ต้องบอกก่อนว่าที่อกหักไม่ใช่เพราะทะเลาะ ไม่ใช่เพราะไม่รักกัน แต่ที่อกหักเพราะแฟนเก่ามาทวงคืน และครอบครัวของผู้หญิงก็อยากได้คนที่มีฐานะ ผมจึงต้องเลือก และผู้หญิงก็ต้องเลือก ต้องบอกก่อนว่ารู้จักกันมาครึ่งปีได้ เธอเข้ามา ในช่วงแรก ผมก็งงเพราะน้องเขา อายุน้อยมาก น้อยกว่าผม 8 ปีเลย ซึ่งยังคงเรียนอยู่ ในขณะที่ผมเริ่มทำงานมาได้สักพักละ และก็ไม่ค่อยสนใจอะไรเรื่องรักๆใคร่ๆ
ต่อมาก็ยังคงรับคงคุยโทรศัพท์มาตลอด และได้ออกไปเดินเล่นดูหนังกันครั้ง สองครั้ง ทำให้รู้ว่าผมหลงรักเธอเลย เพราะไม่เคยมีใครใส่ใจเราห่วงใยเราแบบนั้นมาก่อน วันนึงปัญหาก็เกิดขึ้น แฟนเธอ ที่เธอเลิกไปแล้ว กลับมาขอคืนดี ขอให้เลือกตัวเขา ขอให้กลับไปทำงานที่ร้านเขา และก็เสนอให้แม่เขาว่าขอเวลา 2 ปี จะมาหมั้นหมาย ซึ่งทางแม่เขายินดีมากๆ และกลับโมโหลูกที่ยังคงเลือกผม (ผมเข้าใจอย่างนึงว่ารักเรายังใหม่อยู่จึงทำให้ตัวเขาและผมยังคงรักและเชื่อใจกัน แต่ผมยังคิดแบบนั้นตลอดเพราะนี่คือรักแรกของผม)
เมื่อเป็นเช่นนั้น แม่เขาขอคุยกับผม และถามว่า เอายังไง รักใช่มั้ย ถ้ารักมาหมั้นเลย และเขาจะได้ไม่ลำบากใจให้เราคบหา ส่วนตัวผมได้แต่ช็อค เพราะไม่คิดว่าการคบหาพูดคุยทำความรู้จักกันมันต้องขนาดหมั้นหมายกันเลยหรอ เราปฏิบัติต่อเขาให้ทุกคนรู้ ไม่ล่วงเกินใดใด เพราะยังเด็กมาก แต่สิ่งที่ผมให้เขาได้ก้คือ ความคิด การตัดสินใจในชีวิต และคอยดูแล แต่สิ่งที่ผมไม่มีคือการรับผิดชอบชีวิตคนๆนึง ด้วยฐานะความมั่นคง และวัยวุฒิไม่ว่าผมหรือน้องก็ไม่น่าจะรับไหว เพียงแต่มองไว้ว่า 5 ปี หากไม่เกินรอ ผมพร้อมจริงๆ สำหรับชีวิตคือนี้
แต่ก็เท่านั้นครับ เพราะตัวของแฟนเก่าเขาพร้อมจริงๆ มีร้าน มีงาน มีเงิน พร้อมส่งเสียทุกๆอย่าง ผมรักน้องเขา ผมจึงเลือกได้ว่า คงต้องยอมถอย ให้เธอได้ใช้ชีวิตที่ดีกว่า และคงต้องยอมให้ตัวเองและเธอเจ็บ ดีกว่าต้องมาเจ็บกับเรื่องอื่นๆที่จะเกิดขึ้นหากคบกันไป
เธอพยามจะคุยกับผม และอยากให้เป้นเหมือนเดิม ผมได้แต่ปลอบพร้อมกับทำทีว่า อีก 3 ปี ละกันนะ เราเรียนจบ และที่สำคัญพี่น่าจะพร้อม (แต่ใจลึกๆรู้เลยว่าไม่มีทางเวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยนแน่นอน สำคัญตัวเขาอยู่กับคนๆๆนั้นตลอด) ยิ่งคิดยิ่งเศร้า
ผมเคยคุยกับแฟนเก่าเขาและรู้ซึ้งถึงประโยคนึงว่า "ไม่ชอบให้คนที่เรารักอยู่กับคนอื่น" ตอนแรกเราฟังก็ไม่เข้าใจเพราะเราไม่ได้อยู่ในฐานะเขา แต่พอตอนนี้ผมรู้สึกดี รู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้เลยว่าเขาและเธอทำอะไรเป้นอย่างไร ได้แค่คิดๆๆๆ เครียดๆๆๆ เศร้าๆๆๆ ต่อไป
ตอนนี้พยามจะลืมเธอด้วยการลบเธอออกจากทุกอย่างที่มีอยู่ เฟส เบอร์โทร เท่าที่ทำได้ เพราะไม่อาจเห็นได้จริงๆ มันเจ็บมันช้ำ เห้นอะไรก้นึกถึงเขา เห็นใครแต่งตัวเหมือนก้ชวนให้คิดถึงวันที่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน แย่มากครับ อึดอัดสุดๆ จะให้มานั้งดูหนังมาทำอะไรให้ลืมๆ ทำไม่ได้เลยจริงๆ อารมณ์เดียวที่ทำแล้วไม่คิดถึง คือหลับ แต่ตื่นมาก็แย่อีก แย่สุดๆ แค่ผ่านมาวัน สองวัน ก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว ไม่รู้จะหาอะไรแล้วทำอย่างไรดี
อกหัก แย่สุดๆ ทั้งที่รักกัน แต่ก็ต้องแยกกัน ต้องทำยังไงให้ลืมครับ อึดอัดสุดๆ
ต่อมาก็ยังคงรับคงคุยโทรศัพท์มาตลอด และได้ออกไปเดินเล่นดูหนังกันครั้ง สองครั้ง ทำให้รู้ว่าผมหลงรักเธอเลย เพราะไม่เคยมีใครใส่ใจเราห่วงใยเราแบบนั้นมาก่อน วันนึงปัญหาก็เกิดขึ้น แฟนเธอ ที่เธอเลิกไปแล้ว กลับมาขอคืนดี ขอให้เลือกตัวเขา ขอให้กลับไปทำงานที่ร้านเขา และก็เสนอให้แม่เขาว่าขอเวลา 2 ปี จะมาหมั้นหมาย ซึ่งทางแม่เขายินดีมากๆ และกลับโมโหลูกที่ยังคงเลือกผม (ผมเข้าใจอย่างนึงว่ารักเรายังใหม่อยู่จึงทำให้ตัวเขาและผมยังคงรักและเชื่อใจกัน แต่ผมยังคิดแบบนั้นตลอดเพราะนี่คือรักแรกของผม)
เมื่อเป็นเช่นนั้น แม่เขาขอคุยกับผม และถามว่า เอายังไง รักใช่มั้ย ถ้ารักมาหมั้นเลย และเขาจะได้ไม่ลำบากใจให้เราคบหา ส่วนตัวผมได้แต่ช็อค เพราะไม่คิดว่าการคบหาพูดคุยทำความรู้จักกันมันต้องขนาดหมั้นหมายกันเลยหรอ เราปฏิบัติต่อเขาให้ทุกคนรู้ ไม่ล่วงเกินใดใด เพราะยังเด็กมาก แต่สิ่งที่ผมให้เขาได้ก้คือ ความคิด การตัดสินใจในชีวิต และคอยดูแล แต่สิ่งที่ผมไม่มีคือการรับผิดชอบชีวิตคนๆนึง ด้วยฐานะความมั่นคง และวัยวุฒิไม่ว่าผมหรือน้องก็ไม่น่าจะรับไหว เพียงแต่มองไว้ว่า 5 ปี หากไม่เกินรอ ผมพร้อมจริงๆ สำหรับชีวิตคือนี้
แต่ก็เท่านั้นครับ เพราะตัวของแฟนเก่าเขาพร้อมจริงๆ มีร้าน มีงาน มีเงิน พร้อมส่งเสียทุกๆอย่าง ผมรักน้องเขา ผมจึงเลือกได้ว่า คงต้องยอมถอย ให้เธอได้ใช้ชีวิตที่ดีกว่า และคงต้องยอมให้ตัวเองและเธอเจ็บ ดีกว่าต้องมาเจ็บกับเรื่องอื่นๆที่จะเกิดขึ้นหากคบกันไป
เธอพยามจะคุยกับผม และอยากให้เป้นเหมือนเดิม ผมได้แต่ปลอบพร้อมกับทำทีว่า อีก 3 ปี ละกันนะ เราเรียนจบ และที่สำคัญพี่น่าจะพร้อม (แต่ใจลึกๆรู้เลยว่าไม่มีทางเวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยนแน่นอน สำคัญตัวเขาอยู่กับคนๆๆนั้นตลอด) ยิ่งคิดยิ่งเศร้า
ผมเคยคุยกับแฟนเก่าเขาและรู้ซึ้งถึงประโยคนึงว่า "ไม่ชอบให้คนที่เรารักอยู่กับคนอื่น" ตอนแรกเราฟังก็ไม่เข้าใจเพราะเราไม่ได้อยู่ในฐานะเขา แต่พอตอนนี้ผมรู้สึกดี รู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้เลยว่าเขาและเธอทำอะไรเป้นอย่างไร ได้แค่คิดๆๆๆ เครียดๆๆๆ เศร้าๆๆๆ ต่อไป
ตอนนี้พยามจะลืมเธอด้วยการลบเธอออกจากทุกอย่างที่มีอยู่ เฟส เบอร์โทร เท่าที่ทำได้ เพราะไม่อาจเห็นได้จริงๆ มันเจ็บมันช้ำ เห้นอะไรก้นึกถึงเขา เห็นใครแต่งตัวเหมือนก้ชวนให้คิดถึงวันที่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน แย่มากครับ อึดอัดสุดๆ จะให้มานั้งดูหนังมาทำอะไรให้ลืมๆ ทำไม่ได้เลยจริงๆ อารมณ์เดียวที่ทำแล้วไม่คิดถึง คือหลับ แต่ตื่นมาก็แย่อีก แย่สุดๆ แค่ผ่านมาวัน สองวัน ก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว ไม่รู้จะหาอะไรแล้วทำอย่างไรดี