[บ่วงวันวาร] ฉากนี้หายไปหนายยยยยยย

ตอนแรกๆที่ดู เน้นไปที่ภาพรวมกะฝีมือของพิมมาดา แต่ก็เห็นการแสดงของจุ๋ยในบทบัว เป็นทาสที่น่าสงสาร ออกไปทางน่าเวทนา การเดิน นั่ง ดูนอบน้อม หมอบกราบ จะพูดจะบอกอะไรก็พูดได้ไม่เต็มที่เหมือนน้ำท่วมปาก ก้มหน้

ดูเป็นวันที่สองแล้ว วันนี้ทนไม่ได้แล้วขอเล่าหน่อย ฉากคุณฉัตรลอบมาหาแม่บัวมันโฮกมาก เสียงคุณฉัตรนุ่มมมม แม่บัวก็เศร้าได้ใจ ดูไปน้ำตาไหลอ่ะ โตโน่สำเนียงชัดขึ้นนะ จุ๋ยเล่นดีจริงๆ ฟางก็แสดงดี ใครเห็นแบบ

ดูเป็นวันที่สองแล้ว วันนี้ทนไม่ได้แล้ว ฉากคุณฉัตรลอบมาหาแม่บัวมันโฮกมาก เสียงคุณฉัตรนุ่มมมม แม่บัวก็เศร้าได้ใจ ดูไปน้ำตาไหลอ่ะ โตโน่สำเนียงชัดขึ้นนะ จุ๋ยเล่นดีจริงๆ ฟางก็แสดงดี ใครเห็นแบบเราบ้าง เรา

บ่วงวันวาร จุ๋ยเล่นดีมาก ไม่ได้เล่นบทดีๆใช้ฝีมือมานานแล้ว อยากเห็นจุ๋ยเล่นคู่ ป้อง ณวัฒน์ ซักเรื่อง เอา พิศวาส ที่เลิกทำมาให้คู่นี้เล่นก้อได้นะ

^_______^

หวานรักต้องห้าม (บัวปริ่มน้ำ) วิมานสีทอง (วิมานไฟ) บ่วงวันวาร (รอยรัก รอยอดีต)

วันนี้ดูบ่วงวันวารแล้วประทับใจมากเจ้าค่ะ ลุ้นมันทุกตอนเลย ประทับใจในหลายๆฉาก ขอมาแชร์นะคะ ความรักระหว่างเพื่อน : แม่บัวกับแม่น้อย ประทับใจม๊ากกกก จุ๋ยกับฟางแสดงได้อินมากๆ โดยเฉพาะฉากที่โดนขังคุกทั้

ใครว่าการจำยาก ความเป็นจริงการลืมมันยากยิ่งกว่า การจำแค่ท่องก็จำได้แต่การลืมมันไม่มีวิธี การคิดให้ลืม=การคิดถึง ผมบอกเลิกผู้หญิงคนหนึ่ง ทำเธอร้องไห้หนัก จนถึงขนาดต้องแอดมิทโรงพยาบาล คิดว่าดีแล้วที่เล

มีปัจจัยใดบ้างที่พ่อเเม่จะรักลูกไม่เท่ากัน การเเสดงออกถึงความรัก ความห่วงใย ที่เเตกต่างกัน ถ้าวันนึงเราต้องออกไปทำงานไกลบ้าน พ่อกับเเม่จะรู้สึกกับเราเหมือนกับที่รู้สึกกับพี่สาวบ้างไหมนะ ความเป็นห่วง ค