คุณพ่อหวงลูกสาวมากเกินไป แบบนี้ควรทนหรือพอ???

สวัสดีค่ะ วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟังเป็นชีวิตของเราเองค่ะ เราเป็นนักศึกษาชั้นปีที่3 ซึ่งเราเลือกมาเรียนไกลบ้านเพราะปัญหา 'ครอบครัวจำกัดกรอบมากเกินไป' ทำให้เราเลือกที่จะไปเรียนไกลๆค่ะ

ตอนนี้เรามีแฟนอยู่คนนึง เป็นรักทางไกล ไทย-ญี่ปุ่น คบกันมาได้ครึ่งปีกว่าแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยมีแฟนทั้งหญิงและชายแต่ไม่เคยบอกพ่อมาก่อน แต่กับคนนี้เรารู้สึกว่าเราจริงจังมากขึ้น คิดถึงอนาคตของเรามากขึ้น เราอยากเป็นคนที่เก่งและดีกว่านี้มากขึ้นเพื่อที่จะอยู่กับแฟนให้ได้ ทำให้เราลองบอกพ่อค่ะว่ามีแฟนแล้ว แต่สิ่งที่พ่อให้กลับมาคืออคติและการปฏิเสธอย่างรุนแรง ทั้งขู่จะจ้างคนไปทำร้ายแฟนเราถ้ามาหาเรา แอบฟังเราคุยโทรศัพท์กับแฟนในห้องนอนของเราเอง บังคับให้เลิกติดต่อและเลิกคบเพื่อนทุกคนถ้ายังอยากเรียนอยู่และจะไม่ส่งเสียค่าเทอมและค่าทุกอย่าง ตัดพ่อตัดลูกถ้ายังอยากมีแฟนอีก และพฤติกรรมอีกหลายอย่างที่เป็นการหวงลูกสาวมากเกินไป ซึ่งเรายังคงติดต่ออยู่ค่ะ แต่โกหกพ่อไปว่าไม่ได้ติดต่อด้วยแล้ว เราขอยอมรับว่าเราดื้อในเส้นทางของพ่อ เพราะเขาเป็นคนที่หัวความคิดโบราณและมีความคิดเหยียดเพศในสายตาเรา ว่าผู้หญิงนั้นถ้ามีแฟนก็ถือว่าเสียหายและเป็นคนขายบริการฟรีในสายตาเขา ต้องอยู่เฝ้าบ้านห้ามไปไหนไกล เรารู้สึกเหมือนเป็นนกในกรงทองแทนที่จะมีความสุขกับชีวิตตัวเองและใช้มันให้เต็มที่

เรารักพ่อนะคะ เราเคารพมาตลอดและไม่เคยดื้อต่อหน้ามาก่อนเลย อาจจะมีไปเที่ยวเล่นตามประสาเด็กบ้างแต่ไม่เคยไปเมาเหล้ายา ไปเที่ยวกลางคืนหรือกลับบ้านช้าเลย เพราะเราก็เคารพที่เขาส่งเราเรียน

เราปกปิดเรื่องยังแอบคบอยู่เรื่อยๆได้ จนกระทั่งมีคนเอาเฟซที่เราโพสถามว่าช่วงเดือนไหนที่ตั๋วไปญี่ปุ่นราคาถูกที่สุดไปให้พ่อดู พ่อเราเครียดมาก บอกเราว่ากินไม่ได้นอนไม่หลับ กลัวว่าลูกจะอดข้าวอดน้ำเก็บเงินไปหาผู้ชาย จะไม่เรียนแล้วไปท้อง เราก็งงมากว่าทำไมถึงคิดได้ขนาดนั้น เรารักอนาคตตัวเองมากขนาดที่บอกเขาตลอดว่าอนาคตเราอยากทำอะไร เราอยากต่อปอโท อยากทำงานดีๆ เป็นอาจารย์มหาลัย พ่อเราขู่เราว่าถ้ายังคิดจะไปไหนอีกก็จะไม่ให้เงิน จะไม่ส่งเสียอะไรเลย เราก็พยายามอธิบายว่ามันไม่ใช่แบบนั้น แต่เขาก็เชื่อความคิดเขามากกว่า ให้เราสาบานเราก็ยอมว่าจะมันไม่ใช่เรื่องจริง

แต่ปัญหาคือปิดเทอมรอบนี้เรามีไปกิจกรรมค่ายของมหาลัย ซึ่งมีหนังสือรับรองชัดเจนจากอาจารย์ ไป10วันที่ต่างจังหวัด แต่พ่อเราก็คิดว่าเราโกหก คิดว่าเราจะหนีไปหาผู้ชาย เราเครียดมากเพราะเราเคารพอาจารย์ท่านนี้มาก เพราะเขาช่วยเราในการเรียนและอธิบายทุกคำถามให้เราเก่ง เราไม่รู้จะจัดการยังไงก่อน กับแฟนเราก็แอบคบกันไปโดยที่แม่เราและแม่แฟนรับรู้ กับเรื่องค่ายเราก็ต้องไปคุยกับอาจารย์ว่าให้ยืนยันว่าทุกอย่างทางมหาลัยเป็นคนจัด กับพ่อเราก็ต้องพยายามทำให้เขาเชื่อใจเราอีกครั้งถึงแม้เราจะไม่ชอบความคิดเขาก็ตาม

ท้ายที่สุดนี้ เราเกือบมีความคิดว่าชีวิตแบบนี้มีไปจะได้อะไร ต้องทำตามเส้นทางที่คนอื่นเขียนไว้ ถึงจะยอมให้เรียนแต่ก็ไม่ให้ไปไหนไกล ถึงจะฉลาดแค่ไหนแต่ก็แสดงความคิดเห็นไม่ได้ เพราะพ่อเชื่อว่าตัวเองถูกที่สุดจากมุมมองของเขา จากยุคสมัย50-60กว่าปีที่แล้ว แต่เราก็เชื่อว่าเราเปิดกว้างมากพอที่จะรับทุกความคิด แต่สิ่งนี้ก็ทำให้ความสุขและการอยากมีชีวิตต่อของเราหายไป เราไม่อยากคิดว่าปัญหานี้เป็นที่พ่อหรือเรา เพราะมันเป็นปัญหาที่มุมมอง แต่เราอยากพยายามให้เขายอมรับว่าเด็กคนนั้นก็โตพอที่จะคิดถึงอนาคตตัวเองได้ และอยากมีคนที่รับฟังชีวิตเป็นคู่คิดในวันที่เราไม่เหลือพ่อแม่แล้ว

คนเป็นพ่อไม่อยากเห็นลูกมีความสุขกับชีวิตของเขาหรอ? ถึงได้พยายามขังไว้ในกรงและกล่อมว่าทุกอย่างในกรงเพียงพอกับการมีชีวิตอยู่ แต่ไม่สนใจว่าลูกคิดอะไรและปฏิเสธทุกเสียงร้องได้ขนาดนี้

ขอบคุณค่ะที่มาอ่าน ยาวหน่อยแต่ถือเป็นการระบายความอึดอัดในใจเรา

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่