คือวันนี้ไม่ได้เครียดอะไรนะครับ คือที่ผ่านมาผมสอนในติวเตอร์ก็มีเด็กตั้งใจฟังบ้าง ดื้อบ้าง ไม่ยอมฟังผมเลยนะครับ ผมอาจจะเป็นคนที่ไม่มีอำนาจในการดุเด็กมากนักแต่ก็สอนเด็กประถมที่ติวเตอร์มาได้จนถึงตอนนี้ พรุ่งนี้มีแม่บ้านที่มหาวิทยาลัยเค้าอยากให้ผมช่วยสอนน้องอนุบาล2 2คนเป็นฝาแผดกัน แต่ผมเคยอยู่เล่นกับน้องเค้ามา น้องเค้าซนมาก ดื้อ ติดเกมมากๆเลย และก้าวร้าว ผมก็คุ้นชินนะครับ ความก้าวร้าวของเด็กเนี้ย แต่ก็นะ วันนี้ผมนั่งคิดช่วงตอนเย็นว่าจะสอนดีไหม สุดท้ายผมก็ไปซื้อหนังสือมา หมดไป500 เพื่อหวังว่า ผมอยากให้เด็กได้มีความรู้ เขียนหนังสือเป็นเพราะแม่เค้าไม่สามารถสอนเขียนหนังสือได้เพราะเขียนไม่เป็น ผมพยายามไม่สนใจคนอื่นมีจะมาดูถูกผมที่ผมไปยุ่งกับลูกแม่บ้าน เพราะผมคิดว่าผมเรียนเป็นครู เด็กจะมีสภาพอย่างไร ฐานะครอบครัวเป็นแบบไหน ผมก็จะสอนเค้าให้ได้ มันอาจจะเป็นเรื่องโง่ๆที่ผมคิดเอง ทำเองอาจจะไม่มีใครมาสนใจก็ได้ แม่บ้านเค้าอาจจะแค่คาดหวังเล็กๆเท่านั้นเอง แต่ผมดันไปจริงจังกับเรื่องแบบนี้ ผมไม่อยากแบ่งชนชั้นนะครับ เพราะผมเคยโดนแบ่งมาอยู่ตลอดเวลา แค่ผมเป็นกลุ่มออทิสติกแค่นี้เอง ผมไม่รู้ว่าเด็กพวกนี้จะยอมเรียนกับผมมั่ย ผมตั้งใจสละเงินและสอนให้เค้าฟรีๆ เพียงแค่อยากให้เห็นว่าพวกเค้าอ่านหนังสือออก เรียนได้ ไม่โดนดูถูกจากสังคมและไปเป็นกุ๊ยข้างถนน ก็ความเดือดร้องให้กับชาวบ้านก็เท่านั้นเองนะครับ
เพื่อนที่เห็นผมอยู่กับลูกแม่ค้าบางคนก็ว่า อายุสมองเท่าเด็กประถมปล่อยมันไปเถอะ ผมถึงกับซึมเลย ผมถามหน่อย ผมผิดตรงไหนที่คุยกับลูกแม่ค้า เล่นด้วยกัน สนิทกันแค่นี้เอง เค้าไม่รู้หรอกว่าผมพยายามดึงเด็กออกจากเกมคอมพิวเตอร์อยู่ เด็กเค้าติดเกมมาก วันๆโหยหาแต่เกม ผมพยายามให้เค้าเล่นแบบสมัยก่อนที่ยังไม่มีคอมใช้กัน และคุยกันให้เค้าออกจากเกมให้ได้ ผมสอน ผมก็แค่อยากช่วยเท่านั้นเอง เพื่อนๆก็ไม่รู้ เห็นแต่ว่าผม และเห็นเด็กเป็นเครื่องมือทำให้เพื่อนๆสนุกกันนะครับ เช่นเพื่อนผมถามเด็กว่าคนนี้สวยไหม คนนี้เป็นไงบ้างหล่อไหม พอเด็กตอบก็หัวเราะกันนะครับ เด็กที่ผมเล่นด้วยกันตอนนี้เค้าก็ติดผมแล้วนะครับ ตอนที่ผมสอบอยู่ถึงกับขึ้นไปหาผมที่หน้าห้องสอบเลย ผมรู้สึกดีใจนะครับที่เด็กรักผมมากมายนะครับ แต่ความดื้อและซนก็ยังมีมากอยู่ ช่วยคิดหน่อยนะครับ ว่าผมจะทำได้หรือเปล่านะครับ ผมขอร้อง
เรื่องโง่ๆ ถ้าต้องสอนเด็กลูกแม่บ้านและลูกแม่ค้าที่มหาวิทยาลัยให้ฟรี แล้วเด็กที่จะสอนติดเกมเอามากๆ คิดว่าผมจะทำได้มั่ย
เพื่อนที่เห็นผมอยู่กับลูกแม่ค้าบางคนก็ว่า อายุสมองเท่าเด็กประถมปล่อยมันไปเถอะ ผมถึงกับซึมเลย ผมถามหน่อย ผมผิดตรงไหนที่คุยกับลูกแม่ค้า เล่นด้วยกัน สนิทกันแค่นี้เอง เค้าไม่รู้หรอกว่าผมพยายามดึงเด็กออกจากเกมคอมพิวเตอร์อยู่ เด็กเค้าติดเกมมาก วันๆโหยหาแต่เกม ผมพยายามให้เค้าเล่นแบบสมัยก่อนที่ยังไม่มีคอมใช้กัน และคุยกันให้เค้าออกจากเกมให้ได้ ผมสอน ผมก็แค่อยากช่วยเท่านั้นเอง เพื่อนๆก็ไม่รู้ เห็นแต่ว่าผม และเห็นเด็กเป็นเครื่องมือทำให้เพื่อนๆสนุกกันนะครับ เช่นเพื่อนผมถามเด็กว่าคนนี้สวยไหม คนนี้เป็นไงบ้างหล่อไหม พอเด็กตอบก็หัวเราะกันนะครับ เด็กที่ผมเล่นด้วยกันตอนนี้เค้าก็ติดผมแล้วนะครับ ตอนที่ผมสอบอยู่ถึงกับขึ้นไปหาผมที่หน้าห้องสอบเลย ผมรู้สึกดีใจนะครับที่เด็กรักผมมากมายนะครับ แต่ความดื้อและซนก็ยังมีมากอยู่ ช่วยคิดหน่อยนะครับ ว่าผมจะทำได้หรือเปล่านะครับ ผมขอร้อง