ปีนี้เราลาออกไปแล้วงานนึง...ตอนไปลาออก เจ้านายก็ทั้งกล่อมทั้งยื้อ แถมข้อเสนองามๆงั้นนอนกลิ้งอยู่บ้านเดือนนึกพักผ่อนก่อนกลับมาทำงานก็ได้... แล้วเราก็ไม่เอา... เพราะคิดว่าตัดสินใจไปแล้ว จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ยังมีเพื่อนฝูง ผู้ใหญ่ที่เดิมทักทายมาเสมอ บางคนทุกครั้งที่จะมาเมืองไทย จะต้องถามว่าเราอยากได้อะไรมั้ย ผู้ใหญ่หลายๆคนถามซ้ำตลอดว่า เมื่อไหร่จะมา "เลขประจำตัวพนักงานเลขเดิมยังรออยู่นะ"
อีกไม่นานเราก็ต้องบอกลา พี่ๆเพื่อนๆ จากที่ทำงานปัจจุบันตอนนี้อีกแล้ว... เพื่อไปทำตามสิ่งที่ใจเราต้องการ
ยิ่งใกล้เวลายื่นใบลาออกอย่างเป็นทางการ ทุกๆวันพี่ที่เป็นพี่เลี้ยงเราจะพูดว่า "ใจหายจัง" กับพี่อีกคนนึง บางทีเหนื่อยมากๆ บ่ายๆเราจะเริ่มเงียบ... เพราะคุยกับลูกค้าจนเหนื่อย พี่เขาจะมาบอกว่า"สู้ๆ" วันนี้... เขาลงตารางจองพักร้อนกัน เราไม่ได้ลง พี่เขาก็พูดแซวๆว่า "เดี๋ยวก็ลายาวแล้ว" เราเลยบอกว่า "ยังได้เห็นหน้ากันอีกเดือนนึงนะคะพี่ หนูยังไม่ไปไวขนาดนั้น" พี่เขาบอกว่า "อยู่ถึงสิ้นปีได้ป่ะล่ะ รึจะอยู่กับพี่ตลอดก็ได้" แม้เขาจะพูดไปหัวเราะไปแต่เรารู้สึกว่า เราเองก็ผูกพันกับที่นี่มากอยู่ แม้จะมาอยู่แค่ 2 เดือนกว่า ถ้าเปรียบงานเก่าเหมือนการไปเข้าค่ายที่เขาชนไก่ งานที่นี่เหมือนเข้าค่ายที่รีสอร์ทริมทะเล แม้จะเป็นหน้าที่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกต่างกันมากๆ
แม้ว่างานใหม่จะได้เงินมากกว่าเยอะมาก และเป็นงานที่เราคิดถึงมาตลอด บนเงื่อนไขและสิ่งแวดล้อมที่"พอดี"มากๆ เราคิดว่า...จากนี้ไปอย่างต่ำ 3 ปี เราขอไม่กรอกใบลาออกอีกแล้ว รู้สึกเศร้ากว่าตอน"อกหัก"อีก ทำไมไม่รู้...
ปล. วันนี้ทำขนมไปให้พี่ๆที่แผนกชิม ทุกคนกินแบบน่าอร่อยมากๆ รู้สึกดีจัง
ปล.2 นานมากแล้วที่เราไม่เข้าครัวทำอาหารให้ใคร เพราะมันทำให้เราคิดถึงใครคนหนึ่งที่ไม่มีวันได้พบกันอีก
เวลาจะลาออกแต่ละทีนี่...หนักใจเหมือนกันเนอะ...
อีกไม่นานเราก็ต้องบอกลา พี่ๆเพื่อนๆ จากที่ทำงานปัจจุบันตอนนี้อีกแล้ว... เพื่อไปทำตามสิ่งที่ใจเราต้องการ
ยิ่งใกล้เวลายื่นใบลาออกอย่างเป็นทางการ ทุกๆวันพี่ที่เป็นพี่เลี้ยงเราจะพูดว่า "ใจหายจัง" กับพี่อีกคนนึง บางทีเหนื่อยมากๆ บ่ายๆเราจะเริ่มเงียบ... เพราะคุยกับลูกค้าจนเหนื่อย พี่เขาจะมาบอกว่า"สู้ๆ" วันนี้... เขาลงตารางจองพักร้อนกัน เราไม่ได้ลง พี่เขาก็พูดแซวๆว่า "เดี๋ยวก็ลายาวแล้ว" เราเลยบอกว่า "ยังได้เห็นหน้ากันอีกเดือนนึงนะคะพี่ หนูยังไม่ไปไวขนาดนั้น" พี่เขาบอกว่า "อยู่ถึงสิ้นปีได้ป่ะล่ะ รึจะอยู่กับพี่ตลอดก็ได้" แม้เขาจะพูดไปหัวเราะไปแต่เรารู้สึกว่า เราเองก็ผูกพันกับที่นี่มากอยู่ แม้จะมาอยู่แค่ 2 เดือนกว่า ถ้าเปรียบงานเก่าเหมือนการไปเข้าค่ายที่เขาชนไก่ งานที่นี่เหมือนเข้าค่ายที่รีสอร์ทริมทะเล แม้จะเป็นหน้าที่เหมือนกัน แต่ความรู้สึกต่างกันมากๆ
แม้ว่างานใหม่จะได้เงินมากกว่าเยอะมาก และเป็นงานที่เราคิดถึงมาตลอด บนเงื่อนไขและสิ่งแวดล้อมที่"พอดี"มากๆ เราคิดว่า...จากนี้ไปอย่างต่ำ 3 ปี เราขอไม่กรอกใบลาออกอีกแล้ว รู้สึกเศร้ากว่าตอน"อกหัก"อีก ทำไมไม่รู้...
ปล. วันนี้ทำขนมไปให้พี่ๆที่แผนกชิม ทุกคนกินแบบน่าอร่อยมากๆ รู้สึกดีจัง
ปล.2 นานมากแล้วที่เราไม่เข้าครัวทำอาหารให้ใคร เพราะมันทำให้เราคิดถึงใครคนหนึ่งที่ไม่มีวันได้พบกันอีก