เกริ่นก่อนนิดนึงครับ
ผมเป็นคนที่เรียนจบสายวิทยาศาสตร์ จึงเชื่อในสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างแรงกล้า
สิ่งใดพิสูจน์ไม่ได้ถือว่าไม่จริงสำหรับผม
นานวันเข้าผมยิ่งพิสูจน์ ยิ่งหาคำตอบในเรื่องที่ผมต้องการ
ผมก็ยิ่งพบ ทางตัน ยิ่งรู้ความจริงก็ยิ่งเป็นทุกข์
ยิ่งอยากพิสูจน์ อยากรู้ ก็พบอีกว่า "เมื่อไรผมจะสิ้นสุดการค้นหาค้นคว้า" มันไม่จบสิ้น
ผมจึงพบว่า วิทยาศาสตร์ไม่ใช่คำตอบ
เข้าเรื่อง...
ผมเป็นเด็กที่เกิดมามีโรคติดตัวเคยเกือบเดินไม่ได้ พ่อต้องทำทุกวิถิทางเพื่อรักษาผมในตอนเด็ก
บิดาผมเป็นคน ไม่เอาถ่าน เอาแต่เมาตั้งแต่ผมเป็นเด็ก
ผมจึงลำบากดิ้นรนต่อสู้ชีวิต ในใจผมจึงรู้สึกเกลียดเค้า
ช่วงท้ายชีวิตของบิดาผม บิดาจึงเลิกดื่มเหล้า เค้าพยายามแสดงออกให้ผมเห็นว่าเค้า "เป็นพ่อที่ดี"
แต่ผมก็ไม่เคยเห็นสักครั้ง จึงทะเลาะกับเค้าบ่อย ผมด่าเค้าหยาบๆบางครั้งด้วยความโกรธ
เพราะผมไม่เคยศรัทธาเค้าสักครั้ง
ครั้งหนึ่งเค้าเคยขอเงินผม ผมไม่ให้เพราะชอบเอาไปซื้อเหล้า หรืออะไรก็แล้วแต่ จึงทะเลาะกัน
ผมก็ตำหนิเค้า งานการไม่ทำ ตั้งแต่หนุ่มๆ เอาแต่ขอเงิน (แต่ผมก็ให้นะ)
มีอยู่ครั้งหนึ่งจากหลายๆครั้งที่ทะเลาะกัน เค้าจึงพูดว่า "คนอย่างเอ็งไม่มีทางมีภรรยาหรอก"
ผมไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยความเป็นนักวิทยาศาสตร์ และมั่นใจในความสามารถของตัวเอง
แต่...คำๆนี้ กลับกลายเป็นคำสาปติดตัวผมมาจนทุกวันนี้
...ไม่ว่าผมจะมีเงินมากขนาดไหน
...ไม่ว่าผมจะหน้าที่การงานดีแค่ไหน
...ไม่ว่าผมจะมีสังคมที่ดีเรียนสูงแค่ไหน
...ไม่ว่าผมจะจงรักภักดีต่อความรักและคนรักขนาดไหน
...ทุกคนก็จะจากผมไปทุกครั้ง ไม่ว่า ด้วยเหตุอันใดก็ตาม
และมีอีกครั้งหนึ่งที่เป็นคำสาปที่สอง
เช่นเคยทะเลาะกับบิดาเหมือนเคย
บิดาผมจึงพูดว่า "ไม่มีข้าแล้วเองจะเสียใจ"
ผมเสียใจ และ เจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงเค้า ที่ผมเคยด่าว่าเค้าไว้เยอะ
ใช่ผมเสียใจจริงๆที่ไม่มีเค้า พ่อที่ดูแลผมมาตั้งแต่เด็กๆ
คำถาม
1.ผมอยากบรรเทาวิบากกรรมที่ทำไว้กับบิดา ต้องทำอย่างไรบ้าง
2.คำสาปสองข้อ ทำยังไงถึงจะหายไปได้
ชี้แนะด้วยครับ
ทำกรรมไว้กับพ่อ อยากแก้กรรม
ผมเป็นคนที่เรียนจบสายวิทยาศาสตร์ จึงเชื่อในสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์อย่างแรงกล้า
สิ่งใดพิสูจน์ไม่ได้ถือว่าไม่จริงสำหรับผม
นานวันเข้าผมยิ่งพิสูจน์ ยิ่งหาคำตอบในเรื่องที่ผมต้องการ
ผมก็ยิ่งพบ ทางตัน ยิ่งรู้ความจริงก็ยิ่งเป็นทุกข์
ยิ่งอยากพิสูจน์ อยากรู้ ก็พบอีกว่า "เมื่อไรผมจะสิ้นสุดการค้นหาค้นคว้า" มันไม่จบสิ้น
ผมจึงพบว่า วิทยาศาสตร์ไม่ใช่คำตอบ
เข้าเรื่อง...
ผมเป็นเด็กที่เกิดมามีโรคติดตัวเคยเกือบเดินไม่ได้ พ่อต้องทำทุกวิถิทางเพื่อรักษาผมในตอนเด็ก
บิดาผมเป็นคน ไม่เอาถ่าน เอาแต่เมาตั้งแต่ผมเป็นเด็ก
ผมจึงลำบากดิ้นรนต่อสู้ชีวิต ในใจผมจึงรู้สึกเกลียดเค้า
ช่วงท้ายชีวิตของบิดาผม บิดาจึงเลิกดื่มเหล้า เค้าพยายามแสดงออกให้ผมเห็นว่าเค้า "เป็นพ่อที่ดี"
แต่ผมก็ไม่เคยเห็นสักครั้ง จึงทะเลาะกับเค้าบ่อย ผมด่าเค้าหยาบๆบางครั้งด้วยความโกรธ
เพราะผมไม่เคยศรัทธาเค้าสักครั้ง
ครั้งหนึ่งเค้าเคยขอเงินผม ผมไม่ให้เพราะชอบเอาไปซื้อเหล้า หรืออะไรก็แล้วแต่ จึงทะเลาะกัน
ผมก็ตำหนิเค้า งานการไม่ทำ ตั้งแต่หนุ่มๆ เอาแต่ขอเงิน (แต่ผมก็ให้นะ)
มีอยู่ครั้งหนึ่งจากหลายๆครั้งที่ทะเลาะกัน เค้าจึงพูดว่า "คนอย่างเอ็งไม่มีทางมีภรรยาหรอก"
ผมไม่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยความเป็นนักวิทยาศาสตร์ และมั่นใจในความสามารถของตัวเอง
แต่...คำๆนี้ กลับกลายเป็นคำสาปติดตัวผมมาจนทุกวันนี้
...ไม่ว่าผมจะมีเงินมากขนาดไหน
...ไม่ว่าผมจะหน้าที่การงานดีแค่ไหน
...ไม่ว่าผมจะมีสังคมที่ดีเรียนสูงแค่ไหน
...ไม่ว่าผมจะจงรักภักดีต่อความรักและคนรักขนาดไหน
...ทุกคนก็จะจากผมไปทุกครั้ง ไม่ว่า ด้วยเหตุอันใดก็ตาม
และมีอีกครั้งหนึ่งที่เป็นคำสาปที่สอง
เช่นเคยทะเลาะกับบิดาเหมือนเคย
บิดาผมจึงพูดว่า "ไม่มีข้าแล้วเองจะเสียใจ"
ผมเสียใจ และ เจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงเค้า ที่ผมเคยด่าว่าเค้าไว้เยอะ
ใช่ผมเสียใจจริงๆที่ไม่มีเค้า พ่อที่ดูแลผมมาตั้งแต่เด็กๆ
คำถาม
1.ผมอยากบรรเทาวิบากกรรมที่ทำไว้กับบิดา ต้องทำอย่างไรบ้าง
2.คำสาปสองข้อ ทำยังไงถึงจะหายไปได้
ชี้แนะด้วยครับ