นิยาย ศึกคีย์บอร์ดซ่อนรัก Anonymous Hearts



เธอตั้งกระทู้ระบายเรื่องเพื่อนร่วมงานที่ขโมยไอเดีย เขาเข้ามาเถียงด้วยเหตุผลที่คมกว่าใคร
ทั้งคู่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามกันในออฟฟิศเดียวกัน

คืนหนึ่งกลายเป็นสามสัปดาห์ของการปะทะคารมที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นการรอคอยเวลาสามทุ่ม
ขณะที่ในโลกจริง ทั้งคู่ยังคงเมินหน้าใส่กันทุกเช้า

แต่กาแฟแก้วหนึ่งกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นชาเย็น
เมื่อความจริงใจที่ซ่อนอยู่หลังคีย์บอร์ดเริ่มไหลออกมาสู่ชีวิตจริง จะมีใครกล้าพิมพ์ประโยคแรกก่อนกัน

ยิ้มนิยาย ศึกคีย์บอร์ดซ่อนรัก Anonymous Hearts

กระทู้ที่ชื่อว่า "คนโคตรเห็นแก่ตัวในออฟฟิศ ขโมยงานเพื่อน แล้วยังมีหน้ามาเรียกให้รับผิดชอบ" ถูกตั้งตอน 23:47 น. และเด้งขึ้นหน้า Pantip Trend ของห้องสีลมภายในสิบนาที

"ธัญญ่า" กดปุ่มโพสต์ด้วยนิ้วที่สั่นเล็กน้อย เธอนั่งขัดสมาธิบนเตียงในคอนโดย่านอารีย์ ผมมัดจุกลวกๆ แว่นตาเลื่อนลงมาครึ่งสันจมูก ข้างตัวมีมาม่าถ้วยที่เย็นชืดไปนานแล้ว

เธอพิมพ์ทุกตัวอักษรด้วยความโกรธที่อัดแน่นมาตั้งแต่บ่ายสามโมง ตอนที่หัวหน้าแผนกเรียกเธอเข้าห้องประชุมแล้วพูดว่า

"ไอเดียแคมเปญลูกค้าอาหารสัตว์ที่คุณธัญญ่าเสนอเมื่อวาน คุณภูมิบอกว่าเป็นของเขาที่ส่งเข้าระบบเมื่อสัปดาห์ก่อน"

เธอเขียนในกระทู้ว่า "ขอใช้นามแฝงว่าเจ้าของไอเดียนะคะ เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่ง นั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามกัน ยิ้มทักทายทุกเช้า ชงกาแฟให้ด้วยซ้ำ แต่แอบเอาไฟล์ที่เราแชร์ในโฟลเดอร์ทีมไปใส่ชื่อตัวเองก่อน ตอนนี้เจ้านายเชื่อเขา 100% ส่วนเราโดนมองว่าลอกงาน ใครเคยเจอบ้างคะ"

ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปสี่สิบนาทีด้วยรถไฟฟ้า "ภูมิพัฒน์" นั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กในห้องนั่งเล่นที่รกด้วยกล่องพัสดุ เนคไทยังห้อยคอเพราะเขาเพิ่งกลับถึงห้องตอนสี่ทุ่มครึ่ง หลังจากเคลียร์งานค้างและโทรเถียงกับน้องชายเรื่องค่าเช่า เขาเลื่อนหน้าจอเล่นๆ เพื่อผ่อนคลาย แล้วก็เจอกระทู้นั้น

เขาอ่านรอบแรกอย่างไม่ได้คิดอะไร รอบสองเริ่มขมวดคิ้ว รอบสามนิ้วก็วางลงบนคีย์บอร์ดโดยอัตโนมัติ

เพราะรายละเอียดมันตรงเกินไป โต๊ะฝั่งตรงข้าม กาแฟทุกเช้า แคมเปญอาหารสัตว์ มันคือเขาแน่ๆ

ภูมิพัฒน์สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วตั้งชื่อบัญชีว่า "หมาป่าเดียวดาย" ก่อนจะพิมพ์ตอบ

"ขอเสนอมุมมองอีกด้านนะครับ จขกท. ลองตั้งสติก่อนว่าเจ้าของไอเดียตัวจริงคือใครกันแน่ มีหลักฐานไหมครับว่าเป็นของคุณ หรือแค่ 'รู้สึก' ว่าเป็นของคุณ เพราะในที่ทำงาน ไอเดียที่เกิดจากการคุยกันในทีม ไม่มีใครเป็นเจ้าของคนเดียวหรอกครับ"

ธัญญ่าอ่านคอมเมนต์นั้นแล้วหน้าร้อนวาบ เธอกดตอบกลับเร็วจนพิมพ์ผิดสามคำ

"คุณคะ ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่าตัดสินสิคะ ไฟล์นั้นมี metadata ว่าเราสร้างตอนวันจันทร์ 14:22 น. เขาแค่ก๊อปไปวางในไฟล์ใหม่แล้วกดส่งวันอังคาร นี่เรียกว่าความรู้สึกเหรอคะ"

ภูมิพัฒน์อ่านแล้วนิ่งไปสองวินาที ในหัวเขาย้อนกลับไปถึงวันจันทร์ที่เขาเปิดโฟลเดอร์ทีม เห็นไฟล์ชื่อ “Pet_Campaign_Draft” ที่ไม่มีชื่อคนสร้างระบุ แล้วเข้าใจว่ามันเป็นเอกสารกลางที่หัวหน้าทิ้งไว้ให้ทุกคนช่วยกันเติม เขาเอาไปต่อยอดทั้งคืน แล้วส่งเข้าระบบเพราะกลัวไม่ทันเดดไลน์

เขาไม่เคยรู้เลยว่าต้นไอเดียเป็นของใคร

มือเขาลอยค้างเหนือคีย์บอร์ด ความรู้สึกผิดแล่นขึ้นมาจากท้อง แต่ความเป็นลูกผู้ชายที่ไม่อยากยอมรับผิดต่อหน้าคนแปลกหน้าก็ดึงเขากลับ เขาจึงพิมพ์ว่า

"ถ้ามี metadata จริง ทำไมไม่เอาไปคุยกับ HR ตรงๆ ล่ะครับ มานั่งระบายในพันทิปมันแก้ปัญหาตรงไหน"

ธัญญ่าเกือบปาโทรศัพท์ทิ้ง เธอตอบกลับว่า "เพราะ HR ถามว่าเรามีพยานไหมไงคะ! คนทำงานคนเดียวไม่มีใครเป็นพยานให้ แล้วคนอย่างคุณก็คงไม่เคยเข้าใจ"

ทั้งสองเถียงกันต่อเนื่องเกือบตีหนึ่ง ผู้คนในกระทู้เริ่มมาแจม บ้างเชียร์เจ้าของกระทู้ บ้างเชียร์หมาป่าเดียวดาย มีคนตั้งแฮชแท็กขำๆ ว่า #ทีมเจ้าของไอเดีย กับ #ทีมหมาป่า แต่ทั้งคู่ไม่ได้สนใจใคร สายตาจดจ่ออยู่ที่คอมเมนต์ของอีกฝ่ายเท่านั้น

มีอะไรบางอย่างที่แปลกไป

ธัญญ่าสังเกตว่า "หมาป่าเดียวดาย" พิมพ์ด่าเธอแรงแค่ไหน ก็ไม่เคยใช้คำหยาบ ไม่เคยดูถูกรูปลักษณ์ ไม่เคยแขวะเรื่องเพศ เขาเถียงเฉพาะเนื้อหา และบางครั้งก็แอบใส่ประโยคอย่าง "ขอโทษที่ต้องพูดตรงนะครับ" ก่อนจะแย้งเสมอ

ส่วนภูมิพัฒน์ก็สังเกตว่า "เจ้าของไอเดีย" เวลาโกรธจะพิมพ์ยาวเป็นย่อหน้าและมีเหตุผลครบ ไม่ใช่คนที่ปล่อยอารมณ์ไปวันๆ เธอเขียนเหมือนคนที่ทั้งเจ็บและพยายามไม่ให้ตัวเองเป็นฝ่ายผิดไปด้วย

คืนนั้นต่างคนต่างนอนไม่หลับ

วันรุ่งขึ้นที่ออฟฟิศเป็นวันที่ยากที่สุดในชีวิตการทำงานของทั้งคู่ ธัญญ่าเดินเข้ามาถึงโต๊ะแล้วไม่มองหน้าภูมิพัฒน์เลยสักครั้ง เขายื่นแก้วกาแฟมาให้ตามปกติ เธอวางมันไว้ที่มุมโต๊ะโดยไม่แตะ ทั้งวันมีแต่ความเงียบ

ไม่มีใครรู้เลยว่าบนหน้าจอฝั่งตรงข้าม คนสองคนกำลังเปิดแท็บเดียวกันค้างไว้ คือกระทู้ที่คืนนี้จะถูกพูดถึงต่อ

เย็นวันนั้น ธัญญ่าโพสต์อัปเดตในกระทู้ "วันนี้เขายังชงกาแฟมาให้อีก เราไม่รู้ว่าเขาเป็นคนไม่มีความรู้สึก หรือเป็นคนใจดีที่ทำผิดโดยไม่รู้ตัวกันแน่"

ภูมิพัฒน์อ่านประโยคนั้นที่หน้าลิฟต์ แล้วยืนนิ่งอยู่นานจนประตูปิดไปสองรอบ

คืนนั้นเขาตอบกลับด้วยชื่อ "หมาป่าเดียวดาย" ว่า "ถ้าเป็นคนใจดีที่ทำผิดโดยไม่รู้ตัว บางทีเขาอาจไม่รู้ว่าต้องขอโทษยังไง กลัวว่าถ้าขอโทษแล้วจะกลายเป็นการยอมรับว่าตัวเองเป็นโจร ทั้งที่จริงๆ เขาแค่เข้าใจผิดมาตลอด"

ธัญญ่าอ่านแล้วมือหยุดนิ่ง เธอพิมพ์กลับว่า "คุณพูดเหมือนรู้จักเขาดีเลยนะคะ"

"ผมแค่ลองนึกว่าถ้าเป็นผม ผมจะรู้สึกยังไง" เขาตอบ

บทสนทนาระหว่างสองคนเปลี่ยนไปหลังจากนั้น ไม่มีใครบอกได้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ กระทู้ที่เคยเป็นสนามรบค่อยๆ กลายเป็นห้องส่วนตัวที่คนสองคนคุยกันเรื่องงาน เรื่องเพลงที่ชอบ เรื่องร้านก๋วยเตี๋ยวที่ไม่มีใครรู้จัก

เธอเล่าว่าชอบดื่มชาเย็นไม่หวานและกลัวเสียงเครื่องเจาะถนน เขาเล่าว่าเคยฝันอยากเป็นสถาปนิกแต่ที่บ้านอยากให้เรียนบริหาร ธัญญ่าเริ่มรอเวลาสามทุ่มของทุกคืนเหมือนรอละครเรื่องโปรด ส่วนภูมิพัฒน์ก็เริ่มรีบกลับห้องให้ทันก่อนเธอโพสต์

ในออฟฟิศ ทั้งคู่ยังเย็นชาใส่กัน แต่รายละเอียดเล็กๆ เริ่มเปลี่ยน ธัญญ่าเปลี่ยนมาวางแก้วกาแฟไว้ที่ขอบโต๊ะโดยไม่ทิ้ง ภูมิพัฒน์เริ่มชงชาเย็นแทนกาแฟโดยไม่ได้บอกเหตุผล เธอหยิบแก้วนั้นขึ้นมาดื่มทั้งที่ยังทำหน้านิ่ง เขาแสร้งไม่เห็น แต่มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

จนกระทั่งสัปดาห์ที่สาม เรื่องก็ปะทุ

วันนั้นหัวหน้าเรียกทั้งสองเข้าห้องประชุมเพื่อสรุปเรื่องแคมเปญอาหารสัตว์ ลูกค้าอยากให้ทั้งคู่ร่วมนำเสนอ

ในห้องประชุมที่แอร์เย็นจัด ภูมิพัฒน์ยืนขึ้นกลางวงแล้วพูดเสียงเรียบว่า "ผมขอพูดอะไรก่อนครับ ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าไฟล์ต้นทางเป็นของคุณธัญญ่า ผมเข้าใจผิดว่ามันเป็นเอกสารกลางของทีม ผมขอโทษ และอยากแก้ไขชื่อในระบบให้ถูกต้องครับ"

ธัญญ่านั่งนิ่ง ใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง เธอไม่ได้ตื่นเต้นเพราะเขาขอโทษ แต่เพราะประโยคว่า "เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้" มันฟังคล้ายประโยคที่เธอเคยอ่านในกระทู้ เมื่อคืนก่อน หมาป่าเดียวดายเคยพิมพ์ว่า "บางทีคนเราก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน"

หลังประชุม เธอเดินตามเขาไปที่ระเบียงหน้าออฟฟิศ ลมร้อนของกรุงเทพพัดผ่านใบหน้า เธอยืนข้างเขาเงียบๆ แล้วถามขึ้นมาว่า "คุณชอบฟังเพลงของวง Mild ไหม"

ภูมิพัฒน์หันมาช้าๆ "ชอบครับ ทำไมเหรอ"

"เปล่าค่ะ" เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกที่เขาเห็นตลอดเดือนที่ผ่านมา "แค่ลองนึกว่าถ้าเป็นฉัน ฉันจะรู้สึกยังไง"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากงุนงงเป็นตกใจ แล้วเป็นความอ่อนโยนที่เขาไม่รู้จะซ่อนไว้ตรงไหน "คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ตั้งแต่คุณพิมพ์ว่า 'ขอโทษที่ต้องพูดตรงนะครับ' ในห้องประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อน คุณพูดออกมาเป็นเสียงจริงๆ เลยค่ะ" เธอหัวเราะเบาๆ "แล้วคุณล่ะ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเป็นฉัน"

"ตั้งแต่โพสต์แรก" เขาตอบตามตรง "แค่ไม่กล้าบอกว่าเรารู้ เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว คุยกันแบบนี้ไม่ได้อีก"

ธัญญ่ามองเขาอยู่นาน ในใจมีทั้งความโกรธที่ถูกปิดบัง ความขำที่เรื่องมันบังเอิญเกินไป และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากเรียกชื่อ เธอถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า "ฉันยังไม่ได้หายโกรธคุณหมดนะ"

"ผมรู้ครับ"

"แต่ชาเย็นไม่หวานที่คุณชงให้ทุกเช้า มันอร่อยกว่ากาแฟเยอะเลย"

คืนนั้นกระทู้ที่เคยเด้งขึ้นหน้าแรกถูกอัปเดตเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าของกระทู้พิมพ์ว่า "ขอปิดกระทู้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเมนต์ ปัญหาที่ตั้งไว้ได้รับการแก้ไขแล้ว ส่วนเรื่องที่ยังไม่แก้ไขนั้น ขอไปจัดการเองในชีวิตจริงค่ะ"

ไม่นานก็มีคอมเมนต์จาก "หมาป่าเดียวดาย" ตามมาเป็นข้อความสั้นๆ ว่า "ขอบคุณที่ให้โอกาสนะครับ ถ้าวันหนึ่งผมจะได้เริ่มต้นใหม่ในชีวิตจริง ผมขอเริ่มจากเชิญคุณไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นได้ไหม"

ธัญญ่าอ่านแล้วหัวเราะออกมาคนเดียวในห้องนอน เธอพิมพ์ตอบว่า "ขอคิดดูก่อนค่ะ" แล้วกดส่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น บนโต๊ะของเธอมีแก้วชาเย็นไม่หวานวางอยู่เหมือนทุกวัน แต่คราวนี้ใต้แก้วมีโพสต์อิทสีเหลืองแปะไว้หนึ่งแผ่น เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า "ถ้าคิดเสร็จแล้ว ผมรอคำตอบอยู่ตรงโต๊ะฝั่งตรงข้ามนะครับ"

เธอหยิบโพสต์อิทขึ้นมาอ่าน มองข้ามจอคอมพิวเตอร์ไปเจอสายตาของเขา เขารีบก้มหน้าทำเป็นพิมพ์งาน ใบหูแดงจนเห็นได้ชัด

ธัญญ่ายิ้มแล้วหยิบปากกาขึ้นมา เขียนอะไรบางอย่างลงบนโพสต์อิทแผ่นเดียวกัน ก่อนจะพับครึ่ง ลุกขึ้น เดินไปวางไว้บนคีย์บอร์ดของเขา แล้วเดินกลับมานั่งที่เดิมโดยไม่พูดอะไร

ภูมิพัฒน์เปิดกระดาษออกอ่าน บนนั้นเขียนไว้เพียงสามคำ

"ขอคิดต่ออีกนิด"

เขาหัวเราะเสียงต่ำๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว คนทั้งออฟฟิศหันมามอง แต่เขาไม่สนใจ เพราะรู้ดีว่าคำตอบนั้นไม่ใช่การปฏิเสธ มันคือประตูที่แง้มไว้ให้เขาเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ตามจังหวะของเธอ

และสำหรับคนที่เคยเข้าใจผิดกันมาทั้งเดือน การได้รอคำตอบจากใครสักคนที่เขาเพิ่งเรียนรู้จะเข้าใจ ก็ถือเป็นความสุขที่เกินพอแล้ว

บนหน้าจอของทั้งคู่ กระทู้เก่าถูกปิดไปแล้ว แต่ในแท็บใหม่ของแต่ละคน มีหน้าต่างว่างๆ รอให้เขียนเรื่องราวบทต่อไป ไม่ใช่ในห้องสีลมที่ไม่มีใครรู้จักกัน แต่เป็นบนโต๊ะสองตัวที่หันหน้าเข้าหากัน

และ กระทู้เรื่องราวชีวิตคู่ในห้องบางรัก

เพี้ยนเขิน

นักแสดง ใน นิยาย ศึกคีย์บอร์ดซ่อนรัก Anonymous Hearts

1. ธัญญ่า (นามแฝงในกระทู้: "เจ้าของไอเดีย") เพศหญิง | อายุ: 27 ปี
อาชีพ นักวางแผนกลยุทธ์การสื่อสารการตลาด (Strategic Planner)
ปากแข็ง ใจอ่อน เป็นคนมีเหตุผลและละเอียดรอบคอบ เวลาโกรธจะไม่ระเบิดอารมณ์ แต่จะรวบรวมหลักฐานและเรียบเรียงเป็นย่อหน้ายาวๆ แทน ภายนอกดูเย็นชาและแกร่ง แต่ข้างในเปราะบางกับเรื่อง "การถูกมองว่าไม่มีความสามารถ" กลัวเสียงเครื่องเจาะถนน ติดชาเย็นไม่หวานและมาม่าตอนดึก
จุดเด่นที่ทำให้น่ารัก แม้จะโกรธแค่ไหน เธอก็ยังหยิบแก้วชาที่เขาชงมาดื่มเสมอ

2. ภูมิพัฒน์ (นามแฝงในกระทู้: "หมาป่าเดียวดาย") เพศชาย | อายุ: 29 ปี
อาชีพ: ผู้จัดการฝ่ายบัญชีลูกค้า (Account Manager)
สุภาพ ใจดี ขยันจนเกินพอดี แต่มีปมเรื่อง "ไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองผิดต่อหน้าคนอื่น" เพราะโตมากับครอบครัวที่คาดหวังสูง ฝันอยากเป็นสถาปนิกแต่ถูกให้เรียนบริหาร เป็นคนพูดตรงแต่ติดนิสัยขอโทษก่อนแย้งเสมอ ซึ่งกลายเป็นลายเซ็นที่ทำให้เขาถูกจับได้
จุดเด่นที่ทำให้น่ารัก: เขินง่ายจนใบหูแดง และแสดงความใส่ใจผ่านการกระทำเล็กๆ มากกว่าคำพูด

3. หัวหน้าแผนก เพศหญิง | อายุ: 45 ปี
เด็ดขาด ยุติธรรมในแบบของตัวเอง มองผลงานมากกว่าตัวบุคคล เป็นตัวกลางที่ผลักให้ทั้งสองคนต้องเผชิญหน้ากันโดยไม่ตั้งใจ

4. ชาวกระทู้พันทิป (ตัวละครกลุ่ม)
กลุ่มคนแปลกหน้าที่คอยเชียร์ ซ้ำเติม และแซวสองตัวเอก เปรียบเสมือน "คณะประสานเสียง" ที่ทำให้เรื่องมีสีสันและสะท้อนวัฒนธรรมเว็บบอร์ดไทยได้อย่างมีชีวิตชีวา
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่