เมื่อผมได้เจอเพื่อนสนิท นั่งคุยกัน ถามไถ่สารทุกข์ สุข ดิบ ไปตามประสาเพื่อน
(ปล. เพื่อนคนนี้สนิท แบบเจอกันประมาณ เดือนละ 2 ครั้งอ่าครับ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.ปลาย)
มีอยู่ประโยคหนึ่ง จู่ๆ เค้าก็พูดโพร่งขึ้นมาว่า
"น่าอิจฉาแกจัง ได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ เฮ้อ" แล้วก็ทำหน้าตาเซ็งชีวิตตัวเอง
ผมทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์มาจะ 4 ปีแล้วอ่าครับ ตั้งใจจะเป็นโปรแกรมเมอร์ตั้งแต่จบใหม่ๆ เลย
ผมจึงได้อธิบายเพื่อน และอยากแชร์คนที่มีความคิดเหมือนเพื่อนผม และคนที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ
ผมก็บอกเพื่อนว่า
"แกรู้ได้ยังไงว่าชั้นชอบเขียนโปรแกรม ชั้นเคยบอกแกหรอ หรือแก มโนเอา"
"แกก็รู้ว่าชั้นชอบเขียนนิยาย ชอบร้องเพลง ชอบจัดงานอีเว้นต์ เข้าขั้นรักเลยแหละ"
"ชั้นเป็นโปรแกรมเมอร์ไม่ใช่เพราะว่าชั้นเลิฟมันมาก และก็ไม่ใช่ว่าชั้นโชคดีได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ"
"ชั้นจะไปเป็น SA BA หรืองานอย่างอื่นก็ได้นะ ถ้าชั้นมีความสุขเมื่อได้ทำ และทำมันได้ดี"
"ชั้นเป็นโปรแกรมเมอร์ และรู้ว่าจะต้องเป็น เพราะชั้นทำมันได้ดี เมื่อชั้นทำมันออกมาได้ดี ชั้นก็เลยมีความสุขที่ได้ทำ"
"ถ้าชั้นอินดี้ อยากทำในสิ่งที่ชอบ ชั้นไปเป็นนักร้อง นักเขียนนิยาย หรือ Organizer แล้ว"
"แต่ถ้าชั้นเลือกทำในสิ่งที่ชอบ ชั้นอาจจะไม่มีความสุขขนาดนี้ก็ได้นะ เพราะใช่ว่าชั้นจะทำมันออกมาได้ดี ชั้นชอบ แต่ฝีมือชั้นในเรื่องพวกนั้นมันธรรมดา ค่อนไปทางแย่"
"มันก็มีบ้างที่ชั้นหงุดหงิด เหนื่อย ท้อ กับงานเขียนโปรแกรม แอบไปเป็น System Engineer แต่งาน System Engineer มันทำแล้วไม่สุขเท่าโปรแกรมเมอร์ว่ะ 555+"
"แค่นี้แหละที่ชั้นอยากจะบอกแก แกไม่ต้องรู้หรอกว่าแกชอบอะไร แต่ชั้นอยากให้แกรู้ว่า แกทำอะไรออกมาได้ดีที่สุด เป็นชิ้นเป็นอันที่สุด มั่นใจที่สุด แกก็ลองทำมันไป"
"ขนาดชั้นมั่นใจที่สุดว่าเขียนโปรแกรมเก่ง ชั้นยังแอบไปลองงานอื่น มันไม่ผิดหรอก เพราะบางที ชั้นอาจจะเป็น System Engineer ที่เก่งก็ได้"
เพื่อนพูดมาประโยคเดียว ผมร่ายยาวไปเยอะ เลย แต่เพื่อนก็เข้าใจ เราก็เข้าใจเพื่อน
ไม่อยากให้เพื่อนเอาแต่ค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร จนลืมหาความสุขใส่ตัวเองไป
ปล.วันนี้ไม่ใช่วันพระ แต่ชั้นจะธรรมะสวัสดี /me สะบัดผมม้าอันบางเบาที่ใช้ปิดหัวเถิก
เมื่อเพื่อนผม บอกกับผมว่า...
(ปล. เพื่อนคนนี้สนิท แบบเจอกันประมาณ เดือนละ 2 ครั้งอ่าครับ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.ปลาย)
มีอยู่ประโยคหนึ่ง จู่ๆ เค้าก็พูดโพร่งขึ้นมาว่า
"น่าอิจฉาแกจัง ได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ เฮ้อ" แล้วก็ทำหน้าตาเซ็งชีวิตตัวเอง
ผมทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์มาจะ 4 ปีแล้วอ่าครับ ตั้งใจจะเป็นโปรแกรมเมอร์ตั้งแต่จบใหม่ๆ เลย
ผมจึงได้อธิบายเพื่อน และอยากแชร์คนที่มีความคิดเหมือนเพื่อนผม และคนที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ
ผมก็บอกเพื่อนว่า
"แกรู้ได้ยังไงว่าชั้นชอบเขียนโปรแกรม ชั้นเคยบอกแกหรอ หรือแก มโนเอา"
"แกก็รู้ว่าชั้นชอบเขียนนิยาย ชอบร้องเพลง ชอบจัดงานอีเว้นต์ เข้าขั้นรักเลยแหละ"
"ชั้นเป็นโปรแกรมเมอร์ไม่ใช่เพราะว่าชั้นเลิฟมันมาก และก็ไม่ใช่ว่าชั้นโชคดีได้ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบ"
"ชั้นจะไปเป็น SA BA หรืองานอย่างอื่นก็ได้นะ ถ้าชั้นมีความสุขเมื่อได้ทำ และทำมันได้ดี"
"ชั้นเป็นโปรแกรมเมอร์ และรู้ว่าจะต้องเป็น เพราะชั้นทำมันได้ดี เมื่อชั้นทำมันออกมาได้ดี ชั้นก็เลยมีความสุขที่ได้ทำ"
"ถ้าชั้นอินดี้ อยากทำในสิ่งที่ชอบ ชั้นไปเป็นนักร้อง นักเขียนนิยาย หรือ Organizer แล้ว"
"แต่ถ้าชั้นเลือกทำในสิ่งที่ชอบ ชั้นอาจจะไม่มีความสุขขนาดนี้ก็ได้นะ เพราะใช่ว่าชั้นจะทำมันออกมาได้ดี ชั้นชอบ แต่ฝีมือชั้นในเรื่องพวกนั้นมันธรรมดา ค่อนไปทางแย่"
"มันก็มีบ้างที่ชั้นหงุดหงิด เหนื่อย ท้อ กับงานเขียนโปรแกรม แอบไปเป็น System Engineer แต่งาน System Engineer มันทำแล้วไม่สุขเท่าโปรแกรมเมอร์ว่ะ 555+"
"แค่นี้แหละที่ชั้นอยากจะบอกแก แกไม่ต้องรู้หรอกว่าแกชอบอะไร แต่ชั้นอยากให้แกรู้ว่า แกทำอะไรออกมาได้ดีที่สุด เป็นชิ้นเป็นอันที่สุด มั่นใจที่สุด แกก็ลองทำมันไป"
"ขนาดชั้นมั่นใจที่สุดว่าเขียนโปรแกรมเก่ง ชั้นยังแอบไปลองงานอื่น มันไม่ผิดหรอก เพราะบางที ชั้นอาจจะเป็น System Engineer ที่เก่งก็ได้"
เพื่อนพูดมาประโยคเดียว ผมร่ายยาวไปเยอะ เลย แต่เพื่อนก็เข้าใจ เราก็เข้าใจเพื่อน
ไม่อยากให้เพื่อนเอาแต่ค้นหาว่าตัวเองชอบอะไร จนลืมหาความสุขใส่ตัวเองไป
ปล.วันนี้ไม่ใช่วันพระ แต่ชั้นจะธรรมะสวัสดี /me สะบัดผมม้าอันบางเบาที่ใช้ปิดหัวเถิก