กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ค่ำคืนในทุ่งหญ้าแพมปัสเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกอหญ้าแห้งและเสียงฝีเท้าของม้าเดียวดายที่ย่ำลงบนผืนดินแข็ง คนขี่ม้าเป็นชายหนุ่มผู้เดินทางข้ามดินแดนกว้างใหญ่เพื่อหาที่ตั้งรกรากใหม่ เขาออกเดินทางมาหลายวัน ท้องฟ้ายามราตรีทอดเงามืดสนิท ไม่มีแสงจันทร์หรือดาวใดส่องสว่าง มีเพียงสายลมแห้งแล้งที่พัดผ่านราวกับเสียงกระซิบของสิ่งที่มองไม่เห็น
ขณะที่เขาขี่ม้าผ่านพื้นที่รกร้าง ร่างกายที่อ่อนล้าเริ่มเรียกร้องให้หยุดพัก เขาจึงหาทำเลตั้งค่ายพักแรมใกล้ต้นไม้เดียวดายต้นหนึ่ง ก่อกองไฟ และปล่อยให้ม้าได้พักผ่อนก่อนที่การเดินทางจะดำเนินต่อไปในวันรุ่งขึ้น
เขานั่งลงข้างกองไฟ หยิบเสบียงขึ้นมากินอย่างเงียบๆ สายตาเหม่อมองไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้า แต่แล้วสายตาของเขาก็ต้องหยุดชะงัก
ไม่ไกลจากที่พัก เขาเห็นแสงสีซีดจางลอยอยู่เหนือพื้นดิน แสงนั้นดูเหมือนจะเต้นระบำไปมาอย่างมีชีวิต
“ไฟจากค่ายพักของนักเดินทางคนอื่น หรือบางสิ่งที่แปลกกว่านั้น?” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้ว
มันไม่ใช่แสงของกองไฟแน่นอน เพราะไม่มีควันลอยขึ้นจากจุดนั้น อีกทั้งแสงนั้นยังดูเย็นเยียบและเปลี่ยนรูปร่างไปมา ชายหนุ่มจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนอย่างลังเล หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง
เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว แสงประหลาดนั้นก็ดูเหมือนจะถอยห่างออกไป ทุกครั้งที่เขาพยายามเดินเข้าไปใกล้ มันก็จะลอยถอยออกไปเหมือนกำลังเล่นซ่อนหา
ความอยากรู้ค่อยๆ เอาชนะความกลัว เขาตัดสินใจเดินตามแสงนั้นไปทีละก้าว โดยไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวเข้าสู่สิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มเดินทางต่อไปจนถึงค่ายพักของกลุ่มเกาโชที่ตั้งกระจายตัวอยู่ตามทุ่งหญ้า พวกเขาเป็นนักเลี้ยงวัวเร่ร่อนที่คุ้นเคยกับดินแดนแห่งนี้ดี เขาเล่าเรื่องแสงประหลาดที่พบเมื่อคืนให้ชายชราคนหนึ่งฟัง
ชายชราผู้มีหนวดเคราสีเทาและใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของชายชราฉายแววหนักใจ
“เจ้าเห็นลูซ มาลาแสงปีศาจแล้วหรือ? เจ้าโชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“แสงปีศาจ?” ชายหนุ่มทวนคำอย่างงุนงง
“ใช่ แสงที่เจ้าพูดถึงคือ ลูซ มาลา (Luz Mala)แสงปีศาจ พวกเรารู้จักมันดี มันปรากฏขึ้นในช่วงฤดูแล้ง เหล่าเกาโชที่เดินทางผ่านทุ่งหญ้านี้ต่างเคยได้ยินเรื่องราวของมัน”
ชายชรานั่งลงใกล้กองไฟ มือเหี่ยวย่นตักกาแฟจากกาน้ำร้อนขึ้นมาจิบ ก่อนจะเล่าต่อ
“มันคือวิญญาณที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย… ดวงวิญญาณที่หลุดออกจากทรงกลมท้องฟ้า พวกเขากำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เพราะร่างของพวกเขาไม่เคยได้รับการฝังอย่างสมเกียรติ”
“แต่ข้าไม่ได้เห็นอะไรนอกจากแสงสีจางๆ ลอยไปมา” ชายหนุ่มพูดแทรก
“เจ้าเห็นแค่สิ่งที่มันอยากให้เจ้าเห็นเท่านั้น หากเข้าไปใกล้กว่านี้ เจ้าจะได้กลิ่นเหม็นเน่าของก๊าซพิษที่มันปล่อยออกมา ก๊าซจากกระดูกที่ผุพังอยู่ใต้ดิน”
ชายหนุ่มฟังด้วยสีหน้าครุ่นคิด เรื่องที่ชายชราเล่าฟังดูน่ากลัว แต่ก็เต็มไปด้วยความลึกลับ
“แล้วทำไมบางคนถึงบอกว่ามันนำไปสู่สมบัติที่ถูกฝังไว้?” เขาถามต่อ
ชายชราหัวเราะเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น
“เพราะมนุษย์เต็มไปด้วยความโลภ สมบัติบางชิ้นถูกฝังไว้พร้อมกับร่างของเจ้าของ และบางครั้ง แสงปีศาจก็ปรากฏขึ้นเพื่อปกป้องสิ่งเหล่านั้น แต่ข้าขอเตือน… ผู้ที่โลภมากพยายามค้นหามัน มักจะไม่เคยกลับมาเล่าเรื่องราวของตนอีกเลย”
ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถาม และยิ่งไปกว่านั้น ความคิดหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา เขาต้องไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง
ค่ำคืนในทุ่งหญ้าแพมปัสเงียบสงัดอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัด มีเพียงเงามืดปกคลุมผืนดินที่แตกระแหง ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ในมือของเขามีจอบด้ามหนึ่งและมีดสั้นเหน็บอยู่ที่เอว
เขากลับมาที่เดิม ที่ซึ่งเขาเห็น แสงปีศาจ ปรากฏขึ้นเมื่อคืนก่อน แม้จะมีคำเตือนจากชายชรา แต่เขาก็ไม่อาจข่มความสงสัยของตัวเองได้
“หากแสงนั้นชี้นำไปยังสมบัติจริง ข้าก็จะเป็นผู้ที่ค้นพบมัน” เขาพึมพำกับตัวเอง
เวลาผ่านไปช้าๆ ก่อนที่สายตาของเขาจะจับจ้องไปยังสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงขอบฟ้า แสงสีขาวซีดปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูเข้มข้นกว่าครั้งก่อน ลอยนิ่งอยู่เหนือพื้นดินราวกับกำลังรอให้เขาเข้าไปหา
เขาสูดหายใจลึกและก้าวเข้าไปใกล้ แสงนั้นไม่ถอยหนีเหมือนเมื่อคืน ตรงกันข้าม มันกลับเต้นระบำอยู่ที่เดิม ส่องสว่างจนมองเห็นพื้นดินใต้แสงได้อย่างชัดเจน
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นว่าพื้นดินตรงนั้นดูอ่อนนุ่มและมีร่องรอยเหมือนเคยถูกขุดมาก่อน
“สมบัติอาจถูกฝังอยู่ที่นี่จริงๆ!”
เขารีบใช้จอบขุดลงไปในดินแข็ง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความโลภ มือทั้งสองข้างออกแรงขุดลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ
และแล้วเสียงของจอบก็กระทบกับบางสิ่งใต้พื้นดิน เขาหยุดชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ ใช้มือโกยดินออก
สิ่งที่เขาพบไม่ใช่ทองคำหรือเครื่องประดับราคาแพง แต่เป็นเศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตกร้าว
ภายในนั้น… มีกระดูกมนุษย์ถูกบรรจุอยู่
ทันใดนั้น ลมกระโชกแรงพัดผ่าน เสียงกระซิบแผ่วเบาดังก้องอยู่รอบตัว “เจ้า… ล่วงเกินละเมิดเรา…”
เขาผงะถอยหลัง แสงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด ก่อนจะพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว
เขาพยายามจะวิ่งหนี แต่ขาของเขากลับหนักราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความหนาวเย็นแล่นเข้าสู่ร่าง รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังจับเขาไว้
“เจ้า… จะต้องชดใช้…” เสียงนั้นดังขึ้นรอบตัว ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป
เสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้า… เสียงม้า… และเสียงคนพูดคุยกันแว่วๆ
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น ร่างกายอ่อนแรงและปวดระบมไปหมด ท้องฟ้าสีเทาหม่นบ่งบอกว่าฟ้ายังไม่สางดีนัก
เขาขยับตัวขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ไม่มีร่องรอยของแสงปีศาจ ไม่มีหลุมที่เขาขุด ไม่มีเศษเครื่องปั้นดินเผา ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ข้า… ยังมีชีวิตอยู่?” เขาพึมพำกับตัวเอง
แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบนมือข้างหนึ่งของตนเอง รอยแผลเป็นสีคล้ำลากยาวไปตามแขนของเขา ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น
เขาฝืนลุกขึ้นและเดินโซเซกลับไปยังค่ายพัก ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะไปถึง
เมื่อชายชราเห็นเขากลับมา สีหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกังวล
“เจ้ากลับมาได้อย่างไร?” ชายชราถามเสียงเข้ม
“ข้า… จำไม่ได้… ข้าจำได้แค่แสงสีแดง… และเสียงกระซิบ…” เขาตอบอย่างยากลำบาก
ชายชรามองรอยแผลบนแขนของเขาแล้วพยักหน้าช้าๆ
“เจ้าโชคดีมากที่ยังรอดมาได้ แสงปีศาจปล่อยเจ้าไป เพราะเจ้ายังไม่ได้ขโมยสิ่งใดจากมัน แต่จงจำไว้… วิญญาณที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยไม่ต้องการให้ใครมารบกวน หากเจ้ากลับไปอีกครั้ง คราวหน้าเจ้าอาจไม่มีโอกาสรอด”
ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ มือที่มีรอยแผลสั่นเล็กน้อย เขาไม่อาจบรรยายได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในใจบอกเขาว่า
เขาจะไม่มีวันกลับไปที่นั่นอีก
และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาไม่เคยเดินทางออกไปเพียงลำพังในคืนที่แห้งแล้งที่สุดของปีอีกเลย
(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… ความอยากรู้อยากเห็นและความโลภอาจนำพาไปสู่ภัยอันตรายที่คาดไม่ถึง แม้ว่าความลึกลับจะน่าดึงดูดจิตใจเพียงใด แต่บางสิ่งในโลกนี้ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อให้มนุษย์เข้าไปยุ่งเกี่ยว , บางสิ่งที่ดูเหมือนเป็นโอกาส แต่อาจเป็นกับดักที่รอคอยทำร้ายผู้ที่ไม่ระมัดระวัง)
.
⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านอาร์เจนตินา: ลูซ มาลา ตำนานแสงปีศาจ 💖✨⌛