จดหมายถึงสายลม

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ริมภูเขา มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ "ขิม" เขาเป็นเด็กที่ชอบเก็บดอกไม้แห้ง ใบไม้หล่น และเศษกระดาษเก่า ๆ มาทำสมุดบันทึกเอง วันหนึ่ง ขิมนั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน เขาหยิบสมุดเล่มเก่าขึ้นมาเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง
"ถึงสายลมที่มองไม่เห็น... วันนี้ฉันเหงามาก อยากมีเพื่อนสักคน ไม่รู้ว่าสายลมจะช่วยส่งข้อความนี้ไปหาคนที่กำลังเหงาเหมือนกันได้ไหม"
ขิมเขียนเสร็จก็ฉีกกระดาษออก พับเป็นเครื่องบินกระดาษ แล้วปล่อยให้ลอยไปตามแรงลมที่พัดเบา .
หลายวันผ่านไป ขิมเกือบลืมเรื่องนั้นไปแล้ว จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง เขาเห็นซองจดหมายใบหนึ่งแขวนอยู่บนกิ่งมะม่วง เป็นกระดาษแผ่นเดียวกัน แต่มีข้อความตอบกลับ:
"ถึงเด็กชายที่รักสายลม... ฉันได้รับข้อความของเธอแล้วนะ ฉันก็เหงาเหมือนกัน ขอบคุณที่ส่งมิตรภาพผ่านลมมาให้"
ขิมยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารีบตอบกลับด้วยอีกเครื่องบินกระดาษ และตั้งแต่นั้นมา เครื่องบินกระดาษสองลำก็เริ่มแล่นไปมาใต้ต้นมะม่วงทุกวัน... เหมือนการพูดคุยของเพื่อนสองคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน แต่เข้าใจกันด้วยหัวใจ.....