อยากขอคำปรึกษากับเพื่อนๆคะ อาจจะยาวสักนิดนะคะ
เราเพิ่งจบบัญชีมา เคยทำงานตรวจสอบบัญชี เราทำมาแค่ช่วงสั้นๆก็ลาออกเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ เรามีโรคประจำตัวก่อนที่จะมาทำงานอยู่แล้ว เป็นโรคพุ่มพวงในระยะเริ่มต้นเล็กคะ ทำให้พยายามดูแลตัวเอง ด้วยการไม่สามารถทำงานที่หนักและเครียดแบบนั้น จึงตัดสินใจลาออก
ต่อมาเราก็ลาออกมาทำกิจการของที่บ้าน ช่วยที่บ้านน่ะคะ กิจการของที่บ้านมีหลายอย่างคะ งานที่ต้องรับผิดชอบส่วนใหญ่ก็คือไปดูแลร้านให้ที่บ้าน ที่บ้านก็ไม่ได้สอนงานให้เราทำเต็มๆคะ ก็คือทำในส่วนนี้ก่อน ที่บ้านก็ให้เงินใช้พอสมควร บอกตรงๆการที่ทำงานที่บ้านแบบนี้ ไม่นาน เราเหงามากๆ เพิ่งจบมาใหม่ ก็ค่อนข้างเบื่อคะ ไม่มีเพื่อนร่วมงาน แทบจะไม่ได้ไปไหนเลยคะ ไม่ได้เข้าสังคม ไม่ได้เจอใคร หรือแม้แต่เพื่อน
เรามีแฟนด้วยคะ เคยทำงานที่เดียวกัน แต่เราออกมาส่วนเค้าเลือกที่จะทำต่อ เมื่อก่อนๆที่เค้าจะงานหนักเค้าทุ่มเทเวลาให้เรามาก นี้บอกตรงๆว่าเรามีความสุขมาก แต่ก็เพราะมีแฟนคะ และติดแฟนมาก ทำให้แฟนดึงเราออกมาจากเพื่อนๆคะ ในช่วงที่ทำงานบริษัทอยู่คะ พอมาทำงานที่บ้านก็เหมือนแทบจะไม่เหลือเพื่อนที่สนิทๆด้วยเลย คือเพื่อนสนิทจากตอนทำงานนะคะ แต่เราก็ยังติดต่อกับสนิทเพื่อนมัธยม ซึ่งเข้าใจเราจริงๆอยู่คะ
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ หลังจากมาทำงานที่บ้าน แฟนเราก็แทบจะไม่มีเวลาคะ เพราะเข้าช่วงงานหนักมาก(ถึงมากที่สุด) แต่เค้าก็พยายามโทรมาหาทุกวันคะ อาจจะคุยกันได้มากบ้างน้อยบ้าง แต่ไม่ได้ออกไปไหนกันคะ ประกอบกับการที่เราไม่มีกลุ่มเพื่อนไม่ได้เจอใคร เวลาที่เหลือ กับการทำงานของที่บ้าน อาการป่วยของเรา เวลาที่เราต้องทำอะไรอยู่คนเดียวตลอด มันทำให้เราคิดฟุ้งซ่านคะ เราร้องไห้หลายครั้งที่เค้าไม่มีเวลาให้คะ แต่เราก็รู้ว่าเค้าให้ได้เท่านี้ แต่เราก็ไม่ได้ให้เค้ารู้คะ มีแค่ครั้งเดียวคะที่ให้รู้ เพราะอยากให้เค้ารับฟังเราน่ะคะ แต่เค้าก็มีเวลาให้เราเท่านี้จริงๆ นั่นคือดีที่สุดแล้วคะ เรารู้สึกว่าตัวเองคิดมากจนเกินไปร้องไห้ง่ายไป คือ เราไม่อยากเห็นตัวเองอ่อนแอขนาดนี้คะ บางครั้งยังคิดอยู่เลยว่าตัวเองผิดปกติหรือเปล่าคะ
เราอยากแก้ปัญหาคะ หลายครั้งเราหวนกลับไปสมัครงาน เพราะต้องการสังคม อยากยุ่งๆ ไม่อยากให้ตัวเองต้องมีเวลามาคิดฟุ้งซ่านแบบนี้ แต่ด้วยโรคประจำตัว ก็ทำให้เราต้องคิดแล้วคิดอีก รวมถึงสายงานของเราก็จะหนีไม่พ้นบัญชี ซึ่งเราก็ไม่ค่อยชอบสายงานนี้คะ ความจริงเรามีความฝันที่จะเรียนต่อโท MBA อยู่คะ เหตุผลของการต่อคืออยากมีความรู้ทางด้านนี้คะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำงานด้านนี้ด้วยคะ เพราะตอน ป ตรี เราเลือกบัญชี แต่ใจจริงอยากต่อบริหาร เพราะตอนนั้นเพื่อนแม่ที่จบบัญชีมาแนะนำคะว่าต่อบัญชีก่อนแล้วค่อยไปเรียนหรือทำงานทางด้วนบริหารก็ได้คะ ซึ่งไม่ว่าจะทางใด ทางบ้านก็สนับสนุน เพราะเค้าก็ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้คะ เราก็อยากจะตัดสินใจอะไรเป็นเรื่องเป็นราวคะ อยากมีเป้าหมาย ไม่อยากมานั่งจิตฟุ้งซ่านคะ แต่ด้วยประสบการณ์การทำงานของเราเอาให้เต็มที่ๆบ้านเซ็นรับรองให้ รวมกับที่ทำงานบริษัทก็เต็มที่คือ 1 ปี ทำให้เราไม่สามารถสมัครแบบพิเศษคือเรียนช่วง เสาร์อาทิตย์ หรือตอนเย็นได้คะ เพราะที่เราอยากเรียนต้องการประสบการณ์ทำงานมากกว่านี้คะ หากเราจะเอาเวลาไปสมัครงานคะ แต่ถ้าเรียนแบบปกติ เราก็คงช่วยงานที่บ้านตามปกติคะ
แต่สิ่งที่เราเองก็แอบกลัวคือ และนึกเป็นคำถามขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ คือ ตอนนี้เรา 24 คะ เราเป็นเด็กเข้าเรียนช้าคะ สมมติถ้าเราเริ่มชีวิตตอนทำงาน แบบรับเงินเดือน จริงมาเอาตอน 27 มันจะช้าไปไหมคะ เรารู้สึกว่ามันแก่ไปไหมคะ
จริงๆจากเรื่องที่เล่าให้เพื่อนๆพักก็อยากขอคำแนะนำ คำปรึกษา หรืออยากให้เตือนสติ จากพี่ๆ เพื่อน ถือเป็นวิทยาทานละกันนะคะ แต่เราก็แบ่งแยกเป็นประเด็นไม่ออกคะ
เราไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้คะ แต่ครั้งนี้เราอยากได้ไอเดียจริงๆจากที่ได้รับมาดูบ้างคะ และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ความหวังดี จากทุกๆคนในพันทิปแห่งนี้ ล่วงหน้าคะ
พยายาม tag ในกลุ่มที่คิดว่าตัวเองจะได้รับไอเดียคะ แต่หาก tag ผิด ก็ขออภัยนะคะ
ขอคำปรึกษาคะ ไม่อยากให้ตัวเองคิดมาก หรือฟุ้งซ่านคะ
เราเพิ่งจบบัญชีมา เคยทำงานตรวจสอบบัญชี เราทำมาแค่ช่วงสั้นๆก็ลาออกเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ เรามีโรคประจำตัวก่อนที่จะมาทำงานอยู่แล้ว เป็นโรคพุ่มพวงในระยะเริ่มต้นเล็กคะ ทำให้พยายามดูแลตัวเอง ด้วยการไม่สามารถทำงานที่หนักและเครียดแบบนั้น จึงตัดสินใจลาออก
ต่อมาเราก็ลาออกมาทำกิจการของที่บ้าน ช่วยที่บ้านน่ะคะ กิจการของที่บ้านมีหลายอย่างคะ งานที่ต้องรับผิดชอบส่วนใหญ่ก็คือไปดูแลร้านให้ที่บ้าน ที่บ้านก็ไม่ได้สอนงานให้เราทำเต็มๆคะ ก็คือทำในส่วนนี้ก่อน ที่บ้านก็ให้เงินใช้พอสมควร บอกตรงๆการที่ทำงานที่บ้านแบบนี้ ไม่นาน เราเหงามากๆ เพิ่งจบมาใหม่ ก็ค่อนข้างเบื่อคะ ไม่มีเพื่อนร่วมงาน แทบจะไม่ได้ไปไหนเลยคะ ไม่ได้เข้าสังคม ไม่ได้เจอใคร หรือแม้แต่เพื่อน
เรามีแฟนด้วยคะ เคยทำงานที่เดียวกัน แต่เราออกมาส่วนเค้าเลือกที่จะทำต่อ เมื่อก่อนๆที่เค้าจะงานหนักเค้าทุ่มเทเวลาให้เรามาก นี้บอกตรงๆว่าเรามีความสุขมาก แต่ก็เพราะมีแฟนคะ และติดแฟนมาก ทำให้แฟนดึงเราออกมาจากเพื่อนๆคะ ในช่วงที่ทำงานบริษัทอยู่คะ พอมาทำงานที่บ้านก็เหมือนแทบจะไม่เหลือเพื่อนที่สนิทๆด้วยเลย คือเพื่อนสนิทจากตอนทำงานนะคะ แต่เราก็ยังติดต่อกับสนิทเพื่อนมัธยม ซึ่งเข้าใจเราจริงๆอยู่คะ
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ หลังจากมาทำงานที่บ้าน แฟนเราก็แทบจะไม่มีเวลาคะ เพราะเข้าช่วงงานหนักมาก(ถึงมากที่สุด) แต่เค้าก็พยายามโทรมาหาทุกวันคะ อาจจะคุยกันได้มากบ้างน้อยบ้าง แต่ไม่ได้ออกไปไหนกันคะ ประกอบกับการที่เราไม่มีกลุ่มเพื่อนไม่ได้เจอใคร เวลาที่เหลือ กับการทำงานของที่บ้าน อาการป่วยของเรา เวลาที่เราต้องทำอะไรอยู่คนเดียวตลอด มันทำให้เราคิดฟุ้งซ่านคะ เราร้องไห้หลายครั้งที่เค้าไม่มีเวลาให้คะ แต่เราก็รู้ว่าเค้าให้ได้เท่านี้ แต่เราก็ไม่ได้ให้เค้ารู้คะ มีแค่ครั้งเดียวคะที่ให้รู้ เพราะอยากให้เค้ารับฟังเราน่ะคะ แต่เค้าก็มีเวลาให้เราเท่านี้จริงๆ นั่นคือดีที่สุดแล้วคะ เรารู้สึกว่าตัวเองคิดมากจนเกินไปร้องไห้ง่ายไป คือ เราไม่อยากเห็นตัวเองอ่อนแอขนาดนี้คะ บางครั้งยังคิดอยู่เลยว่าตัวเองผิดปกติหรือเปล่าคะ
เราอยากแก้ปัญหาคะ หลายครั้งเราหวนกลับไปสมัครงาน เพราะต้องการสังคม อยากยุ่งๆ ไม่อยากให้ตัวเองต้องมีเวลามาคิดฟุ้งซ่านแบบนี้ แต่ด้วยโรคประจำตัว ก็ทำให้เราต้องคิดแล้วคิดอีก รวมถึงสายงานของเราก็จะหนีไม่พ้นบัญชี ซึ่งเราก็ไม่ค่อยชอบสายงานนี้คะ ความจริงเรามีความฝันที่จะเรียนต่อโท MBA อยู่คะ เหตุผลของการต่อคืออยากมีความรู้ทางด้านนี้คะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำงานด้านนี้ด้วยคะ เพราะตอน ป ตรี เราเลือกบัญชี แต่ใจจริงอยากต่อบริหาร เพราะตอนนั้นเพื่อนแม่ที่จบบัญชีมาแนะนำคะว่าต่อบัญชีก่อนแล้วค่อยไปเรียนหรือทำงานทางด้วนบริหารก็ได้คะ ซึ่งไม่ว่าจะทางใด ทางบ้านก็สนับสนุน เพราะเค้าก็ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้คะ เราก็อยากจะตัดสินใจอะไรเป็นเรื่องเป็นราวคะ อยากมีเป้าหมาย ไม่อยากมานั่งจิตฟุ้งซ่านคะ แต่ด้วยประสบการณ์การทำงานของเราเอาให้เต็มที่ๆบ้านเซ็นรับรองให้ รวมกับที่ทำงานบริษัทก็เต็มที่คือ 1 ปี ทำให้เราไม่สามารถสมัครแบบพิเศษคือเรียนช่วง เสาร์อาทิตย์ หรือตอนเย็นได้คะ เพราะที่เราอยากเรียนต้องการประสบการณ์ทำงานมากกว่านี้คะ หากเราจะเอาเวลาไปสมัครงานคะ แต่ถ้าเรียนแบบปกติ เราก็คงช่วยงานที่บ้านตามปกติคะ
แต่สิ่งที่เราเองก็แอบกลัวคือ และนึกเป็นคำถามขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ คือ ตอนนี้เรา 24 คะ เราเป็นเด็กเข้าเรียนช้าคะ สมมติถ้าเราเริ่มชีวิตตอนทำงาน แบบรับเงินเดือน จริงมาเอาตอน 27 มันจะช้าไปไหมคะ เรารู้สึกว่ามันแก่ไปไหมคะ
จริงๆจากเรื่องที่เล่าให้เพื่อนๆพักก็อยากขอคำแนะนำ คำปรึกษา หรืออยากให้เตือนสติ จากพี่ๆ เพื่อน ถือเป็นวิทยาทานละกันนะคะ แต่เราก็แบ่งแยกเป็นประเด็นไม่ออกคะ
เราไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้คะ แต่ครั้งนี้เราอยากได้ไอเดียจริงๆจากที่ได้รับมาดูบ้างคะ และขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ความหวังดี จากทุกๆคนในพันทิปแห่งนี้ ล่วงหน้าคะ
พยายาม tag ในกลุ่มที่คิดว่าตัวเองจะได้รับไอเดียคะ แต่หาก tag ผิด ก็ขออภัยนะคะ