ตอนนี้รู้สึกหน่วงๆ ในใจแบบบอกไม่ถูกค่ะ เพิ่งโดนคนที่คุยอยู่ทิ้งไปหมาดๆ แล้วความรู้สึกมันเหมือนเคว้งจนสมองเผลอหันกลับไปมองคนเก่าที่เคยคบกัน
คนรอบข้างมักจะบอกว่าที่เราคิดถึงเขา ไม่ใช่เพราะรักหรอก แต่เป็นเพราะ "ความเคยชิน" ทั้งการดูแลกัน การไปไหนมาไหนด้วยกัน หรือเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำจนเป็นรูทีน พอเลิกกันไปก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง ซึ่งเราก็ยอมรับนะว่าส่วนหนึ่งมันใช่จริงๆ
แต่ที่มันจุกและทำใจยากกว่าเดิมคือ ปกติเราเจอหน้าเขาทุกวันในที่เดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ ทำให้มันตัดขาดจากความทรงจำไม่ได้สักที แถมคำบอกรักของเขาที่ผ่านมา มันก็ไม่ได้มีบ่อยเลย บางทีแทบจะนับครั้งได้ด้วยซ้ำ แต่เรากลับดีใจกับมันมากๆ และยังเก็บความรู้สึกนั้นไว้จนถึงวันนี้
พอลองทักหรือลองคุยให้รู้เรื่อง เขากลับตอบกลับมาสั้นๆ ว่า "เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" ซึ่งมันเหมือนคำปิดประตูที่ไม่ได้แรงนะ แต่กลับทำให้เจ็บและจุกกว่าที่คิด ยิ่งพอกลับมานั่งเปิดดูแชทเก่าๆ รูปเก่าๆ หรือสตอรี่เก่าๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจเลยค่ะ
ตอนนี้เลยสับสนไปหมดว่าตกลงเรายังรักเขาอยู่ หรือแค่กำลังเสียใจที่เสียความคุ้นเคยไป แถมยังต้องมาแบกรับความรู้สึกเคว้งจากคนที่เพิ่งเดินออกไปอีก ใครเคยผ่านจุดที่ต้องเจอหน้าคนเก่าทุกวัน โดนคนใหม่เท แล้วมานั่งร้องไห้กับความทรงจำเก่าๆบ้างคะ จัดการกับความรู้สึกตีกันแบบนี้ยังไงดี
มันดูเห็นแก่ตัวเกินไปไหมคะ หรือไม่ควรเริ่มต้นใหม่กับใคร?
ทำไมพอโดนเท ถึงเผลอคิดถึงคนเก่าที่บอกว่ารักกันปีละครั้ง?