⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านไทย: แก้วหน้าม้า 💖✨⌛

กระทู้คำถาม



          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองหนึ่งชื่อว่ามิถิลา อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร ประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข ด้วยมีพระราชาผู้ทรงธรรมปกครองบ้านเมือง พระนามว่าภูวดลมงคลราช และพระมเหสีผู้เปี่ยมด้วยเมตตา พระนามว่าพระนางนันทา
          พระองค์ทั้งสองมีพระโอรสเพียงองค์เดียว คือพระปิ่นทอง มีสิริโฉมงดงามยิ่งนัก สายพระเนตรล้ำลึกดังสระโบกขรณี ผิวพรรณดั่งทองคำเจือจันทน์ ทั้งยังทรงมีญาณวิเศษ รู้ล่วงหน้าว่าฟ้าฝนจะตกต้องเพียงใด ชาวเมืองต่างรักใคร่ศรัทธา

          ณ เรือนเล็กท้ายเมือง มีสามัญชนผู้ยากไร้อาศัยอยู่ด้วยกันสามคน พ่อ แม่ และบุตรสาวหนึ่งนาง ก่อนที่นางจะถือกำเนิด มารดาได้ฝันว่าเทวดานำแก้วใสมาโปรยตรงหน้า ครั้นคลอดบุตรออกมา จึงตั้งชื่อว่าแก้ว ด้วยเชื่อว่าเทพประทาน
          แต่อนิจจา เด็กหญิงนั้นกลับมีรูปหน้าคล้ายม้า ขากรรไกรยื่น หน้ายาว ดวงตาโต ผิวคล้ำ หน้าผากนูน คนทั้งเมืองจึงล้อเลียนว่าแก้วหน้าม้า จนกลายเป็นนามขานติดปาก
          ถึงกระนั้น นางแก้วกลับมีใจอ่อนโยน สุภาพเรียบร้อย หาได้ตอบโต้ผู้ใดไม่ ขยันขันแข็ง ช่วยพ่อแม่ทำมาหากินเก็บฟืน ตำข้าว หาบน้ำ หาอาหาร มิย่อท้อต่อโชคชะตา

          วันหนึ่ง พระปิ่นทองทรงโปรดให้ทหารจัดว่าวจุฬา เพื่อเสด็จออกไปเล่นยังทุ่งกว้างนอกพระนคร พร้อมขอพระราชานุญาตจากพระบิดาและพระมารดา
          เมื่อถึงทุ่งกว้าง พระปิ่นทองทอดว่าวขึ้นสู่ฟ้า ว่าวจุฬาทรงลวดลายมังกรทองตระหง่านกลางเวหา ลมว่าวพัดแรงนัก จนสายว่าวหลุดจากพระหัตถ์ ว่าวปลิวลิ่วลอยหายไปไกล
          ทหารต่างรีบวิ่งตามว่าวไปไกลลิบ ทว่าเป็นนางแก้วหน้าม้าที่เดินผ่านมาทางนั้น ได้พบว่าวตกอยู่เบื้องหน้า นางเก็บว่าวขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “ว่าวอะไรงามนักหนา ข้าไม่เคยเห็นของเล่นสูงค่านี้มาก่อนเลย”
          นางลูบคลำว่าวด้วยความรักใคร่ พลางยิ้มออกมาอย่างตื้นตันใจ “คงไม่มีผู้ใดตามหาแล้วกระมัง… ข้าขอเก็บไว้เล่นเองเถิด”

          แต่ยังไม่ทันนางจะหันหลังเดินจาก ก็มีเสียงทหารร้องดังลั่น แล้วพระปิ่นทองก็เสด็จมาถึงด้วยพระองค์เอง ทอดพระเนตรเห็นว่าวอยู่ในมือนางแก้ว “หญิงผู้นั้น เจ้าถือว่าวของเราหรือไม่ คืนมาเถิด นั่นคือของหลวง”
          นางแก้วเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร พลางประนมหัตถ์กราบลงกับพื้น “หม่อมฉันเก็บได้เจ้าค่ะ… หากพระองค์ทรงประสงค์จะได้คืน หม่อมฉันมีข้อแม้เล็กน้อย”
          “ข้อแม้? เจ้าเป็นผู้ใดจึงมาตั้งข้อแม้กับเรา?”
          “หม่อมฉันขอให้พระองค์รับหม่อมฉันเข้าไปอยู่ในวัง เป็นพระมเหสีในวันหนึ่งข้างหน้า”
          พระปิ่นทองนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ พระเนตรกวาดมองตั้งแต่เศียรจรดบาทของนางแก้ว ก็เห็นว่าหญิงตรงหน้าหาใช่หญิงงามไม่ รูปพักตร์ผิดธรรมดา หน้าคล้ายม้า กิริยาก็แปลกประหลาด จึงตวัดพระเนตรขึ้น ตรัสด้วยเสียงเย็นชา “เจ้านี่บังอาจนัก หรือเจ้าหวังจะล้อเล่นกับเรา?”
          “หามิได้เจ้าค่ะ หม่อมฉันพูดด้วยใจจริง”
          “เอาเถิด เราสัญญา คืนว่าวมาเถิด” พระองค์ตรัสออกไปด้วยความรำคาญ หวังเพียงให้นางยื่นว่าวคืนมาโดยเร็ว นางแก้วเบิกบานนัก รีบยื่นว่าวคืน แล้วก้มกราบอย่างเต็มใจ
          นับแต่นั้น นางแก้วก็นั่งรอริมประตูเมืองทุกเช้า เฝ้ามองขบวนหลวงว่าจะมีวันใดที่พระปิ่นทองมารับตนเข้าสู่พระราชวังตามคำมั่น


          แต่นางรอแล้วรอเล่า จนล่วงเข้าเจ็ดวัน สิบวัน ก็ยังไร้วี่แวว ขบวนวังหาได้ผ่านมาไม่
          นางแก้วจึงกลับไปบอกพ่อแม่ให้ช่วยทวงถามคำมั่นสัญญานั้น

          บิดามารดานางแม้รู้ว่าเป็นเพียงถ้อยคำเลื่อนลอย แต่ก็สงสารบุตรีนัก จึงพากันไปเข้าเฝ้าพระปิ่นทองที่หน้าท้องพระโรง “ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท พระโอรสเคยให้คำมั่นสัญญากับบุตรีของหม่อมฉัน ว่าจะรับเข้าวังเป็นมเหสี หม่อมฉันมาเพื่อทวงถาม”
          เมื่อพระภูวดลทรงสดับเรื่องราว ก็พิโรธนัก พระสุรเสียงดังกึกก้อง “สามัญชนต่ำต้อย กล้ามาแอบอ้างคำสัญญา แลจะลบหลู่พระเกียรติแห่งราชวงศ์! จงนำตัวออกไปประหารเสียเดี๋ยวนี้!”
          แต่พระนางนันทา ซึ่งทอดพระเนตรเหตุการณ์อยู่เงียบๆ กลับลุกขึ้นทัดทาน “ขอพระราชทานอภัยเถิดเพคะ หม่อมฉันขอให้พระองค์ได้ทรงไต่ถามความจริงจากพระโอรสเสียก่อน”
          เมื่อพระปิ่นทองถูกเรียกมา พระองค์ก้มหน้าลงตรัสเบาๆ “เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ… หม่อมฉันให้คำสัญญากับนางจริง”
          “เจ้าทำไปด้วยเหตุใด?”
          “หม่อมฉันเพียงอยากได้ว่าวคืน มิได้ตั้งใจจะเอานางมาเป็นมเหสีจริงจัง”
          “โอรสเอ๋ย… คำพูดของเจ้ามิใช่เพียงวาจาเปล่า แต่เป็นพระสุรเสียงขององค์รัชทายาท เจ้าจะเลินเล่อเช่นนี้ไม่ได้”

          พระนางนันทาจึงรับสั่งให้ส่งราชรถไปรับตัวนางแก้วเข้าสู่วัง ครั้นขบวนมาถึงเรือน นางแก้วกลับไม่ยอมออกมา
          “หากจะให้ข้าเป็นมเหสีจริง เหตุใดจึงมิส่งวอทองหรือเครื่องยศมา ข้ามิใช่ข้าทาส จะเดินเท้าเข้าสู่วังได้อย่างไร?”
          พระนางนันทาทรงเห็นว่ามีเหตุอันควร จึงโปรดให้จัดวอทองและเครื่องยศตามตำแหน่งมเหสีไปเชิญตัวนางแก้ว
          เมื่อถึงวัง นางแก้วแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยผ้าแพรลายทองลายช้างเผือก แต่นางหาได้แปลงโฉมไม่ รูปหน้ายังคงดั่งเดิม ครั้นท้าวภูวดลและพระปิ่นทองทอดพระเนตร ก็เบือนพระพักตร์หนี “หญิงผู้นี้อัปลักษณ์เกินกว่าจะอยู่ในราชวัง ยิ่งเป็นมเหสีด้วยแล้ว ย่อมบ่อนทำลายพระเกียรติ”
          พระปิ่นทองจึงแอบกราบทูลพระบิดาให้หาวิธีกำจัดนางแก้วเสีย

          วันรุ่งขึ้น ท้าวภูวดลมีพระบัญชาเรียกนางแก้วเข้าเฝ้า “หากเจ้าปรารถนาเป็นมเหสีแห่งแผ่นดินจริง จงแสดงความสามารถออกมาให้ประจักษ์”
          “หม่อมฉันพร้อมเจ้าค่ะ” นางแก้วทูลตอบ
          “ภายในเจ็ดวัน จงยกเขาพระสุเมรุมาวางกลางเมือง หากทำได้ เราจักจัดพิธีอภิเษกให้สมเกียรติ หากทำมิสำเร็จ เจ้าจะต้องถูกลงโทษประหารชีวิต”
          ทุกผู้คนในท้องพระโรงต่างตะลึงกับพระบัญชานั้น แต่นางแก้วกลับมิสะทกสะท้าน
          “หม่อมฉันขอรับพระบัญชานั้นไว้เจ้าค่ะ”

          นางแก้วเก็บเสื้อผ้าเล็กน้อย เดินเท้าออกจากเมืองลัดเลาะสู่ป่าลึก เพียงผู้เดียว ไร้คนติดตาม
          เมื่อถึงใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ นางจึงนั่งลง ประนมหัตถ์ หลับตา แล้วเอ่ยอธิษฐานด้วยเสียงอันหนักแน่น
          “หากข้ากับพระปิ่นทองเป็นเนื้อคู่กันโดยแท้ ขอให้ข้ามีหนทางพบเขาพระสุเมรุ และสามารถนำเขากลับเมืองได้สำเร็จด้วยเถิด”

          นางเดินต่ออีกสามวันสามคืน จนถึงเขตเขาลำเนาไพรอันสงัดเงียบ พบถ้ำของพระฤาษีผู้หนึ่ง นางจึงเข้าไปกราบ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมด
          พระฤาษีเมตตานัก รับฟังจนจบ แล้วพยักหน้า “หญิงผู้มีสัจจะ กล้าหาญ ไม่ปริปากโต้ตอบแม้ถูกรังเกียจ สมควรแก่การช่วยเหลือ”
          ท่านจึงหยิบผ้าขาวม้วนหนึ่งออกมา แล้วภาวนาคาถา พร้อมเอ่ยว่า “เราจะถอดรูปหน้าม้าออก ให้เจ้างามสมบุญ แล้วมอบเรือเหาะวิเศษ กับอีโต้ประจำตัว เพื่อใช้ในภารกิจนี้”
          พระฤาษีเสกคาถาเป่าลงบนน้ำมนต์ ครั้นนางแก้วอาบน้ำตามที่สั่ง รูปหน้าก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นหญิงงามโฉมเฉลา ผิวผ่องดังงาช้าง ดวงหน้างามละมุนกว่าสตรีใด

          นางแต่งองค์ด้วยผ้าสีเขียวอ่อนดังใบไม้แรกผลิ แล้วขึ้นเรือเหาะลำสีทองเบื้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังเขาพระสุเมรุเพื่อทำภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ ให้กลายเป็นจริง…
          นางใช้มีดอีโต้วิเศษฟันแผ่นดินรอบภูเขาพระสุเมรุ จนแยกตัวออกมาจากพื้นโลกได้สำเร็จ
          หลังจากนั้นนางแก้วในร่างสตรีผู้เลอโฉม ก็ขึ้นเรือเหาะวิเศษ เหาะลัดฟ้ากลับเมืองมิถิลา ครั้นถึงหน้าพระราชวัง ก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าท้าวภูวดล พร้อมนำภูเขาพระสุเมรุจำลองขนาดเท่าจริงวางลงใจกลางพระนคร
          ทั้งพระปิ่นทองและท้าวภูวดลต่างตะลึง แม้มิรู้ว่านางคือใคร แต่ก็รับรู้ได้ว่า นางคือผู้เดียวกับนางแก้วที่ถูกส่งไป “หม่อมฉันทำตามพระบัญชาได้แล้ว ขอให้โปรดจัดพิธีอภิเษกตามที่เคยรับสั่งไว้เถิด”
          “หญิงงามเช่นนี้จะเป็นนางแก้วหน้าม้าได้เยี่ยงไร หรือว่าใช้คาถาลวงตา?” พระปิ่นทองคิดในใจ


          พระภูวดลทรงขึงพระเนตร แล้วเลี่ยงคำมั่นเดิม ทรงมีรับสั่งให้พระปิ่นทองเดินทางไปอภิเษกกับเจ้าหญิงทัศมาลี ราชธิดาแห่งเมืองพรหมทัตแทน
          ก่อนเสด็จ พระปิ่นทองกล่าวทิ้งท้ายกับนางแก้วด้วยสีพระพักตร์เย็นชาว่า
          “หากเรากลับมา แล้วเจ้ายังมิได้ให้กำเนิดบุตร จะต้องถูกโทษสถานหนัก”

          นางแก้วได้ยินดังนั้น จึงนั่งเรือเหาะตามไปยังเมืองพรหมทัต ครั้นถึงก็ถอดรูปหน้าม้าเสีย แล้วปลอมแปลงตนเป็นหญิงชาวบ้านชื่อ มณีรัตนา ไปอาศัยอยู่กับสองตายายในกระท่อมเล็กๆ ใกล้ทางผ่าน
          เมื่อพระปิ่นทองผ่านมายังลำธารใกล้กระท่อม เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งงามสง่า กำลังตักน้ำด้วยท่วงท่าละมุนละไม จึงเอ่ยถามว่า
          “แม่หญิง เจ้ามาจากแห่งใด ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรหรือ?”
          “หม่อมฉันชื่อมณีรัตนา เพิ่งมาอยู่กับตายายได้ไม่นานเจ้าค่ะ” นางตอบ

          พระปิ่นทองถึงกับหลงใหล หมั่นมาเยี่ยมทุกวัน จนได้มณีรัตนาเป็นภรรยาโดยมิรู้ว่าเธอคือคนเดียวกับนางแก้วหน้าม้า
          ไม่นาน มณีรัตนาก็ตั้งครรภ์ พระปิ่นทองดีพระทัยยิ่งนัก ก่อนจะเดินทางกลับมิถิลา จึงมอบแหวนทองวงหนึ่งไว้
          “หากมีเหตุให้เราพลัดพราก แหวนวงนี้จะเป็นหลักฐานยืนยันว่าลูกของเจ้าคือลูกของเรา”

          แต่ระหว่างทางกลับ เรือสำเภาถูกมรสุมซัดเข้าถิ่นยักษ์แห่งเมืองไกรจักร พระปิ่นทองและบริวารถูกจับตัวไปขังไว้ในคุกหิน
          ฝ่ายมณีรัตนาให้กำเนิดบุตรชาย นามว่า ปิ่นแก้ว รูปงามและฉลาดเกินวัย เมื่อเลี้ยงดูจนเติบโตพอสมควร นางก็พาไปลาพระฤาษี
          พระฤาษีตรัสว่า “พระปิ่นทองถูกท้าวพาลราชจับไปยังเมืองไกรจักร เจ้าจงแปลงร่างเป็นชาย แล้วนำอาวุธวิเศษไปช่วยเหลือเถิด”
          นางแก้วฝากลูกไว้กับพระฤาษี แล้วแปลงกายเป็นชายหนุ่ม รูปงาม ผิวเข้ม ท่าทางองอาจ มือถืออีโต้วิเศษ ขึ้นเรือเหาะเหินฟ้าสู่เมืองยักษ์
          เมื่อนางรบกับท้าวพาลราช ก็อาศัยฝีมือและความฉลาด ตีโต้จนฝ่ายยักษ์พ่ายแพ้ ท้าวพาลราชสิ้นชีพ


(มีต่อ)
แก้ไขข้อความเมื่อ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่