เราผิดรึป่าวคะ?

คือเราเป็นคนหนึ่งที่ตั้งแต่เด็กหนูโง่มากกก พึ่งมาเขียนกับอ่านหนังสือออกตอนป.4กว่าๆ แถมเวลาสอบแต่ละทีก็อยู่เกือบท้ายๆห้องโง่กว่าเพื่อนผู้ชายดื้อๆคนอื่นในห้องอีกแบบว่าเหมือนสมาธิสั้นเลยค่ะไม่รู้เรื่องไม่จำไม่สนอะไรทั้งนั้นพยายามแค่ไหนก็ไม่เข้าใจแถมเพื่อนในห้องก็ทำเหมือนรังเกียจหรือแบบไม่อยากคุยกับคนโง่แบบเรา จนป.5-6อยู่ๆเราก็พึ่งมาเข้าใจพวกเรื่องเรียนแถมอยู่ๆเกรดก็เด้งขึ้มาจากเกือบอันดับท้ายห้องมาเป็นกลางๆเกือบท็อป10-20 แล้วเราก็สังเกตว่าทุกคนในบ้านเราแทบจะกันทุกคนไม่เก่งทุกวิชาก็วิชาไหนวิชาหนึ่งแล้วพอมามองตัวเองที่ไม่เก่งอะไรเลยก็เลยรู้สึกว่าตัวเองเหมือนมาเกิดผิดที่แถมโง่กว่าคนอื่นอีกก็เลยพยายามมาตลอดคอยดูคนอื่นๆและเอมาเปรียบกับตัวเองถึงทุกคนในบ้านเราจะไม่มีใครกดดันเราแต่ว่าเราอยากทำออกมาให้ดีที่สุดให้ ทุกคนภูมิใจในตัวเราเราพยายามมาตลอดในทุกๆเรื่องไม่เคยกวนพี่ๆเรากลัวว่าเขาจะรำคาญ แต่เราก็ยังโง่กว่าคนอื่นบางครั้งคงเพราะตเสเด็ตอนนั้นเราไม่สนใจอะไรเลยเลยขาดพื้นฐานในบางเรื่องไปบ้างแต่เราก็พยายามบอกตัวเองมาตลอดว่าถ้าโง่เราก็ต้องขยันต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นถึงสุดท้ายผลจะออกมาไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่แต่เราก็พยายามมาตลอดส่งงานตามงานให้อย่างน้อยเรามีเกรดหน่อยตอนนี้เกรดเราก็อยู่ประมาณ3.6-3.7กว่าๆจนเรามาสตั้นกับคำหนึ่งของเพื่อนที่บอกเราว่าโง่แล้วยังขยันอีกนะ ทำเอาเราเโดนตบหน้าเลยจริงๆเราเองก็ลายมือน่าเกลียดอยู่แต่เวลาโดนติเราก็ไม่ค่อยอะไรขนาดนั้นแต่พอโดนทักแบบนี้เลยพึ่งมาคิดว่ามันไม่ดีรึป่าวคะ