใช้ User คุณพ่อ แต่ครั้งนี้สมัครเองเลย ไม่อยากให้เค้าเห็นข้อความค่ะ
เราอายุ 21 ปีค่ะ เป็นลูกคนกลางค่ะมีพี่น้อง3คน เรามักจะทะเลาะกับคุณแม่อย่างรุนแรงแต่สาเหตุมักจะมาจากคนอื่น
คุณแม่มักจะอารมณ์เสีย ด่าว่าด้วยคำถ้อยรุนแรงใส่เราเสมอเวลาโมโหคนอื่นมา ในขณะที่คุณแม่จะพูดดีกับพี่และน้องค่ะ
เค้าโมโหทีไร จะลงที่หนูตลอดค่ะ ไม่เคยไปเหวี่ยงอารมณ์ใส่พี่ชายกับน้องสาวเลย
ตอนนี้เรานอนไม่หลับมา1สัปดาห์แล้วแม้จะใช้ยาภูมิแพ้ที่มีฤทธิ์ทำให้ง่วงก็ตามแต่ก็ยังนอนไม่หลับ
คุณพ่อรับฟังก็จริงแต่ก็เหมือนไม่ใส่ใจ เพราะเอาแต่บอกว่าช่างแม่เค้าเถอะ เราพยายามจะเปิดอกคุยกับคุณแม่
แต่พอทำทีไร แม่ก็จะว่าเป็นลูกไม่รักดี จนเค้าตะคอกดังลั่นบ้านว่า "เออ! กูไม่เคยรักเมิงเลย"
เสียใจมากค่ะ เขียนไดอารี่ตัดพ้อทุกวัน ตั้งแต่วันที่ทะเลาะมาเรายังไม่ได้คุยกับคุณแม่เลยค่ะ ไม่กล้าพูด กลัวเค้าจะด่า
ร้องไห้ทุกวัน ในขณะที่แม่ก็พูดคุยกับพี่และน้อง หัวเราะคิกคักกันตลอด
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครจะเตือนสติแม่ พ่อก็ไม่เคยมาปลอบ ทุกคนในครอบครัวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ
รู้สึกว่าคนในครอบครัวไม่คิดจะใส่ใจ ไม่เคยคิดจะช่วยแก้ปัญหาเกี่ยวนิสัยแม่ที่โมโหก็ชอบมาลงที่เราคนเดียว เวลาแม่อารมณ์ดี ก็ไม่ค่อยสนใจเราค่ะ ไม่มีเราเป็นหนึ่งในนั้น เรารู้สึกมาแต่เด็กเลยค่ะว่าแม่ไม่รักเลย เพราะเอาแต่ฟังคนอื่นที่ไม่ใช่เรา
เคยตบหน้าเราครั้งหนึ่ง เพราะไอ่เด็กโรงงาน มันฟ้องแม่หาว่าเราไปตีมัน แต่มันน่ะผลักเราล้ม ตอนนั้นแค่5ขวบเองค่ะ เป็นอะไรที่จำได้ขึ้นใจมาก แม่มักจะนัดแนะพ่อพี่ชายและน้องสาวหนีไปเที่ยวกัน4คนโดยทิ้งเราไว้ที่บ้านค่ะ
เราเคยว่าถามพ่อว่าใช่ลูกแม่มั้ย พ่อตอบแบบไม่มั่นใจเลยค่ะ พูดตะกุกตะกัก "เอ่อ.. ก.. .กก.ก็ ลูกป๊าม๊าสิ แล้วหนูจะลูกใคร"
ถามญาติทุกคนว่าใช่มั้ย ทุกคนก็ว่าใช่ แต่เราไม่เคยมั่นใจเลยค่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่งทะเลาะกันหนักมากกว่านี้
เราเลยบอกทุกคนในบ้านว่า ทำไมตอนเด็กๆที่เพื่อนรุ่นพี่ของพ่อที่รู้จักกันที่สนิทมากๆ มาขอไปเป็นลูกบุญธรรม ทำไมไม่ยกให้ไปซะ รู้มั้ยว่าเสียใจ อะไรๆก็ลงที่เรา โมโหก็ลงที่เรา เราเป็นลูกเค้ารึป่าว คนอื่นก็มีทำไมไม่ลงเฉลี่ยๆกันล่ะ เป็นคนนะ ไม่ใช่กระสอบทราย คนอื่นมาทำร้ายร่างกาย ทำร้ายความรู้สึก มันยังไม่เจ็บเท่าพ่อกับแม่ทำเลย
อยากระบายอีกเยอะเลยค่ะ แต่เท่านี้ก็พอสบายใจไปได้บ้าง ขอบคุณสำหรับคนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ
มีปัญหากับคุณแม่ ขอระบายค่ะ
เราอายุ 21 ปีค่ะ เป็นลูกคนกลางค่ะมีพี่น้อง3คน เรามักจะทะเลาะกับคุณแม่อย่างรุนแรงแต่สาเหตุมักจะมาจากคนอื่น
คุณแม่มักจะอารมณ์เสีย ด่าว่าด้วยคำถ้อยรุนแรงใส่เราเสมอเวลาโมโหคนอื่นมา ในขณะที่คุณแม่จะพูดดีกับพี่และน้องค่ะ
เค้าโมโหทีไร จะลงที่หนูตลอดค่ะ ไม่เคยไปเหวี่ยงอารมณ์ใส่พี่ชายกับน้องสาวเลย
ตอนนี้เรานอนไม่หลับมา1สัปดาห์แล้วแม้จะใช้ยาภูมิแพ้ที่มีฤทธิ์ทำให้ง่วงก็ตามแต่ก็ยังนอนไม่หลับ
คุณพ่อรับฟังก็จริงแต่ก็เหมือนไม่ใส่ใจ เพราะเอาแต่บอกว่าช่างแม่เค้าเถอะ เราพยายามจะเปิดอกคุยกับคุณแม่
แต่พอทำทีไร แม่ก็จะว่าเป็นลูกไม่รักดี จนเค้าตะคอกดังลั่นบ้านว่า "เออ! กูไม่เคยรักเมิงเลย"
เสียใจมากค่ะ เขียนไดอารี่ตัดพ้อทุกวัน ตั้งแต่วันที่ทะเลาะมาเรายังไม่ได้คุยกับคุณแม่เลยค่ะ ไม่กล้าพูด กลัวเค้าจะด่า
ร้องไห้ทุกวัน ในขณะที่แม่ก็พูดคุยกับพี่และน้อง หัวเราะคิกคักกันตลอด
ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครจะเตือนสติแม่ พ่อก็ไม่เคยมาปลอบ ทุกคนในครอบครัวทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยค่ะ
รู้สึกว่าคนในครอบครัวไม่คิดจะใส่ใจ ไม่เคยคิดจะช่วยแก้ปัญหาเกี่ยวนิสัยแม่ที่โมโหก็ชอบมาลงที่เราคนเดียว เวลาแม่อารมณ์ดี ก็ไม่ค่อยสนใจเราค่ะ ไม่มีเราเป็นหนึ่งในนั้น เรารู้สึกมาแต่เด็กเลยค่ะว่าแม่ไม่รักเลย เพราะเอาแต่ฟังคนอื่นที่ไม่ใช่เรา
เคยตบหน้าเราครั้งหนึ่ง เพราะไอ่เด็กโรงงาน มันฟ้องแม่หาว่าเราไปตีมัน แต่มันน่ะผลักเราล้ม ตอนนั้นแค่5ขวบเองค่ะ เป็นอะไรที่จำได้ขึ้นใจมาก แม่มักจะนัดแนะพ่อพี่ชายและน้องสาวหนีไปเที่ยวกัน4คนโดยทิ้งเราไว้ที่บ้านค่ะ
เราเคยว่าถามพ่อว่าใช่ลูกแม่มั้ย พ่อตอบแบบไม่มั่นใจเลยค่ะ พูดตะกุกตะกัก "เอ่อ.. ก.. .กก.ก็ ลูกป๊าม๊าสิ แล้วหนูจะลูกใคร"
ถามญาติทุกคนว่าใช่มั้ย ทุกคนก็ว่าใช่ แต่เราไม่เคยมั่นใจเลยค่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่งทะเลาะกันหนักมากกว่านี้
เราเลยบอกทุกคนในบ้านว่า ทำไมตอนเด็กๆที่เพื่อนรุ่นพี่ของพ่อที่รู้จักกันที่สนิทมากๆ มาขอไปเป็นลูกบุญธรรม ทำไมไม่ยกให้ไปซะ รู้มั้ยว่าเสียใจ อะไรๆก็ลงที่เรา โมโหก็ลงที่เรา เราเป็นลูกเค้ารึป่าว คนอื่นก็มีทำไมไม่ลงเฉลี่ยๆกันล่ะ เป็นคนนะ ไม่ใช่กระสอบทราย คนอื่นมาทำร้ายร่างกาย ทำร้ายความรู้สึก มันยังไม่เจ็บเท่าพ่อกับแม่ทำเลย
อยากระบายอีกเยอะเลยค่ะ แต่เท่านี้ก็พอสบายใจไปได้บ้าง ขอบคุณสำหรับคนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ