แรงปรารถนา "หรือนี่จะเป็นบทสรุป ผมแพ้"

ขลุก ขลุก ขลุก ขลุก
ผมพยายาม คลานขึ้นมาจากหลุม (ยังตายไม่ได้) อาการป่วยยังไม่ดีขึ้น แถมต้องลากสังหารไปทำงาน
เมื่อวานใครเห็นผู้ชายหน้าตาดี ใส่ผ้าปิดปาก ก็นั้นแหละผม

ตอนที่กำลังเขียนกระทู้ ผมสบายดี สบายมาก  กำรค่ฟแทกแฟีดากหดรน กืไำหน่า่นรีำา่
ขอโทษทีครับ เดี๋ยวผมขอไปซับเลือดที่ปากแป๊ป

ผมป่วยจะเป็นจะตาย ข้าวต้มสักถ้วยก็ไม่มี

เฮ้อ...สนุกกันใหญ่เลยนะ  ขอให้สิวขึ้นเพราะหมึก
เอะอะล้มเข้าหากันตลอด (วันเดียวจะเป็นสิบแล้ว เห็นใจกันบ้าง)

บ้านนายคนนั้นนี่ สร้างแปลก ๆ บ้านหลังเบ้อเร้อ มีห้องนอนห้องเดียว  ห้องน้ำห้องเดียว
เป็นสถาปนิก ซื้อบ้านไม่ดูเลยหรือไง  (พอเหล็กผิดขนาดละก็ มาเต็มเลยนะ)

แถมยังตื่นมาพร้อมกัน ถามคนมีคู่เคยตื่นลืมตามาพร้อมกันไหม
(อะไรนะ!!! แถวนี้มีแต่สาวโสด)

รวี.....พิทเจ็บขนาดนั้น ไม่มีแรงสู้คุณได้หรอก ทำไมไม่เผด็จศึกไปเลย
เสร็จแล้วก็บอกว่า "รวีจะรับผิดชอบทุกอย่าง"

ตอนคุณแต ติดอยู่ในรถ บรรยากาศแบบนั้น เพลงประกอบแบบนั้น
เราก็นึกว่าจะมีคนใส่หน้ากาก ถือเลื่อยออกมา ....
แล้วคุณแตจะออกมาจากรถทำไมครับ ไปกอดกันในรถก็ได้ (ผมทนได้)
มาตากฝนให้เป็นไข้เปล่า ๆ

อีกแค่ 2 วันแล้วสินะ ผมกำลังจะแพ้
ผมกำลังจะแพ้คนเขียนบท ผมรู้ จริง ๆ คุณแตไม่ได้รักนายคนนั้น
แต่ต้องทำตามคนเขียนบทและป้าแจ๋ว
ผมกำลังคิดว่าผมจะใช้ท่าไม้ตายดีไหม

ผมจะสั่งให้ช่อง 3 ยุติการฉาย
โดยอ้างมาตรา 2 1 2 , 2 2 4 , 2 3 6 แต่ผมก็กลัวจะเกิดจราจล
(เรื่องที่แล้วผมไม่เกี่ยวนะ แต่อาจจะเป็นเพราะผู้มีอำนาจอยากจะดู แรงปรารถนาเร็ว  ๆ )

หรือไม่ผมก็จะล้มตัวลงคุกเข่า กอดขาป้าแจ๋วไว้
ช่วยเพิ่มตอน เลื่อนจบเป็นอาทิตย์โน้นเลยครับ
ส่วนเรื่องเขียนบท ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจัดการเอง
ดีกรี ชนะแต่งคำขวัญวันงดสูบบุหรี่โลกตอนประถม 3 ปีซ้อน
บวกกับเรื่องสั้นส่ง สำนักพิมพ์แจ่มใส แต่ดูเหมือนจะลงขยะไปแล้ว  
แถม นิยายรักที่ฐานะต่างกันฟ้ากับเหวที่เขียนค้างไว้
ไม่รู้ว่าคนในห้องนิยายจะตามด่าหรือเปล่า หรือว่าไม่มีคนอ่านก็ไม่รู้

บทที่ผมจะเพิ่มไป ดังนี้
นายคนนั้นไปดูแลงานที่เขาใหญ่  หลงป่า
และก็ติดอยู่ในป่านั้นแหละ หาทางออกไม่เจอ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

ระหว่างนั้นคุณแตก็เศร้าเสียใจ
พระเอกตัวจริงของเรื่อง ก็โผล่เข้ามา ปลอบใจเธอ ดูแลเธอ สุดท้ายก็รักกัน ... จบ บริบูรณ์

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

แต่ถ้าไม่ประสบความสำเร็จ  ผมก็จะเขียนบทในชีวิตจริงเสียเลย

โบราณท่านว่าไว้ รักแท้แพ้ใกล้ชิด งั้นเราก็ใกล้ชิดกันไว้

ผมได้ข่าวว่าไปซื้อบ้านอยู่เลียบทางด่วน
ดีจังบ้านเราใกล้กัน บ้านผมก็อยู่แถวทางด่วน แต่ไม่ได้เลียบทางด่วน
ผมอยู่ใต้ทางด่วน


ตอนแรกผมก็กะซื้อบ้าน เอาให้ติดกันเลย
ได้ข่าวว่าบ้านราคา เกือบ 10 ล้าน
ซึ่งระดับผม ราคาขนาดนี้อยากจะบอกว่า ยาก
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อะอะอะ แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ในวันที่ 1 ก.พ.

เปลี่ยนแผน ๆ เดี๋ยวผมจะปลอมตัวจนหารักแท้
ปลอมตัวเป็นคนสวน แผนนี้น่าจะได้ผล
เพราะเพื่อนบอกว่า เหมือนมาก (เพื่อนเลี้ยงข้าวมา 3 มื้อแล้ว)

หรือผมจะแทรกเข้าไปในกองถ่ายเรื่องต่อไป
ตอนแรกก็เข้าไปเป็นเด็กยกไฟ
แต่หน้าตาระดับผมแล้ว ท้ายสุดก็คงได้เป็นตัวร้ายให้พระเอกซ้อม  

หรือสุดท้ายของสุดท้าย
ตามแฟนคลับเข้าไปเลย แต่วิธีนี้ไม่ค่อยอยากใช้  เพราะมันจะไม่โดนเด่น
และเข้ากลุ่มไหนหัวหน้าตายหมด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ เมื่อก่อนเคยอยู่กลุ่มแฟนคลับดาราช่องหลายสี
หัวหน้าหลุดตำแหน่ง แถมโดนน้องในกลุ่ม ยืมเงินยังไม่ได้คืนเลย   


ท้ายสุดนี้ ผมก็ไม่รู้ว่า เสียงของผมจะดังพอถึงเธอคนนั้นไหม  

"ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรัก รักเธออยู่
แต่ฉันไม่อาจ จะเปิดเผยใจออกไป ให้ใครได้รู้
ได้ยินไหม หัวใจฉัน ยังคอยอยู่ตรงนั้น รอให้เธอเปิดดู
หวังเพียงแค่เธอรู้ สักวันหนึ่ง... "



สักวันนึง เราคงจะได้เจอกัน

ขอบคุณที่ตามอ่านกระทู้ครับ ดีใจครับ ดีใจมากจริง ๆ


ปล. เรื่องนี้เขาทำข้าวต้ม เป็นอย่างเดียวหรือไงเนี่ย
ปล2. เดี๋ยวมันก็กลับมาอีกทำเป็นพูดดี (เสียงลอยตามลม)
ปล.3 วันนี้วันพระ ก็ไปทำบุญกันนะครับ แล้วก็อุทิศส่วนกุศลมาให้ผมบ้าง
ปล.4 อันนี้ไม่เกี่ยวกับละคร แค่อยากรู้ว่า ใครรู้สึกว่า ที่บ้านยุงเยอะขึ้นบ้างครับ