สวัสดีครับคุณตัน
นี่คือจดหมายที่ผมพยายามเขียนมันขึ้นมาเพื่อส่งมาให้ คุณตัน อ่าน ซึ่งผมเขียนมันขึ้นมาพร้อมๆกับ จดหมายที่ผมส่งให้พี่โน้ส เมื่อเดือน เมษายน ที่ผ่านมา แต่พยายามคิดคาแล้วก็คิดไม่ออกซักที ทั้งๆ ที่จดหมายที่ผมเขียนให้พี่โน้ส กลับเขียนได้ ผมเอาจดหมายไปฝากไว้หน้าบ้านพี่โน้ส ที่ ถ.นิมมาน 3 ฉบับ พร้อมกับ ”ขนม” ของผม .....ผมฝากเอาไว้ให้คุณตันด้วย 1 ซอง ไม่รู้ว่าคุณตัน ได้ชิม แล้วหรือยัง มันเป็น “ ปลาเส้นใหญ่อบกรอบ ” ผมนิยามคาขึ้นมาเอง คุณตันไม่เคยได้ยินหรอกครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกล้าคิดแบบนั้นได้ยังไง ถ้าผมเป็นพี่โน้ส มีใครเอาอะไรไม่รู้มาแขวนไว้ที่หน้าบ้าน ผมก็คงไม่กล้าแกะกินเหมือนกัน...... ผมไม่ได้สนหรอกครับว่า มันจะถึงมือพี่โน้ส กับคุณตันหรือเปล่า แต่อย่างน้อยมันก็ทาให้ผมรู้ว่า ผมเอาชนะใจตัวเองได้ในระดับหนึ่ง เพราะไม่ได้คิดอย่างเดียว แต่คิดแล้วทำเลย ผลออกมาจะเป็นอย่างไร ขอแค่ทำไปก่อน แล้วกัน
ผมเอาไปแขวนไว้ที่หน้าบ้านพี่โน้ส 3 แบบ โดยที่ไม่ซ้ากันเลย แบบแรกเป็นซองฟรอยด์ทึบไม่มีแม้แต่สติกเกอร์ หรือป้ายอะไรบอกเลยว่า ข้างในมันคืออะไร ...ผมเอาไปไว้ตอนเย็น ก็คิดว่าพรุ่งนี้เช้าพี่โน้สคงชิมแล้วจะรีบ โทรมาหาทันที แต่ผมก็รออยู่หลายวันก็ไม่เห็นมีใครโทรมาซักที ผมก็คิดว่า รูปแบบมันไม่น่าสนใจหรือเปล่า พี่โน้สเค้าคงไม่กล้าแกะซองออกมามั๊ง ( ในขณะนั้นผมก็เริ่มฝากขายตามร้านต่างๆ แถวๆ นิมมาน เป็นซองลักษณะเดียวกันกับที่ให้พี่โน้สและคุณตันนั่นล่ะครับ ) ผมขี่รถไปฝากร้านโน้นสี่ซอง ห้าซองมั่ง สองสามวันผมก็ไปตรวจดู ปรากฏว่า ขายไม่ได้เลยครับ ทั้งๆที่ผมก็เอาแบบชิมไปให้เขาชิมตั้งเยอะ ผมก็เลยออกแบบซองใหม่ เปลี่ยนจากซองทึบ มาเป็น ซองหน้าใส-หลังทึบ แล้วก็ติดสติกเกอร์ โดยการขี่รถฝ่าน้า ในวันสงกรานต์ออกไปซื้อเครื่องปริ้นเตอร์ เพื่อจะได้เอาไปขายในคืนนั้น ผมกลับมาฉีกซองเก่าออก แล้วก็เอามาใส่ซองใหม่ ที่มีสติกเกอร์ ผมก็จัดการออกแบบโลโก้ รูปร่างหน้าตาเองทั้งหมด ตอนแรกผมก็คิดชื่อไม่ออกหรอกครับ ก็เลยเขียนจดหมายขึ้นมาอีกฉบับ แล้วก็เอาแบบซองใหม่ไปแขวนไว้หน้าบ้านพี่โน้สเหมือนเดิม ผมเขียนไปบอกพี่โน้สว่า ขอให้ พี่โน้สช่วยวาดภาพ แล้วก็ตั้งชื่อขนมให้ผมหน่อย
........เหมือนเดิมครับ !! ไม่มีใครโทรมาซักคน ผมก็เลยเริ่มท้อใจนิดๆ คิดว่าทาไมพี่เค้าไม่สนใจ หรือว่า ผมอาจจะคิดไปเองหรือเปล่า .........ผมรอไม่ได้แล้ว เพราะขนมของผมจาเป็นจะต้องมีชื่อ เพราะป้าเจ้าของร้านคนหนึ่งเค้าถามผมว่า “ถ้าลูกค้าถามว่าขนมอะไร ป้าจะตอบเขาว่ายังไง” ผมก็คิดอยู่นาน กลับไปหอพัก แล้วก็เปิดดูทีวี พอดีมีข่าวเกี่ยวกับ “อาโออิ” มาเล่นน้าสงกรานต์ที่ บุรีรัมย์ ปิ๊งขึ้นมาทันทีว่า ชื่อนี้แหล่ะ ใช่เลย เพราะช่วงนั้น ผมไปฝากขายตามร้านเหล้า ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นผู้ชาย ถ้าพวกเขาเห็นชื่อขนมแล้วคงต้องหยุดอ่านแน่นอน !! พอได้ชื่อแล้วก็ลงมือเลยครับ ที่เหลือก็คือรูปโลโก้ ผมก็หาดูในอินเตอร์เน็ต ดูไปเรื่อยๆ พอดีเจอรูปหนึ่งแต่มันเป็นภาพเคลื่อนไหว ผมก็เลยเอามาเป็นตัวอย่างแล้วก็ออกแบบตามนั้น ..........ผมออกแบบสติกเกอร์โดยใช้เวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เพราะว่าต้องรีบขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งตามร้าน ต่างๆ ซึ่งกาลังจะเปิดกันแล้ว .....แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะเอาไปแขวนไว้ที่บ้านพี่โน้ส เผื่อว่าพี่โน้สจะได้โทรมาติชม หรือแนะนาผมบ้าง
กว่าจะเป็นปลาเส้นใหญ่อบกรอบ อาโออิ
นี่คือจดหมายที่ผมพยายามเขียนมันขึ้นมาเพื่อส่งมาให้ คุณตัน อ่าน ซึ่งผมเขียนมันขึ้นมาพร้อมๆกับ จดหมายที่ผมส่งให้พี่โน้ส เมื่อเดือน เมษายน ที่ผ่านมา แต่พยายามคิดคาแล้วก็คิดไม่ออกซักที ทั้งๆ ที่จดหมายที่ผมเขียนให้พี่โน้ส กลับเขียนได้ ผมเอาจดหมายไปฝากไว้หน้าบ้านพี่โน้ส ที่ ถ.นิมมาน 3 ฉบับ พร้อมกับ ”ขนม” ของผม .....ผมฝากเอาไว้ให้คุณตันด้วย 1 ซอง ไม่รู้ว่าคุณตัน ได้ชิม แล้วหรือยัง มันเป็น “ ปลาเส้นใหญ่อบกรอบ ” ผมนิยามคาขึ้นมาเอง คุณตันไม่เคยได้ยินหรอกครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกล้าคิดแบบนั้นได้ยังไง ถ้าผมเป็นพี่โน้ส มีใครเอาอะไรไม่รู้มาแขวนไว้ที่หน้าบ้าน ผมก็คงไม่กล้าแกะกินเหมือนกัน...... ผมไม่ได้สนหรอกครับว่า มันจะถึงมือพี่โน้ส กับคุณตันหรือเปล่า แต่อย่างน้อยมันก็ทาให้ผมรู้ว่า ผมเอาชนะใจตัวเองได้ในระดับหนึ่ง เพราะไม่ได้คิดอย่างเดียว แต่คิดแล้วทำเลย ผลออกมาจะเป็นอย่างไร ขอแค่ทำไปก่อน แล้วกัน
ผมเอาไปแขวนไว้ที่หน้าบ้านพี่โน้ส 3 แบบ โดยที่ไม่ซ้ากันเลย แบบแรกเป็นซองฟรอยด์ทึบไม่มีแม้แต่สติกเกอร์ หรือป้ายอะไรบอกเลยว่า ข้างในมันคืออะไร ...ผมเอาไปไว้ตอนเย็น ก็คิดว่าพรุ่งนี้เช้าพี่โน้สคงชิมแล้วจะรีบ โทรมาหาทันที แต่ผมก็รออยู่หลายวันก็ไม่เห็นมีใครโทรมาซักที ผมก็คิดว่า รูปแบบมันไม่น่าสนใจหรือเปล่า พี่โน้สเค้าคงไม่กล้าแกะซองออกมามั๊ง ( ในขณะนั้นผมก็เริ่มฝากขายตามร้านต่างๆ แถวๆ นิมมาน เป็นซองลักษณะเดียวกันกับที่ให้พี่โน้สและคุณตันนั่นล่ะครับ ) ผมขี่รถไปฝากร้านโน้นสี่ซอง ห้าซองมั่ง สองสามวันผมก็ไปตรวจดู ปรากฏว่า ขายไม่ได้เลยครับ ทั้งๆที่ผมก็เอาแบบชิมไปให้เขาชิมตั้งเยอะ ผมก็เลยออกแบบซองใหม่ เปลี่ยนจากซองทึบ มาเป็น ซองหน้าใส-หลังทึบ แล้วก็ติดสติกเกอร์ โดยการขี่รถฝ่าน้า ในวันสงกรานต์ออกไปซื้อเครื่องปริ้นเตอร์ เพื่อจะได้เอาไปขายในคืนนั้น ผมกลับมาฉีกซองเก่าออก แล้วก็เอามาใส่ซองใหม่ ที่มีสติกเกอร์ ผมก็จัดการออกแบบโลโก้ รูปร่างหน้าตาเองทั้งหมด ตอนแรกผมก็คิดชื่อไม่ออกหรอกครับ ก็เลยเขียนจดหมายขึ้นมาอีกฉบับ แล้วก็เอาแบบซองใหม่ไปแขวนไว้หน้าบ้านพี่โน้สเหมือนเดิม ผมเขียนไปบอกพี่โน้สว่า ขอให้ พี่โน้สช่วยวาดภาพ แล้วก็ตั้งชื่อขนมให้ผมหน่อย
........เหมือนเดิมครับ !! ไม่มีใครโทรมาซักคน ผมก็เลยเริ่มท้อใจนิดๆ คิดว่าทาไมพี่เค้าไม่สนใจ หรือว่า ผมอาจจะคิดไปเองหรือเปล่า .........ผมรอไม่ได้แล้ว เพราะขนมของผมจาเป็นจะต้องมีชื่อ เพราะป้าเจ้าของร้านคนหนึ่งเค้าถามผมว่า “ถ้าลูกค้าถามว่าขนมอะไร ป้าจะตอบเขาว่ายังไง” ผมก็คิดอยู่นาน กลับไปหอพัก แล้วก็เปิดดูทีวี พอดีมีข่าวเกี่ยวกับ “อาโออิ” มาเล่นน้าสงกรานต์ที่ บุรีรัมย์ ปิ๊งขึ้นมาทันทีว่า ชื่อนี้แหล่ะ ใช่เลย เพราะช่วงนั้น ผมไปฝากขายตามร้านเหล้า ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นผู้ชาย ถ้าพวกเขาเห็นชื่อขนมแล้วคงต้องหยุดอ่านแน่นอน !! พอได้ชื่อแล้วก็ลงมือเลยครับ ที่เหลือก็คือรูปโลโก้ ผมก็หาดูในอินเตอร์เน็ต ดูไปเรื่อยๆ พอดีเจอรูปหนึ่งแต่มันเป็นภาพเคลื่อนไหว ผมก็เลยเอามาเป็นตัวอย่างแล้วก็ออกแบบตามนั้น ..........ผมออกแบบสติกเกอร์โดยใช้เวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เพราะว่าต้องรีบขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งตามร้าน ต่างๆ ซึ่งกาลังจะเปิดกันแล้ว .....แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะเอาไปแขวนไว้ที่บ้านพี่โน้ส เผื่อว่าพี่โน้สจะได้โทรมาติชม หรือแนะนาผมบ้าง