⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านโรมาเนีย: อิลีนผู้เจ้าเล่ห์ 💖✨⌛




          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีจักรพรรดิองค์หนึ่งมีธิดา 3 องค์ องค์โตงดงาม องค์กลางงดงามยิ่งกว่า แต่องค์เล็กสุด อิลีน งดงามเสียจนแม้แต่ดวงอาทิตย์ยังต้องหยุดชื่นชมความงามของเธอ

          วันหนึ่งจักรพรรดิได้รับข่าวว่าเพื่อนบ้านของพระองค์ ซึ่งเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เป็นมิตรอีกต่อไป แต่ต้องการทำสงครามกับพระองค์เนื่องจากความขัดแย้งภายในราชวงศ์ จักรพรรดิปรึกษาเหล่าผู้เฒ่าในราชสำนัก และเมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จึงทรงบัญชาให้ทหารผู้กล้าหาญของพระองค์ขึ้นม้า หยิบอาวุธ เตรียมพร้อมสำหรับการรบอันน่าสะพรึงกลัวที่จะเกิดขึ้น

          ก่อนที่จะขึ้นม้า จักรพรรดิได้เรียกธิดาทั้งสามมา ตรัสคำพูดที่ซาบซึ้งใจกับพวกนาง และมอบดอกไม้สวยงาม นกน้อยน่ารัก และแอปเปิ้ลแก้มแดงให้ธิดาแต่ละพระองค์
          “ผู้ใดที่ดอกไม้ของนางเหี่ยวเฉา นกของนางเศร้าโศก หรือแอปเปิ้ลของนางเน่าเสีย ข้าจะรู้ว่าผู้นั้นไม่ได้รักษาความซื่อสัตย์” จักรพรรดิผู้ทรงปัญญาตรัส จากนั้นจึงทรงขึ้นม้าและพวกนางก็อวยพรให้ทรงมี “สุขภาพแข็งแรง” แล้วก็ออกเดินทางไปกับเหล่าทหารผู้กล้าหาญของพระองค์ในเส้นทางอันยากลำบาก

          เมื่อโอรสทั้งสามของจักรพรรดิประเทศเพื่อนบ้านได้ยินข่าวว่าจักรพรรดิเสด็จออกจากพระราชวังเพื่อไปทำสงคราม พวกเขาก็ตกลงกันและรีบควบม้าไปยังพระราชวังเพื่อก่อกวนกษัตริย์โดยทำให้ธิดาทั้งสามของพระองค์ไม่ซื่อสัตย์ต่อความไว้วางใจ เจ้าชายองค์โตผู้กล้าหาญ มีจิตใจเข้มแข็ง และรูปงาม ได้ไปก่อนเพื่อดูสถานการณ์และนำข่าวมาแจ้งให้องค์อื่นๆ ทราบในภายหลัง

          สามวันสามคืน วีรบุรุษยืนอยู่ใต้กำแพง แต่ไม่มีหญิงสาวคนใดปรากฏตัวที่หน้าต่างเลย ในรุ่งสางของวันที่สี่ เขาหมดความอดทน รวบรวมความกล้า แล้วเคาะที่หน้าต่างของเจ้าหญิงองค์โต
          “นี่มันคืออะไร นี่มันคืออะไร? ต้องการอะไรกันแน่?” เจ้าหญิงถามขึ้นเมื่อตื่นจากนอนหลับ
          “นี่คือข้าเอง น้องสาวตัวน้อย” เจ้าชายตรัส “ข้าคือโอรสของจักรพรรดิประเทศเพื่อนบ้าน ผู้ที่ยืนอยู่ใต้หน้าต่างของเจ้าสามวันสามคืนเพราะความรักที่มีต่อเจ้า”
          เจ้าหญิงไม่ได้เข้าใกล้หน้าต่างเลย แต่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวังว่า
          “จงกลับบ้านไปตามทางเดิม ขอให้ดอกไม้ผลิบานเบื้องหน้า และขอให้หนามอยู่เบื้องหลัง”
          หลังจากผ่านไปอีกสามวันสามคืน เจ้าชายก็เคาะหน้าต่างห้องของเจ้าหญิงอีกครั้ง คราวนี้เจ้าหญิงเดินไปที่หน้าต่างและพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิมว่า “ฉันบอกให้เจ้ากลับบ้านไปตามทางเดิมที่เจ้ามา ขอให้หนามงอกงามเบื้องหน้าเจ้า และขอให้ดอกไม้คงอยู่เบื้องหลัง”

          เจ้าชายทรงรอคอยอยู่ใต้หน้าต่างของหญิงสาวอีกสามวันสามคืน ในยามรุ่งสางของวันที่สิบ ซึ่งก็คือหลังจากผ่านไปสามวันสามคืน พระองค์ทรงลูบพระเกศาและเคาะหน้าต่างเป็นครั้งที่สาม
          “มันคืออะไร? ใครกัน? ต้องการอะไร?” เจ้าหญิงถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมกว่าเดิมเล็กน้อย
          “นี่คือฉันเอง น้องสาวตัวน้อย” เจ้าชายตรัส “ฉันเฝ้ารออยู่ใต้หน้าต่างของเธอมาสามวันแล้ว ฉันอยากเห็นใบหน้าของเธอ อยากสบตาเธอ และอยากฟังคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ!”
          เจ้าหญิงจึงเปิดหน้าต่าง เหลือบมองชายหนุ่มรูปงามด้วยความโกรธ และตรัสด้วยเสียงเบาแทบไม่ได้ยินว่า
          “ฉันยินดีที่จะสบตาและพูดคุยกับคุณสักสองสามคำ แต่ขอให้คุณไปหาน้องสาวของฉันก่อน แล้วค่อยมาหาฉัน”
          “ข้าจะส่งน้องชายไป” เจ้าชายตอบ “แต่ขอจูบข้าสักครั้งเพื่อเป็นกำลังใจในการเดินทางกลับบ้าน”
          และแทบจะก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็คว้าจูบจากหญิงสาวสวยคนนั้น
          “ขออย่าให้โชคร้ายครั้งที่สองเกิดขึ้นกับเจ้าอีกเลย” เจ้าหญิงตรัสพลางเช็ดปากด้วยแขนเสื้อปักลาย
          “จงกลับบ้านไปตามทางเดิม ขอให้ดอกไม้ผลิบานเบื้องหน้าเจ้า และขอให้ดอกไม้คงอยู่ตลอดไป”

          เจ้าชายองค์โตกลับไปหาพี่น้องของเขาและเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง จากนั้นเจ้าชายองค์ที่สองก็จากไป เพื่อจะลองดูบ้าง
          หลังจากที่เจ้าชายองค์นี้ยืนอยู่ใต้หน้าต่างของเจ้าหญิงองค์ที่สองเก้าวันเก้าคืนติดต่อกัน และเคาะหน้าต่างเป็นครั้งที่เก้า เจ้าหญิงก็เปิดหน้าต่างออกและตรัสกับเขาอย่างอ่อนโยนว่า:
          “ฉันอยากจะมองหน้าเธอและพูดคุยกับเธอสักสองสามคำ แต่ไปหาน้องสาวคนเล็กของฉันก่อน แล้วค่อยมาหาฉัน”
          เจ้าชายตรัสว่า “ข้าจะส่งน้องชายคนเล็กไป แต่ขอจูบข้าสักครั้ง เพื่อที่ข้าจะได้รีบไปเร็วขึ้น”
          เขายังไม่ทันพูดจบ ก็ฉวยโอกาสจูบเธอเสียก่อน
          “ขออย่าให้สิ่งใดตกเป็นของเจ้าเป็นครั้งที่สองเลย” เจ้าหญิงองค์นั้นกล่าว
          “จงกลับบ้านไปตามทางเดิม ขอให้ดอกไม้ผลิบานเบื้องหน้าเจ้า และขอให้ดอกไม้คงอยู่ตลอดไป!”

          เจ้าชายองค์รองกลับไปหาพี่น้องของเขา เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง และก็เป็นครั้งที่สามแล้วที่วีรบุรุษจากไป นั่นก็คือเจ้าชายองค์เล็ก โอรสคนสุดท้อง เพื่อที่จะได้ลองดูบ้าง
          เมื่อเจ้าชายมาถึงพระราชวังที่เจ้าหญิงองค์ที่สามอาศัยอยู่ อิลีนกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่าง และเมื่อเธอเห็นเขา เธอก็พูดอย่างร่าเริงว่า:
          “ท่านยอดนักรบรูปงามผู้มีใบหน้าสง่างาม ท่านกำลังจะรีบไปไหน ไยจึงเร่งม้าของท่านอย่างร้อนแรงเช่นนี้?”
          เมื่อเจ้าชายเห็นพระพักตร์และได้ยินพระดำรัสของอิลีน พระองค์ก็ทรงหยุดม้า จ้องมองพระพักตร์ของเธอ และตอบอย่างกล้าหาญว่า:
          “ข้ากำลังรีบไปหาดวงอาทิตย์เพื่อขโมยแสงหนึ่งของมัน มอบให้แก่น้องสาวของมัน และพาเธอกลับบ้าน ที่ซึ่งเธอจะได้เป็นเจ้าสาวของข้า ตอนนี้ น้องสาวตัวน้อย ข้าจะหยุดระหว่างทางเพื่อมองดูเจ้า จ้องมองความเปล่งประกายบนใบหน้าของเจ้า พูดคุยกับเจ้าสักคำ และขโมยคำพูดตอบกลับมาสักคำ”
          อิลีนตอบอย่างชาญฉลาดว่า “หากนิสัยของเจ้าเหมือนกับคำพูดของเจ้า หากจิตวิญญาณของเจ้าเหมือนกับใบหน้าของเจ้า ที่สง่างาม งดงาม อ่อนโยน และนุ่มนวล ข้าก็ยินดีที่จะเชิญเจ้าเข้ามาในบ้าน จัดที่นั่งให้เจ้าร่วมงานเลี้ยง ให้เจ้าได้รับประทานอาหารและเครื่องดื่ม พร้อมทั้งมอบจูบให้แก่เจ้า”

          เมื่อเจ้าชายได้ยินคำเหล่านั้น พระองค์ก็กระโดดลงจากม้าและตอบอย่างกล้าหาญว่า:
          “ธรรมชาติของข้าจะเป็นเหมือนคำพูดของข้า หัวใจของข้าจะเป็นเหมือนใบหน้าของข้า เชิญข้าเข้าไปนั่งในงานเลี้ยงเถิด แล้วเจ้าจะไม่เสียใจเลยตั้งแต่รุ่งอรุณจนถึงพลบค่ำ”
          เขายังไม่ทันเอ่ยจบคำ เขาก็กระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง กระโดดทะลุหน้าต่างเข้าไปในห้อง เดินผ่านห้องไปยังโต๊ะ และไปนั่งที่ที่นั่งด้านบนสุด ซึ่งเป็นที่ที่จักรพรรดิเคยนั่งเมื่อครั้งยังเป็นเจ้าบ่าว
          “หยุดก่อน หยุด!” อิลีนกล่าว “ขอข้าดูก่อนว่าเจ้าเป็นอย่างที่ควรจะเป็นหรือเปล่า แล้วเราค่อยคุยกันและเริ่มมีความสัมพันธ์กัน”
          “เจ้าสามารถปลูกกุหลาบบนต้นหญ้าเจ้าชู้ได้ไหม?” อิลีนถาม
          “ไม่!” เจ้าชายตรัส
          “ถ้าอย่างนั้นดอกธิสเซิลก็คือดอกไม้ของเจ้า” อิลีนผู้ฉลาดกล่าว “เจ้าทำให้ค้างคาวร้องเพลงด้วยเสียงหวานได้ไหม?”
          “ไม่!” เจ้าชายตรัส
          “ถ้าอย่างนั้นกลางคืนก็คือกลางวันของเจ้า” อิลีนผู้ฉลาดกล่าว “เจ้าสามารถทำให้แอปเปิ้ลงอกบนต้นวูล์ฟเบนได้ไหม?”
          “ข้าทำได้!” เจ้าชายตรัส
          “เช่นนั้นแล้ว ผลที่ตามมาก็จะเป็นของเจ้า!” อิลีนผู้สวยงามและเจ้าเล่ห์กล่าว “จงนั่งลงที่โต๊ะเถิด”

          เจ้าชายทรงประทับที่ อ้อ! แต่อิลีนนั้นช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง ก่อนที่พระองค์จะทรงนั่งลงอย่างเรียบร้อย พระองค์ก็ทรงร่วงหล่นไปพร้อมกับเก้าอี้ ตกลงไปในห้องใต้ดินลึกที่เก็บสมบัติของจักรพรรดิไว้
          ขณะที่ อิลีนเริ่มกรีดร้องว่า “ช่วยด้วย! ๆ” และเมื่อเหล่าคนรับใช้รีบวิ่งเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เธอบอกพวกเขาว่าเธอได้ยินเสียงดังและกลัวว่าจะมีคนเข้าไปในห้องใต้ดินเพื่อขโมยสมบัติของจักรพรรดิ พวกคนรับใช้ไม่เสียเวลาพูดมาก รีบเปิดประตูเหล็กและเข้าไปในห้องใต้ดินทันที ที่นั่นพวกเขาพบเจ้าชาย จึงนำตัวเขาออกมาลงโทษอย่างน่าอับอาย
          อิลีนเป็นผู้ประกาศคำพิพากษา ให้เด็กสาวสิบสองคนซึ่งถูกลงโทษเนื่องจากความผิดบางอย่าง จะต้องแบกเขาออกไปนอกประเทศ และเมื่อพวกเธอไปถึงชายแดนกับเขาแล้ว แต่ละคนจะต้องจูบเขาจนครบ

          คำสั่งนั้นได้รับการปฏิบัติตาม เมื่อเจ้าชายองค์เล็กกลับถึงบ้านและพบกับพี่น้องของเขา พระองค์เล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเขาฟัง หลังจากเล่าเรื่องทุกอย่างจบแล้ว พวกเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดังนั้นพวกเขาจึงส่งข่าวไปยังเจ้าหญิงสององค์โตว่า พวกนางต้องจัดการให้อิลีนไปที่ราชสำนักของเจ้าชายทั้งสาม เพื่อที่พวกเขาจะได้แก้แค้นอิลีนสำหรับการดูหมิ่นที่เธอได้กระทำต่อพวกเขา

          เมื่อเจ้าหญิงองค์โตได้รับข้อความนี้จากเจ้าชาย เธอก็แสร้งทำเป็นป่วย เรียกอิลีนมาที่ข้างเตียง และบอกเธอว่าพี่สาวจะหายดีไม่ได้หากอิลีนไม่นำอาหารจากห้องครัวของวังเจ้าชายประเทศเพื่อนบ้านมาให้นาง
          อิลีนพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อพี่สาวของเธอ ดังนั้นเธอจึงหยิบเหยือกเล็กๆ ใบหนึ่งแล้วออกเดินทางไปยังราชสำนักของเจ้าชายทั้งสาม เพื่อขอทานหรือขโมยของ เมื่อเธอมาถึงพระราชวัง เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างหอบเหนื่อยและพูดกับหัวหน้าพ่อครัวว่า:
          “ขอร้องเถอะ ท่านไม่ได้ยินเสียงจักรพรรดิเรียกเลยหรือ? รีบไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น!”
          พ่อครัวรีบวิ่งหนีไปอย่างสุดกำลัง ราวกับได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิเองโดยตรง อิลีนซึ่งเหลืออยู่เพียงคนเดียวในครัว จึงตักอาหารใส่เหยือก และเทอาหารในจานชามสวยงามที่อยู่บนเตาทิ้งลงบนพื้นทั้งหมด แล้วก็จากไป

          เมื่อเจ้าชายทั้งสามได้ทราบเรื่องการดูหมิ่นนี้ พวกเขาก็ยิ่งโกรธแค้นมากกว่าเดิม ส่งคนไปแจ้งข่าวแก่สองพี่น้องอีกครั้ง และเตรียมการเพื่อแก้แค้นอิลีนอีกครั้ง ทันทีที่พี่สาวคนที่สองได้รับข่าว เธอก็แสร้งทำเป็นป่วย เรียกอิลีนมาที่เตียง และบอกเธอว่าพี่สาวจะหายดีไม่ได้หากไม่ได้ชิมไวน์ในห้องใต้ดินวังของเจ้าชายประเทศเพื่อนบ้าน อิลีนพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อพี่สาว ดังนั้นเธอจึงหยิบเหยือกเล็กๆ และเตรียมตัวที่จะไปอีกครั้ง
          เมื่ออิลีนมาถึงลานพระราชวัง เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องใต้ดิน และด้วยความเหนื่อยหอบ เธอกล่าวกับหัวหน้าคนรับใช้ว่า
          “เห็นแก่สวรรค์เถิด! ท่านไม่ได้ยินเสียงจักรพรรดิเรียกหาหรืออย่างไร? รีบไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น!”
          ยามที่เฝ้าอยู่จึงรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วราวกับได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิ อิลีนไม่รอช้า รินไวน์ที่ต้องการใส่เหยือก แล้วเทส่วนที่เหลือทั้งหมดทิ้งลงบนพื้นห้องใต้ดิน จากนั้นก็รีบกลับบ้าน


(มีต่อ)
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่