กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในฝรั่งเศส เด็กสาวชื่อเอลล่า เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่น แต่วันหนึ่ง แม่ของเธอเสียชีวิต พ่อแต่งงานใหม่กับมาดามเทรเมน หญิงเย่อหยิ่งผู้มีลูกสาวสองคนชื่อดราเซลล่า และอนาสตาเซีย
หลังจากพ่อเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ มาดามเทรเมนเริ่มแสดงธาตุแท้ของนาง โดยบังคับเอลล่าให้กลายเป็นคนรับใช้ในบ้าน ลูกเลี้ยงทั้งสองตั้งชื่อเธอว่า “ซินเดอเรลล่า” (ซินเดอร์ = เขม่า) โดยเอาไว้ล้อเลียนเธอ เพราะเธอมักเปื้อนเขม่าถ่านจากการนั่งข้างเตาผิง แม้จะเหนื่อยล้า ซินเดอเรลล่าก็ยังคงใจดีและมองโลกในแง่ดีเสมอ
วันหนึ่ง ข่าวการจัดงานเลี้ยงเต้นรำในพระราชวังแพร่กระจายไปทั่วเมือง เจ้าชายจะเลือกคู่ครองจากสาวงามทั่วแคว้น ลูกเลี้ยงทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นมาก ซินเดอเรลล่าขออนุญาตไปงานด้วย แต่ถูกหัวเราะเยาะ “เจ้าจะใส่อะไรล่ะ? ชุดขาดๆ นั่นเหรอ?” มาดามเทรเมนพูดพร้อมเย้ยหยัน
ซินเดอเรลล่าพยายามซ่อมแซมชุดของแม่เพื่อจะได้ไปงาน แต่ลูกเลี้ยงฉีกมันขาดจนหมด เธอวิ่งไปร้องไห้ในสวน และทันใดนั้น แสงวาบหนึ่งปรากฏขึ้น “อย่าร้องไห้เลยที่รัก” หญิงในชุดสีเงิน กล่าวพร้อมโบกคทา
เวทมนตร์เปลี่ยนฟักทองกลายเป็นรถม้า หนูเป็นม้าลากรถ และชุดขาดๆ ให้เป็นชุดราตรีที่แสนงดงาม
“แต่จงจำไว้ว่า เวทมนตร์จะหมดลงตอนเที่ยงคืน เจ้าต้องรีบกลับมาให้ทัน” นางฟ้ากล่าวคำเตือน แล้วซินเดอเรลล่าก็ขอบคุณนางก่อนขึ้นรถม้าสีทองมุ่งหน้าไปพระราชวัง
ซินเดอเรลล่ามาถึงพระราชวังในชุดราตรีที่งดงามจนทุกคนตกตะลึง แม้แต่เจ้าชายยังจับจ้องเธออย่างไม่ละสายตา เขาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม “ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าขอเต้นรำกับเจ้าได้ไหม?”
ทั้งคู่เต้นรำท่ามกลางเสียงดนตรี ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา ซินเดอเรลล่ารู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน แต่เสียงระฆังเริ่มตีบอกเวลาใกล้เที่ยงคืน เธอรีบผละจากเจ้าชาย “ข้าต้องไปแล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน! เจ้าคือใคร?” เจ้าชายตะโกนตาม แต่ซินเดอเรลล่าวิ่งหนีลงบันได ระหว่างทางรองเท้าแก้วข้างหนึ่งหลุด เธอไม่ทันหันกลับไปเก็บ เพราะเวทมนตร์กำลังหมดฤทธิ์
เมื่อเธอกลับถึงบ้าน ชุดราตรีกลายเป็นชุดเก่าขาดรุ่งริ่งดังเดิม แต่เธอยังยิ้มเพราะหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสุข
เจ้าชายเก็บรองเท้าแก้วข้างหนึ่งของเธอได้ และทรงสั่งให้ขุนนางออกตามหาเจ้าของที่สวมมันได้พอดี ในวันรุ่งขึ้นทันที โดยมีประกาศว่าพระองค์จะทรงแต่งงานด้วยกับผู้ที่เป็นเจ้าของรองเท้าแก้วนี้
ขุนนางเดินทางไปทั่วทั้งแคว้นเพื่อตามหาเจ้าของรองเท้าแก้ว หญิงสาวทุกคนพยายามลองรองเท้า แม้กระทั่งผู้ที่รู้ว่ามันไม่พอดี ก็ยังอยากเสี่ยงดู เผื่อจะได้แต่งงานกับเจ้าชาย แต่รองเท้าเล็กเกินไปสำหรับพวกเธอ
ในที่สุด ขุนนางก็มาถึงบ้านของมาดามเทรเมน ลูกเลี้ยงทั้งสองพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้รองเท้าแก้วพอดีกับเท้าของตน ดราเซลล่าถึงกับพยายามบีบเท้าจนแดง “มันใกล้จะพอดีแล้ว! ดูสิ!” เธอร้องอย่างเจ็บปวด แต่ขุนนางส่ายหน้า
เมื่อซินเดอเรลล่าขอให้เธอได้ลองบ้าง มาดามเทรเมนหัวเราะเยาะ “เจ้าเหรอ? อย่าทำให้เสียเวลาของขุนนางเลย”
แต่ขุนนางขัดจังหวะ “หญิงทุกคนในบ้านหลังนี้มีสิทธิ์ลอง”
ซินเดอเรลล่าก้าวไปข้างหน้าอย่างสง่างาม แม้ชุดของเธอจะดูเรียบง่าย เธอก็ค่อยๆ ลองสวมรองเท้าแก้ว
และทันใดนั้น ทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อรองเท้าพอดีกับเท้าของเธออย่างสมบูรณ์แบบ
“มันคือเจ้า… เจ้าเป็นหญิงสาวคนนั้น” เจ้าชายเดินเข้ามาในห้อง พร้อมมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความสุข “ข้ารู้ตั้งแต่แรกที่ได้เต้นรำกับเจ้า”
ซินเดอเรลล่าก้มศีรษะด้วยความอ่อนโยน “เพคะ ข้าเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา หวังว่าเจ้าชายจะไม่รังเกียจ”
“ธรรมดา? ไม่เลย เจ้าช่างพิเศษและงดงามยิ่งกว่าผู้ใดที่ข้าเคยพบ” เจ้าชายตอบก่อนจับมือเธอแน่น
มาดามเทรเมนและลูกสาวมองดูด้วยความตกใจ แต่ซินเดอเรลล่ากลับยิ้มให้พวกเธออย่างให้อภัย “ข้าจะไม่ถือโทษพวกเจ้า ขอเพียงเปลี่ยนแปลงตัวเองและเรียนรู้ที่จะเมตตาผู้อื่น”
หลังจากนั้น ซินเดอเรลล่าก็ได้แต่งงานกับเจ้าชาย มีงานฉลองยิ่งใหญ่จัดขึ้นทั่วแคว้น พระราชวังที่เคยเป็นเพียงความฝันของเธอ กลายเป็นบ้านหลังใหม่แสนสุขอันงดงาม
เธอไม่ได้เพียงเป็นเจ้าหญิงในตำแหน่งเท่านั้น แต่เป็นเจ้าหญิงในหัวใจของทุกคนด้วยความอ่อนโยนและความเมตตาที่ไม่มีวันจางหาย
(นิทานเรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า… ความเมตตาและความอดทนคือพลังที่ยิ่งใหญ่ , การให้อภัยเป็นสิ่งสำคัญ
ความงดงามที่แท้จริงอยู่ในจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ความดีอาจถูกมองข้ามในวันนี้ แต่วันหนึ่งมันจะเปล่งประกายและนำพาเราไปสู่สิ่งที่คู่ควรเสมอ)
.
⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านฝรั่งเศส: ซินเดอเรลล่า 💖✨⌛