เรื่องเล่าประสบการณ์หลอน : คนที่มานอนกอดตอนเก้าโมงเช้า
สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์หลอนที่ตัวเองเคยเจอกับตัวนะคะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 15 ปีที่แล้วค่ะ
ตอนนั้นเราทำงานอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งย่านรัชดาค่ะ ส่วนห้องพักที่เราอาศัยอยู่จะอยู่บริเวณหน้า ม.รามคำแหง 1
งานที่ทำตอนนั้นต้องเข้ากะค่ะ เวลาทำงานก็จะไม่ค่อยแน่นอน บางวันเลิกงานประมาณ 4 ทุ่มบ้าง 5 ทุ่มบ้าง แต่ถ้าวันไหนมีงานหรือเข้ากะดึก ก็อาจจะเลิกเอาตอนตี 2 เลยก็มี
ถ้าเป็นวันที่เลิกงาน 4-5 ทุ่ม เราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะคะ เพราะสำหรับกรุงเทพฯ เวลานั้นก็ยังถือว่าไม่ได้ดึกมาก แต่ถ้าวันไหนเลิกงานตอนตี 2 ก็จะลำบากหน่อย เพราะต้องนั่งแท็กซี่กลับห้อง หรือไม่ก็ขับรถกลับเอง
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งค่ะ ที่ทุกครั้งเวลาขับรถกลับห้องตอนตี 2 เราจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เพราะเส้นทางที่เราใช้กลับห้อง จะเป็นทางลัดที่ต้องผ่านป่าแห่งหนึ่ง
บริเวณนั้นเป็นที่ที่เขานำเศษอัฐิจากโกศบรรจุกระดูก รวมถึงศาลพระภูมิที่ไม่ใช้แล้ว เอามาทิ้งรวมกันไว้เป็นจำนวนมากค่ะ
คือถ้าใครไม่รู้จักเส้นทางนี้แล้วขับผ่านตอนกลางคืน อาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่สำหรับเรา ทุกครั้งที่ขับผ่านตรงนั้น จะรู้สึกได้เลยว่าอากาศมันเย็นผิดปกติ
ไม่ใช่เย็นแบบลมพัดธรรมดานะคะ แต่มันเป็นความเย็นที่รู้สึกได้ชัดเจนทุกครั้งที่ผ่านตรงนั้น ทั้งที่บริเวณอื่นก็ไม่ได้เย็นขนาดนี้
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากค่ะ คิดแค่ว่าคงเป็นเพราะบรรยากาศของสถานที่ หรืออาจจะเป็นเพราะตรงนั้นมีต้นไม้เยอะ
แต่พอมาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพัก อันนี้สิคะ ที่ทำให้เราจำมาจนถึงทุกวันนี้
คือทุกครั้งที่เราเลิกงานตอนตี 2 กว่าจะขับรถกลับถึงห้อง อาบน้ำอาบท่าเสร็จ ก็ปาเข้าไปประมาณตี 4 แล้วค่ะ
เราก็จะเข้านอน แล้วตื่นอีกทีก็ประมาณ 11 โมงหรือเที่ยงเป็นประจำ
ส่วนแฟนของเราตอนนั้นจะต้องออกไปทำงานตอนเช้า ประมาณ 9 โมงค่ะ
ทีนี้มันจะมีเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ แทบทุกครั้ง หลังจากวันที่เราเลิกงานตอนตี 2
คือพอแฟนเราแต่งตัวเสร็จ เปิดประตูออกจากห้องไปทำงาน...
หลังจากนั้นไม่นาน เราจะรู้สึกเหมือนมีใครอีกคนเข้ามานอนอยู่บนเตียงกับเราค่ะ
ตอนแรกเราก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพราะคิดว่าอาจจะเป็นอาการสะลึมสะลือจากการนอนดึกหรือเปล่า
แต่สิ่งที่ทำให้เรากลัวก็คือ เรารู้สึกได้ชัดมากว่า ที่นอนข้างหลังเรามันยุบลงค่ะ
เหมือนมีใครสักคนค่อย ๆ ขึ้นมานอนบนเตียง
แล้วเราก็นอนตะแคงอยู่ใช่ไหมคะ
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคือ เราจะรู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาโอบกอดเราจากทางด้านหลัง
เป็นลักษณะเหมือนคู่รักที่นอนกอดกันเลยค่ะ
เรารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของคนที่นอนอยู่ข้างหลัง รู้สึกถึงที่นอนที่ยุบลง และความรู้สึกเหมือนมีแขนของใครบางคนกำลังโอบกอดเราอยู่
แต่ตอนนั้นเราไม่สามารถขยับตัวได้เลยค่ะ
จะพยายามลืมตา จะพยายามขยับแขนขา หรือแม้แต่จะพลิกตัวก็ทำไม่ได้
มันเป็นอาการเหมือนผีอำนั่นแหละค่ะ
แต่ที่แปลกก็คือ เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันนะคะ
มันจะเกิดเฉพาะวันที่เราเลิกงานตอนตี 2 แล้วกลับมานอนตอนเกือบตี 4 เท่านั้น
และที่สำคัญ มันจะเกิดขึ้นหลังจากที่แฟนเราออกไปทำงานตอนประมาณ 9 โมงเช้าแล้วทุกครั้ง
เหมือนกับว่า...
ตอนที่แฟนยังอยู่ในห้อง เราไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย
แต่พอแฟนเปิดประตูออกไปทำงาน กลับกลายเป็นว่ามีใครบางคนเข้ามานอนอยู่ข้างหลังเราแทน
จนถึงตอนนั้นเราก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะว่า สิ่งที่เราเจอเป็นเพียงอาการผีอำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือเป็นใครบางคนที่เข้ามาอยู่ในห้องจริง ๆ
แต่สิ่งหนึ่งที่เราจำได้แม่นก็คือ ความรู้สึกตอนที่ที่นอนยุบลง และความรู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังกอดเราจากด้านหลัง
มันเหมือนจริงมากค่ะ
และนี่ก็คือประสบการณ์หลอนที่เราเจอเมื่อประมาณ 15 ปีก่อนค่ะ
เรื่องเล่าประสบการณ์หลอน
สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์หลอนที่ตัวเองเคยเจอกับตัวนะคะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 15 ปีที่แล้วค่ะ
ตอนนั้นเราทำงานอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งย่านรัชดาค่ะ ส่วนห้องพักที่เราอาศัยอยู่จะอยู่บริเวณหน้า ม.รามคำแหง 1
งานที่ทำตอนนั้นต้องเข้ากะค่ะ เวลาทำงานก็จะไม่ค่อยแน่นอน บางวันเลิกงานประมาณ 4 ทุ่มบ้าง 5 ทุ่มบ้าง แต่ถ้าวันไหนมีงานหรือเข้ากะดึก ก็อาจจะเลิกเอาตอนตี 2 เลยก็มี
ถ้าเป็นวันที่เลิกงาน 4-5 ทุ่ม เราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะคะ เพราะสำหรับกรุงเทพฯ เวลานั้นก็ยังถือว่าไม่ได้ดึกมาก แต่ถ้าวันไหนเลิกงานตอนตี 2 ก็จะลำบากหน่อย เพราะต้องนั่งแท็กซี่กลับห้อง หรือไม่ก็ขับรถกลับเอง
แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งค่ะ ที่ทุกครั้งเวลาขับรถกลับห้องตอนตี 2 เราจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เพราะเส้นทางที่เราใช้กลับห้อง จะเป็นทางลัดที่ต้องผ่านป่าแห่งหนึ่ง
บริเวณนั้นเป็นที่ที่เขานำเศษอัฐิจากโกศบรรจุกระดูก รวมถึงศาลพระภูมิที่ไม่ใช้แล้ว เอามาทิ้งรวมกันไว้เป็นจำนวนมากค่ะ
คือถ้าใครไม่รู้จักเส้นทางนี้แล้วขับผ่านตอนกลางคืน อาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่สำหรับเรา ทุกครั้งที่ขับผ่านตรงนั้น จะรู้สึกได้เลยว่าอากาศมันเย็นผิดปกติ
ไม่ใช่เย็นแบบลมพัดธรรมดานะคะ แต่มันเป็นความเย็นที่รู้สึกได้ชัดเจนทุกครั้งที่ผ่านตรงนั้น ทั้งที่บริเวณอื่นก็ไม่ได้เย็นขนาดนี้
ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากค่ะ คิดแค่ว่าคงเป็นเพราะบรรยากาศของสถานที่ หรืออาจจะเป็นเพราะตรงนั้นมีต้นไม้เยอะ
แต่พอมาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพัก อันนี้สิคะ ที่ทำให้เราจำมาจนถึงทุกวันนี้
คือทุกครั้งที่เราเลิกงานตอนตี 2 กว่าจะขับรถกลับถึงห้อง อาบน้ำอาบท่าเสร็จ ก็ปาเข้าไปประมาณตี 4 แล้วค่ะ
เราก็จะเข้านอน แล้วตื่นอีกทีก็ประมาณ 11 โมงหรือเที่ยงเป็นประจำ
ส่วนแฟนของเราตอนนั้นจะต้องออกไปทำงานตอนเช้า ประมาณ 9 โมงค่ะ
ทีนี้มันจะมีเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ แทบทุกครั้ง หลังจากวันที่เราเลิกงานตอนตี 2
คือพอแฟนเราแต่งตัวเสร็จ เปิดประตูออกจากห้องไปทำงาน...
หลังจากนั้นไม่นาน เราจะรู้สึกเหมือนมีใครอีกคนเข้ามานอนอยู่บนเตียงกับเราค่ะ
ตอนแรกเราก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพราะคิดว่าอาจจะเป็นอาการสะลึมสะลือจากการนอนดึกหรือเปล่า
แต่สิ่งที่ทำให้เรากลัวก็คือ เรารู้สึกได้ชัดมากว่า ที่นอนข้างหลังเรามันยุบลงค่ะ
เหมือนมีใครสักคนค่อย ๆ ขึ้นมานอนบนเตียง
แล้วเราก็นอนตะแคงอยู่ใช่ไหมคะ
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคือ เราจะรู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาโอบกอดเราจากทางด้านหลัง
เป็นลักษณะเหมือนคู่รักที่นอนกอดกันเลยค่ะ
เรารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของคนที่นอนอยู่ข้างหลัง รู้สึกถึงที่นอนที่ยุบลง และความรู้สึกเหมือนมีแขนของใครบางคนกำลังโอบกอดเราอยู่
แต่ตอนนั้นเราไม่สามารถขยับตัวได้เลยค่ะ
จะพยายามลืมตา จะพยายามขยับแขนขา หรือแม้แต่จะพลิกตัวก็ทำไม่ได้
มันเป็นอาการเหมือนผีอำนั่นแหละค่ะ
แต่ที่แปลกก็คือ เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันนะคะ
มันจะเกิดเฉพาะวันที่เราเลิกงานตอนตี 2 แล้วกลับมานอนตอนเกือบตี 4 เท่านั้น
และที่สำคัญ มันจะเกิดขึ้นหลังจากที่แฟนเราออกไปทำงานตอนประมาณ 9 โมงเช้าแล้วทุกครั้ง
เหมือนกับว่า...
ตอนที่แฟนยังอยู่ในห้อง เราไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย
แต่พอแฟนเปิดประตูออกไปทำงาน กลับกลายเป็นว่ามีใครบางคนเข้ามานอนอยู่ข้างหลังเราแทน
จนถึงตอนนั้นเราก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะว่า สิ่งที่เราเจอเป็นเพียงอาการผีอำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือเป็นใครบางคนที่เข้ามาอยู่ในห้องจริง ๆ
แต่สิ่งหนึ่งที่เราจำได้แม่นก็คือ ความรู้สึกตอนที่ที่นอนยุบลง และความรู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังกอดเราจากด้านหลัง
มันเหมือนจริงมากค่ะ
และนี่ก็คือประสบการณ์หลอนที่เราเจอเมื่อประมาณ 15 ปีก่อนค่ะ