ผมอยากมาขอความคิดเห็นจากทุกคนครับ
เรื่องคือแม่ของผมมักจะดุด่า พูดจาดูถูก และบูลลี่ผมต่อหน้าคนอื่นอยู่เป็นประจำ บางครั้งเป็นคำพูดที่ทำให้ผมรู้สึกอับอายและเสียความรู้สึกมาก
ผมเคยพยายามพูดคุยและบอกแม่แล้วว่าผมไม่ชอบการกระทำแบบนี้ ไม่อยากให้พูดจาดูถูกหรือทำให้อับอายต่อหน้าคนอื่น แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
จนบางครั้งผมก็ทนไม่ไหวและตอบโต้กลับไปบ้าง แต่กลายเป็นว่าแม่กลับมองว่าผมก้าวร้าว เป็นลูกที่ไม่รู้จักเคารพแม่ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแม่ก็เป็นฝ่ายด่าผมและพูดจาบูลลี่ผมก่อน
ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองพูดถูกทุกคำ หรือไม่เคยทำผิด แต่ผมรู้สึกว่าทำไมเวลาที่แม่พูดจาทำร้ายความรู้สึกผมถึงกลายเป็นเรื่องที่ต้องอดทน แต่พอผมตอบโต้กลับบ้าง กลับกลายเป็นว่าผมเป็นคนผิดทันที
เลยอยากถามความคิดเห็นจากทุกคนครับ
1. การที่ลูกตอบโต้แม่หลังจากถูกด่าหรือบูลลี่ต่อหน้าคนอื่นเป็นประจำ ถือว่าเป็นการไม่เคารพพ่อแม่หรือไม่?
2. ทำไมบางครอบครัวถึงมองว่าพ่อแม่มีสิทธิ์พูดอะไรก็ได้กับลูก แต่ลูกไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง?
3. การตั้งขอบเขตกับแม่ หรือเลือกไม่พูดคุยเมื่อถูกดูถูก ถือเป็นการอกตัญญูไหม?
4. ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะจัดการอย่างไร?
ผมอยากฟังทั้งมุมมองของคนที่เป็นลูกและคนที่เป็นพ่อแม่ครับ เพราะอยากเข้าใจว่าในเรื่องนี้ผมควรปรับตัวอย่างไร และอะไรคือเส้นแบ่งระหว่างการเคารพพ่อแม่กับการเคารพศักดิ์ศรีของตัวเอง
ถ้าแม่ด่าลูกและบูลลี่ลูกต่อหน้าคนอื่นเป็นประจำ แต่พอลูกตอบโต้กลับกลับบอกว่าลูกก้าวร้าว แบบนี้ลูกผิดมากไหมครับ?
เรื่องคือแม่ของผมมักจะดุด่า พูดจาดูถูก และบูลลี่ผมต่อหน้าคนอื่นอยู่เป็นประจำ บางครั้งเป็นคำพูดที่ทำให้ผมรู้สึกอับอายและเสียความรู้สึกมาก
ผมเคยพยายามพูดคุยและบอกแม่แล้วว่าผมไม่ชอบการกระทำแบบนี้ ไม่อยากให้พูดจาดูถูกหรือทำให้อับอายต่อหน้าคนอื่น แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
จนบางครั้งผมก็ทนไม่ไหวและตอบโต้กลับไปบ้าง แต่กลายเป็นว่าแม่กลับมองว่าผมก้าวร้าว เป็นลูกที่ไม่รู้จักเคารพแม่ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแม่ก็เป็นฝ่ายด่าผมและพูดจาบูลลี่ผมก่อน
ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองพูดถูกทุกคำ หรือไม่เคยทำผิด แต่ผมรู้สึกว่าทำไมเวลาที่แม่พูดจาทำร้ายความรู้สึกผมถึงกลายเป็นเรื่องที่ต้องอดทน แต่พอผมตอบโต้กลับบ้าง กลับกลายเป็นว่าผมเป็นคนผิดทันที
เลยอยากถามความคิดเห็นจากทุกคนครับ
1. การที่ลูกตอบโต้แม่หลังจากถูกด่าหรือบูลลี่ต่อหน้าคนอื่นเป็นประจำ ถือว่าเป็นการไม่เคารพพ่อแม่หรือไม่?
2. ทำไมบางครอบครัวถึงมองว่าพ่อแม่มีสิทธิ์พูดอะไรก็ได้กับลูก แต่ลูกไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง?
3. การตั้งขอบเขตกับแม่ หรือเลือกไม่พูดคุยเมื่อถูกดูถูก ถือเป็นการอกตัญญูไหม?
4. ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะจัดการอย่างไร?
ผมอยากฟังทั้งมุมมองของคนที่เป็นลูกและคนที่เป็นพ่อแม่ครับ เพราะอยากเข้าใจว่าในเรื่องนี้ผมควรปรับตัวอย่างไร และอะไรคือเส้นแบ่งระหว่างการเคารพพ่อแม่กับการเคารพศักดิ์ศรีของตัวเอง