เราอยากทราบค่ะ ช่วงนี้กำลังสับสนกับตัวเอง ว่าหรือเป็นที่ตัวเราเอง
เราเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่สาวหนึ่งคนค่ะ คือลูกผู้หญิงทั้งคู่ ตั้งแต่เด็กแม่จะให้เรายอมพี่ ถ้าทะเลาะกันแม่จะบอกว่า ก็ปล่อยให้เค้าบ้าคนเดียว เรายอม
เป็นแบบนั้นมาตลอด
แต่พอโตมาเราจะรู้สึกว่า เราพูดอะไรแม่เราจะไม่เชื่อ ไม่ค่อยเชื่อ เราพูดอะไรจะตีเก๊ไว้ก่อน จะไม่เชื่อใจ แต่ถ้าพี่พูดจะเชื่อ
เราเรียนหนังสือโอเคค่ะ ตอนมัธยมอาจไม่เก่ง แต่พอขึ้นมหาลัยก็จบเกียรตินิยม จบป.โท ทำงานเป็นข้าราชการ
แต่แม่จะไม่เคยเชื่อเรามากกว่าพี่เลย ถ้าเราทำอะไร ก็คือจะว่าเราก้าวร้าว เราทำอะไรก็ผิดค่ะเอาง่ายๆ เช่นซื้อของมา ก็ไม่เคยถูกใจ
ตอนแต่งงาน ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน แต่พอมีลูก แม่จะเข้ามาช่วยเลี้ยงลูกมาตลอดตั้งแต่เกิด แม่เราก็จะบ่นเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก
เราอึดอัดมาก พอลูกเข้าโรงเรียน แม่ก็มาอยู่ที่บ้าน กลับบ้านตัวเองบ้าง
แม่เราจะคอยซัพพอร์ทเรานะคะ จะซื้อบ้านใหม่ แม่ก็ช่วยออก แต่ก็พูดว่าถ้าไม่มีหลานก็ไม่ออกให้หรอก
ในเรื่องของการทำกับข้าว เราก็กินข้าวกับแม่ เราก็ให้เงินรายเดือนแม่บ้าง แต่ไม่เยอะเท่าเมื่อก่อน เพราะเราบอกตั้งแต่จะซื้อบ้านแล้วว่า เราไม่อยากซื้อ เราไม่อยากคิดเรื่องเงินมากมาย สรุปก็ได้ซื้อจนได้ แล้วเป็นจริงๆ เราคิดมาก เวลาใช้เงินมากค่ะ
แต่เวลาเราทะเลาะกับแฟน แม่เราไม่เคยเข้าข้างเราเลย แฟนเราคาแรคเตอร์คือน่าเอ็นดูค่ะ
ล่าสุด เราทะเลาะกับแฟน ลงไม้ลงมือกับเราเลย เราก็ทำเค้าด้วย เค้าก็ทำเราด้วย แต่เราเจ็บกว่ามากค่ะ ด้วยความเป็นผู้หญิง แรงน้อย
แม่เรามาห้าม บอกให้พอ แล้วก็ไป แต่เชื่อมั้ย ว่าวันต่อมา แม่เราไม่ถามเราสักคำ รอยเล็บ รอยขูดเต็มแขน แว่นหักไปหนึ่งอัน ไม่ถามเลย
เราเสียใจมากๆ แบบว่าจะให้ถามก็ไม่อยากถาม กลายเป็นว่าร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก ไม่คุยกับใครเลย รู้สึกว่า โดดเดี่ยว ถ้าไม่มีเราสักคน ก็คงจบอะ
แม่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกเราเลย เราโตมากับ ถ้าเราร้องไห้ ที่บ้านจะบอกร้องไห้ทำไม เสียงดังน่ารำคาญ
ในขณะที่พี่สาวเราอยู่ไกล เค้าจะโทรหาพ่อแม่เพื่อระบายเรื่องราวที่เจอมาตลอด ขนาดเรื่องเล็กๆพ่อแม่ก็พร้อมคุย พร้อมให้คำปรึกษา ในขณะที่เราคือเก็บความรู้สึก ไม่ค่อยพูด เหมือนเข้มแข็ง แต่ในใจแตกสลายมากนะ
คนรอบตัวเรามักบอกว่า โชคดีมีพ่อแม่ซัพพอร์ท แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ซัพพอร์ททางความรู้สึกเลยอะ
หรือเป็นเราเองที่ผิดคะ
การซัพพอร์ทของครอบครัว เท่ากับ ความรักหรือไม่
เราเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่สาวหนึ่งคนค่ะ คือลูกผู้หญิงทั้งคู่ ตั้งแต่เด็กแม่จะให้เรายอมพี่ ถ้าทะเลาะกันแม่จะบอกว่า ก็ปล่อยให้เค้าบ้าคนเดียว เรายอม
เป็นแบบนั้นมาตลอด
แต่พอโตมาเราจะรู้สึกว่า เราพูดอะไรแม่เราจะไม่เชื่อ ไม่ค่อยเชื่อ เราพูดอะไรจะตีเก๊ไว้ก่อน จะไม่เชื่อใจ แต่ถ้าพี่พูดจะเชื่อ
เราเรียนหนังสือโอเคค่ะ ตอนมัธยมอาจไม่เก่ง แต่พอขึ้นมหาลัยก็จบเกียรตินิยม จบป.โท ทำงานเป็นข้าราชการ
แต่แม่จะไม่เคยเชื่อเรามากกว่าพี่เลย ถ้าเราทำอะไร ก็คือจะว่าเราก้าวร้าว เราทำอะไรก็ผิดค่ะเอาง่ายๆ เช่นซื้อของมา ก็ไม่เคยถูกใจ
ตอนแต่งงาน ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน แต่พอมีลูก แม่จะเข้ามาช่วยเลี้ยงลูกมาตลอดตั้งแต่เกิด แม่เราก็จะบ่นเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก
เราอึดอัดมาก พอลูกเข้าโรงเรียน แม่ก็มาอยู่ที่บ้าน กลับบ้านตัวเองบ้าง
แม่เราจะคอยซัพพอร์ทเรานะคะ จะซื้อบ้านใหม่ แม่ก็ช่วยออก แต่ก็พูดว่าถ้าไม่มีหลานก็ไม่ออกให้หรอก
ในเรื่องของการทำกับข้าว เราก็กินข้าวกับแม่ เราก็ให้เงินรายเดือนแม่บ้าง แต่ไม่เยอะเท่าเมื่อก่อน เพราะเราบอกตั้งแต่จะซื้อบ้านแล้วว่า เราไม่อยากซื้อ เราไม่อยากคิดเรื่องเงินมากมาย สรุปก็ได้ซื้อจนได้ แล้วเป็นจริงๆ เราคิดมาก เวลาใช้เงินมากค่ะ
แต่เวลาเราทะเลาะกับแฟน แม่เราไม่เคยเข้าข้างเราเลย แฟนเราคาแรคเตอร์คือน่าเอ็นดูค่ะ
ล่าสุด เราทะเลาะกับแฟน ลงไม้ลงมือกับเราเลย เราก็ทำเค้าด้วย เค้าก็ทำเราด้วย แต่เราเจ็บกว่ามากค่ะ ด้วยความเป็นผู้หญิง แรงน้อย
แม่เรามาห้าม บอกให้พอ แล้วก็ไป แต่เชื่อมั้ย ว่าวันต่อมา แม่เราไม่ถามเราสักคำ รอยเล็บ รอยขูดเต็มแขน แว่นหักไปหนึ่งอัน ไม่ถามเลย
เราเสียใจมากๆ แบบว่าจะให้ถามก็ไม่อยากถาม กลายเป็นว่าร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก ไม่คุยกับใครเลย รู้สึกว่า โดดเดี่ยว ถ้าไม่มีเราสักคน ก็คงจบอะ
แม่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกเราเลย เราโตมากับ ถ้าเราร้องไห้ ที่บ้านจะบอกร้องไห้ทำไม เสียงดังน่ารำคาญ
ในขณะที่พี่สาวเราอยู่ไกล เค้าจะโทรหาพ่อแม่เพื่อระบายเรื่องราวที่เจอมาตลอด ขนาดเรื่องเล็กๆพ่อแม่ก็พร้อมคุย พร้อมให้คำปรึกษา ในขณะที่เราคือเก็บความรู้สึก ไม่ค่อยพูด เหมือนเข้มแข็ง แต่ในใจแตกสลายมากนะ
คนรอบตัวเรามักบอกว่า โชคดีมีพ่อแม่ซัพพอร์ท แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ซัพพอร์ททางความรู้สึกเลยอะ
หรือเป็นเราเองที่ผิดคะ