เล่าสู่กันฟัง ณ อิตาลี...When autumn whispers goodbye and the snowy peaks say hello.


สวัสดียามดึกจากอิตาลี ปุ๊กกี้ขอรายงานตัวค่ะ
ไม่ได้เข้ามาเล่าสู่กันฟังไปสักพักนึงแล้ว มาค่ะ จะมาเล่าเม้าท์มอยกันเรื่องฤดูใบไม้ร่วงกันต่อ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

บันทึกวันพุธ : While waiting for the first snow to fall.

ระหว่างที่กำลังรอคอยหิมะแรกโปรยปราย...วันนี้ฉันจับเจ้าสร้อยขึ้นหลังรถ พาออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้านกันเสียหน่อย อุณหภูมิข้างนอกอยู่ที่ 6 องศาเซลเซียส แต่บอกเลยว่าฉันยังไหว พอเปิดประตูปล่อยให้สร้อยวิ่งเล่นอย่างอิสระ สร้อยคงจะดีใจที่ได้ออกมาปลดปล่อยพลังงานเต็มที่แบบนี้ เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า ลมหนาวระลอกใหญ่ของจริงกำลังจะพัดมาเยือนแล้ว งานนี้บอกเลยว่า..."พร้อมค่ะ พร้อมเสมอ" แต่หมายถึงเจ้าสร้อยนะที่พร้อมลุยทุกสภาพอากาศติดลบ ส่วนฉันน่ะเหรอ...อืมม คงต้องขอคิดดูก่อนอีกที!

ปล. รูปของวันนี้ดิฉันเผลอลบไปแล้ว เอารูปของวันหลังๆมาใส่แทนค่ะ






บันทึกวันอาทิตย์...เช้าที่หมอกบังตาแต่ Life goes on

ตั้งแต่เมื่อวันเสาร์ที่ฝนตกบ้างหยุดบ้าง และฝนก็พาสายหมอกสีขุ่นหนาทึบเข้ามาปกคลุมไปทั่ว เช้าวันอาทิตย์ที่พวกเราตั้งใจว่าจะเดินจูงสร้อยไปรับแดดอุ่นๆ จิบคาปูชิโน่ร้อนๆ และพาไปปล่อยพลังริมลำธาร จึงต้องพับแผนเดิมไป แต่เปลี่ยนมาเป็นจับสร้อยขึ้นหลังรถ พาชมวิวเพลินๆระหว่างแวะทำธุระแทน ทั้งแวะซื้อเนื้อที่ร้านขายเนื้อเจ้าประจำ ต่อด้วยซูเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ เพื่อหยิบผักสลัดกับดอกกะหล่ำสำหรับมื้อพรุ่งนี้ และปิดท้ายด้วยการแวะซื้อขนมปัง ที่ร้านขนมปังเจ้าเดิม

ก่อนกลับ...เราแวะไปที่ลำธาร ทันทีที่จอดรถ สร้อยก็กระโดดลงจากรถอย่างไม่รอช้า วิ่งไปกินน้ำและสนุกกับการวิ่งคาบกิ่งไม้เล็กๆที่ฉันโยนให้ วิ่งเก็บกลับมาวนไปวนมาอยู่ราวสิบห้านาที แม้จะใช้เวลาตรงนั้นสั้นๆ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ออกไปไหนเนอะ แต่พอสายๆบรรยากาศก็เริ่มดีขึ้น แม้พยากรณ์อากาศจะกระซิบว่าตลอดสัปดาห์นี้ฝนอาจจะตกๆ หยุดๆ จนอดอาบแดดอุ่นๆแน่นอน แต่ไม่เป็นไรหรอก... Life goes on ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป และไม่ว่าจะเจอสภาพอากาศแบบไหน พวกเราก็จะใช้ชีวิตกันอย่างสุขๆและ "ม่วนจอย" ไปกับทุกๆวัน








บันทึกวันพุธ... Autumn things

ฝนหยุดตกแล้ว และฉันก็ตื่นมาพร้อมกับภาพก้อนเมฆลอยต่ำอ้อยอิ่งอยู่เหนือยอดเขา ถึงแม้จะไม่มีแดดอุ่นๆ แต่ก็ไม่เปียกฝนไปอีกหนึ่งวัน ก่อนเที่ยงฉันจึงจัดการจูงเจ้าสร้อยเดินออกไปซื้อขนมปังด้วยกัน ก่อนที่อากาศจะแย่ไปมากกว่านี้ พอซื้อเสร็จ ฉันตั้งใจเดินอ้อมเพื่อเพิ่มระยะทางให้ไกลขึ้น เลือกเส้นทางที่สามารถปล่อยให้สร้อยวิ่งเล่นได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องใส่สายจูง และก็เป็นไปตามคาด...เจอแอ่งน้ำที่ไหน สร้อยเป็นต้องพุ่งตัวลงไปคลุกดินคลุกน้ำจนเปียกปอน เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตามระเบียบ

จากนั้นเราเดินลัดเลาะไปที่ลำธารสายเดิม เพื่อให้สร้อยลงไปดื่มน้ำและล้างแข้งล้างขา บังเอิญเจอคนรู้จักที่พาหมาของเธอมาเดินเล่นเช่นกัน เราทักทายไถ่ถามกันตามประสา ฉันเปรยขึ้นมาว่า "พรุ่งนี้พยากรณ์บอกว่าฝนจะตกอีกนะ" เธอตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มสบายๆว่า "ไม่เป็นไรหรอก ปีนี้เราเจอฤดูใบไม้ร่วงที่ดีไปแล้วนี่" ตอนนั้นฉันไม่ได้ถามต่อว่า 'ดี' ในความหมายของเธอคือแบบไหน หรือดีอย่างไร...แต่พอขากลับ ระหว่างทางที่สายตากวาดมองไปเจอวิวทิวทัศน์ตรงหน้า ฉันก็พาลสงสัยขึ้นมาว่า หรือนี่คือสิ่งเดียวกันกับ "อะไรๆที่ว่าดี" ของเธอหรือเปล่านะ? แล้วฤดูใบไม้ร่วงที่ดีในนิยามของแต่ละคน...จะเหมือนกันไหม? ฉันปล่อยให้คำถามนี้ลอยวนอยู่ในใจ ระหว่างเดินกลับบ้านโดยมีเจ้าสร้อยเดินอยู่ข้างๆ ในวันที่ฟ้าสีเทาๆเช่นนี้














บันทึกวันศุกร์...Before Autumn says goodbye.

เช้าวันศุกร์เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิมๆ แต่พอเลิกงานช่วงเที่ยงแล้วเห็นฝนหยุดตก มีแสงแดดรำไรส่องลงมา อากาศอุ่นขึ้นเล็กน้อย ฉันรู้ทันทีว่าต้องรีบกอบโกยช่วงเวลานี้ไว้ คว้าบู๊ทกันน้ำคู่ใจมาสวมทันที เพราะรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าต้องชุ่มฉ่ำไปด้วยโคลนแน่นอน และก็เป็นไปตามคาด...ถนนเปียกแฉะ และเจ้าสร้อยก็ดูจะมีความสุขที่สุดกับการได้เดินย่ำลงทุกแอ่งน้ำ จนกลับเข้าบ้านในสภาพเปียกปอนเลอะเทอะ(เหมือนทุกคราว) ต้องคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อีกรอบตามระเบียบ แต่พอช่วงบ่าย แสงแดดสีทองที่ทอดยาวไปกระทบผืนป่าสนบนภูเขา ซึ่งเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและแดงสลับกันมาได้สักพักแล้ว ยิ่งขับให้ขุนเขาดูขลังและทรงพลังจับใจ ฉันอดไม่ได้ที่จะกดชัตเตอร์เก็บภาพไว้...วิวเดิมๆแบบนี้ไม่มีวันเบื่อเลยนะ

แม้จะต้องห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อผ้าหนาๆก่อนออกจากบ้าน
แม้ฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะปิดฉากลงในไม่ช้า
แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวทุกอย่างก็วนกลับมาใหม่อยู่ดี
Every season has its own kind of magic.











บันทึกวันอาทิตย์...When you look up and give me those eyes.

เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศหนาวเย็นจับใจกับอุณหภูมิ 2 องศาเซลเซียส เราสามคนพากันเดินออกมาซื้อขนมปังด้วยกันเหมือนเช่นเคย ก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน ฉันรีบควานหาถุงมือมาสวมใส่ทันที นับเป็นวันแรกของปีเลยที่ความหนาวบีบบังคับให้ต้องงัดถุงมือออกมาใช้งาน เช้านี้ฉันรับหน้าที่เป็นคนถือสายจูงเจ้าสร้อยเอง ส่วนคุณสามีน่ะเหรอ...เดินซุกมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตแน่นเชียว ก็แหม...บอกให้ใส่ถุงมือก็ไม่ยอมใส่ เป็นไงล่ะ เย็นมือไปเลยใช่ไหม!

พอเดินมาถึงร้านขนมปัง เราผูกสายจูงสร้อยไว้ตรงหน้าร้านตามปกติ ก่อนจะเดินเข้าไปเลือกซื้อของข้างใน แต่พอมองลอดกระจกออกไป ก็เห็นเจ้าสร้อยนั่งนิ่ง จ้องเขม็งมาที่ประตูร้านไม่วางตา สายตาคู่นั้นดูตั้งอกตั้งใจรอคอยจนฉันแอบคิดไม่ได้ว่า สร้อยคงกลัวเราจะเผลอทิ้งไว้ข้างทางหรือเปล่านะ?
โถ...จะทิ้งไว้ได้อย่างไรกันเล่า ในเมื่อมีกันและกันแบบนี้แล้ว ก็ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนานแสนนานซิ

"Until I found you, I didn't know what falling in love truly feels like."



บันทึกวันพุธ...On the quiet autumn air

เช่นเคย... วันนี้ฉันจูงเจ้าสร้อยออกไปเดินซื้อขนมปังท่ามกลางวันฟ้าหม่นของปลายฤดูใบไม้ร่วง อีกหนึ่งวันที่ชีวิตต้อง carry on ดำเนินต่อไปในบรรยากาศเงียบสงบและอึมครึมแบบนี้ แต่ก็นั่นแหละ...นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เราจะต้องนั่งหน้าเศร้าซึมอยู่แต่ในบ้านใช่ไหมล่ะ การได้ก้าวเท้าออกมาสูดอากาศเย็นแต่สดชื่นดี ลมที่พัดพาไอหนาวมาจากยอดเขาสูงซึ่งเริ่มมีหิมะสีขาวปกคลุมมาได้สักระยะแล้ว ท่ามกลางทิวสนสีทองอมน้ำตาลที่โอบล้อมหมู่บ้านเล็กๆในหุบเขา และมีเจ้าสร้อยเดินดมกลิ่นสำรวจทางอยู่ข้างๆ นับว่าเป็นการเติมพลังให้วันเทาๆ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้บ้าง

"But as time passes, This feeling may it remain a beautiful dream."
เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ขอให้ความรู้สึกนี้ มันยังคงเป็นความฝันที่งดงามเสมอ





















แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่