**ผมมีชื่อว่า โอ ผมอาศัยอยู่รัฐวอชิงตัน พื้นเพเดิมเป็นคนจังหวัดนนทบุรี มีเรื่องราวมากมายได้ผ่านเข้ามาในชีวิต หากเก็บไว้ไม่เขียนออกมาก็น่าเสียดาย จึงอยากแบ่งปัน เรื่องราว ทั้ง สาระ และ ไร้สาระ โพสต์นี้เป็นการรวบรวมเรื่องราวหลักหลายตอนเข้าด้วยกัน และจะอัพเดตเรื่อยๆ (ต้นฉบับจาก Facebook:
LifeIn AnotherLand)**
- ตอนที่ 1 จบปริญญาโท มาทำงานขับรถเมล์ที่อเมริกา -
โพสต์นี้ขอเขียนจากประวัติคร่าวๆตัวเองให้อ่าน เผื่อผู้อ่านจะได้ประโยชน์ ไม่มากก็น้อย เอ้าเริ่มเลย..
ต้นทุนชีวิตของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางอย่างต้องเจอความลำบากยากกว่าคนอื่นเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย นอกจากความสามารถแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างขึ้นอยู่กับ การตัดสินใจ ความกล้า จังหวะ เวลา และสถานที่ ในการที่จะได้รับโอกาสของชีวิต ตัวผมเองมีต้นทุนที่ได้โอกาสด้านการเรียนถึงระดับปริญญาโทด้าน MBA แต่ชีวิตก็พาไปอีกเส้นทางนึง บทความนี้ ผมเขียนแบบไม่ใส่หน้ากากให้ดูดีนะครับ เพราะไม่มีประโยชน์ในการอ่านเรื่องที่แต่งเติมเกินจริง
ตัวผมเอง ผมจบการตลาดจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ผมทำงานและอยู่เมืองไทยจนอายุ 25 ปีได้ ทำงานที่สุดท้ายคือบริษัท Orange (Thailand) (ชื่อดั้งเดิมก่อนที่ภายหลังจะเปลี่ยนเป็นบริษัท True) ตอนนั้นคิดว่าตำแหน่งมันตัน ถ้าอยากไปสูงกว่านี้ก็ต้องอายุงานมากขึ้นหรือไม่ถ้าอยากไปทางลัดก็ต้องมีคุณวุฒิที่สูงขึ้น เลยตัดสินใจไปเรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ผมมาอเมริกาปี 2003 แรกเริ่มอยู่ที่เมืองซีแอทเติล รัฐวอชิงตัน เรียนภาษาเอามันส์แล้วก็ทำงานร้านอาหารไปด้วยเก็บเงินอยู่ครึ่งปี จากนั้นได้มหาลัยที่ University of Wisconsin อยู่ที่รัฐวิสคอนซิน เรียนอยู่ปีครึ่งได้วุฒิ MBA 2 สาขาคือ Management และ International Business เรียนจบก็กลางปี 2006 จากนั้นก็บินกลับรัฐวอชิงตัน ไปเรียนต่อใบ certificate อีกตัวนึงคือ project management ผมได้ฝึกงาน 1 ปี ช่วงนั้นก็ไม่ได้คิดว่าจะใช้ชีวิตที่อเมริกา กะว่าหมดช่วงฝึกงานก็จะกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองไทยถาวร เพราะคิดเช่นนั้นช่วง 1 ปีก็เลยใช้เวลานั้นไปทำงานตามร้านอาหารแล้วก็เที่ยวไปด้วย
หลังจากวีซ่าฝึกงานใกล้หมด ก็ถึงเวลากลับไทยถาวรประมาณปี 2007 ได้ทำบริษัทในเครืออิตัลไทย ทำเกี่ยวกับถ่านหิน ได้ตำแหน่ง Assistant Project Manager ก็ทำอยู่พักนึงปรากฏว่ามีเหตุการณ์ที่ทำให้ได้กลับมาที่อเมริกา ก็คิดอยู่ว่าจะอยู่ไทยต่อหรือจะไปอเมริกา ที่บ้านไม่มีกิจการอะไรให้สืบต่อแล้วก็มีลูกหลายคน การตัดสินใจก็คือเลือกแล้วเลือกเลยถ้าเลือกผิดจะกลับมาก็คงลำบาก สุดท้ายตัดสินใจมาอเมริกาอีกครั้งเริ่มต้นชีวิตใหม่ (ขอข้ามรายละเอียดนะครับว่าทำยังไงถึงได้กลับมา)
กลับไปอเมริกาก็ปี 2009 ตอนนั้นวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ บ้านล้นตลาด คนตกงานระนาว ผมก็ไปจังหวะนั้นเองเงินก็ไม่มีงานก็ต้องหา เรียกว่าสมัครงานไปหลายที่ก็ไม่ได้จนท้อ ก็ประสบการณ์ทำงานไม่มี ใช้วุฒิปริญญาโทไปสมัครก็ over qualified อีก ลดวุฒิสมัครแค่ปริญญาตรีเวลานั้นยังไม่มีใครรับเลยครับ ด้วยความที่ของมันต้องกินต้องใช้จนสุดท้ายก็ต้องกลับไปทำงานร้านอาหารไทยเหมือนเดิม ก็วนเวียนอยู่ในร้านอาหารไทยมา 2 ปีกิตติศัพท์ร้านอาหารไทยที่นี่ก็รู้ๆกันอยู่ จากประสบการณ์ตรงผมยังไม่เคยเจอเจ้าของร้านคนไหนที่ไม่เอาเปรียบลูกจ้างเลยแม้แต่คนเดียว แต่ผมขอข้ามประเด็นนี้แล้วกันนะครับไม่งั้นจะยาวไป เอาเป็นว่าทำร้านอาหารจนถึงปี 2012 ช่วงนั้นภรรยาก็คลอดลูกสาว ครอบครัวใหญ่ขึ้น ประกอบกับรายได้ เราก็มีความสามารถในการใช้จ่ายที่ลดลง เราอยู่อย่างประหยัด ไม่ซื้อของฟุ่มเฟือย ไม่มีรถใหม่ ที่อยู่ก็เป็นอพาตร์เมนต์แถวไชน่าทาวน์ที่ไม่ค่อยปลอดภัยนัก มีการลักขโมย อาชญากรรมบ่อยๆ (ขอไม่ลงรายละเอียด) แต่เราก็ภูมิใจที่เราไม่เคยกู้ยืมหรือเป็นหนี้สินใครทั้งนั้น ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากทางบ้านที่ไทยตั้งแต่เรียนจบโทเมื่อก่อนหน้าแค่นั้น เราพยายามประหยัดและยืนหยัดด้วยตนเอง ถึงขนาดเพื่อนบางคนก็มาขอยืมเราด้วยซ้ำไป เอ้า…ขอต่อ นอกเรื่องไปละ
ช่วงระหว่างทำงานร้านอาหารไทยนั้น ก็ให้มีโอกาสไปทำงานร้านอาหารฝรั่งด้วย ซึ่งเห็นจำนวนของรายได้ทิปที่แตกต่างกันมากจึงลาออกจากร้านอาหารไทยที่เอาเปรียบ ตอนที่ทำร้านอาหารได้มีโอกาสคุยกับน้องเพื่อนร่วมงานคนนึง สามีทำงานเป็น supervisor คุมรถเมล์ของ King County Metro ก็เลยมีโอกาสคุยถามรายละเอียด มันเป็นอะไรที่เปิดโลกกับผมมาก เพราะสังคมร้านอาหารเป็นสังคมแคบๆทำให้ผมไม่รู้ภายนอกว่าเป็นยังไง รู้ว่ารายได้ดี สวัสดิการดี และคนอพยบที่ยังไม่เป็นพลเมืองก็สมัครได้ ผมเลยมีความสนใจอยากไปทำงานขับรถเมล์ แล้วก็ได้สมัครเข้าไป ผมส่งใบสมัครไป 2 รอบ ไม่ผ่านทั้ง 2 รอบ ช่วงนั้นรับน้อยมาก และมีจำนวนคนตกงานค่อนข้างเยอะ เป็นช่วงปลายๆวิกฤต subprimeได้ข่าวว่า Metro ขาดทุนมาก การรับคนจึงน้อยมาก แต่ผมก็เฝ้าสมัครไปเรื่อยระหว่างที่ทำงานร้านอาหารฝรั่ง ผมสมัครรอบสุดท้ายรอบที่ 3 ก็ได้รับคัดเลือกให้เข้าไปทดสอบคุณสมบัติ ผู้สมัครที่ได้รับการคัดเลือกทั้งหมดจะต้องผ่านการสอบเพื่อคัดกรองคือ ต้องสอบด้านจิตวิทยา การตัดสินใจ และการความสามารถเขียน report พอผ่านตรงนี้ก็ถึงจะได้เข้าไปสัมภาษณ์ หลังจากสัมภาษณ์เสร็จแล้วก็ต้องผ่านการฝึกงาน 6 อาทิตย์ (รายละเอียดพวกนี้ถ้าอยากรู้สามารถดูได้ในช่องยูทูปของผมชื่อ Life In Another Land ใน Playlists ที่ชื่อว่า “คนไทยขับรถเมล์ที่อเมริกา” ลิงค์อยู่ในหน้าเฟซบุ๊คผม บทความนี้จะไม่ขอกล่าวในรายละเอียด เพราะผมได้อธิบายอย่างละเอียดแล้วในคลิปวีดีโอ)
หลังจากได้งานรถเมล์ ทุกคนจะบังคับให้เริ่มงานที่เป็นลักษณะ Part Time ก่อนที่จะขยับขยายไปตำแหน่งอื่นต่อไป ช่วงนั้นผมก็ทำงานขับรถเมล์แล้วก็ทำงานเสิร์ฟร้านอาหารฝรั่งไปด้วย ก็ทำงานรถเมล์ตั้งแต่ปี 2012 จนกลางปี 2014 ได้ ช่วงระหว่างนั้นก็ได้ข่าวมาเรื่อยๆว่าทาง Metro อาจจะปลดคนออก เพราะงบประมาณไม่มี ช่วงระหว่างที่ทำงานขับรถเมล์นั้นผมก็ได้ศึกษาเรียนต่อทางด้านไอทีเพิ่ม เรียนทางด้าน Network Administration ที่ Seattle Central College เป็นอนุปริญญา 2 ปี จังหวะที่เริ่มเรียนด้านนี้ก็เป็นช่วงเดียวกับที่ได้งานที่ Metro ที่ไปเรียนต่อเพราะลึกๆมีความรู้สึกเสียดายความรู้ว่าเราเรียนมาสูงแต่ไม่มีโอกาสได้ใช้งานเลย เสียดายเงินพ่อแม่ที่ส่งมาเรียน ถึงแม้ว่าจะฟังอ่านเขียนได้ดีมากแต่การพูดก็ยังมี accent อยู่ เลยกะว่าจะไปเติบโตทางด้านไอทีแทน ถ้ามีโอกาสได้ไปทำทางด้านบริหารในอนาคตก็เผื่อจะมีโอกาสได้ใช้วุฒิ MBA ที่เคยเรียนมา ตอนที่เรียนด้าน Network Administration ผมเก็บเซอร์มาหลายใบมากไม่ว่าจะเป็น CCNA, MCSA/MCSE, Comptia A+, Network+, Security+ แต่ละตัวก็ใช้เงินตัวเองทั้งนั้น
จำได้ว่าผมเรียนจบเดือนธันวาคมปี 2013 หางานอยู่แค่ครึ่งเดือนก็ได้งานเลยที่บริษัท WatchGuard Technology ทุกคำถามความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับระบบเน็ตเวิร์คผมตอบได้หมด จนคนสัมภาษณ์ทั้ง 2 คนอึ้งมาก สมัครแล้วแค่ไม่เกิน 1อาทิตย์ก็ตอบรับทันที บริษัทตั้งอยู่แถวไชน่าทาวน์ ซีแอตเทิล เป็นบริษัทที่ทำทางด้านรักษาความปลอดภัยระบบ firewall และ vpn ผมได้ตำแหน่งงาน Technical Support Representative ทางบริษัทก็มีให้สอบใบ certificate ที่เป็นผลิตภัณฑ์ของตัวบริษัทด้วย นั่นคือตัว WatchGuard XTM Firewall ปกติลูกค้าลูกค้าซื้ออุปกรณ์ firewall ไปแล้วจะต้องซื้อการบริการรายปีจากบริษัทถึงจะได้รับการ support ผมเลยกะว่าถ้าไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ ก็ไปสมัครบริษัทของลูกค้าที่ผมดูแลอยู่ได้ เพราะบริษัทลูกค้าถ้าเขาจ้างผม เขาไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซื้อบริการรายปีเพิ่ม แค่จ้างผม ผมก็สามารถแก้ปัญหาได้หมด เรียกได้ว่ารู้ระบบของเครื่องอย่างละเอียดเลย
ในช่วงเวลานั้นผมทำงานมัน 3 ที่เลย ทำงานเสิร์ฟร้านฝรั่งวันเสาร์อาทิตย์ถ้าเขาเรียกมาเสริม ทำงานขับรถเมล์ในรอบเช้าตรู่ และทำงานด้านไอทีระหว่างวันครับ
กลับไปดูที่เขียนมา ค่อนข้างยาวทีเดียวเลยไม่รู้จะมีใครอ่านเปล่า ตอนแรกผมขอจบแค่นี้ก่อนแล้วกันนะครับ หากใครสนใจอยากรู้ตอนที่ 2 ก็จะกลับมาเล่าใหม่ให้นะครับ แต่จะคร่าวๆว่าสุดท้ายผมก็กลับมาขับรถเมล์อย่างเก่า (ตามที่เคยลงโพสต์ไปก่อนหน้า) ขอบคุณครับที่อ่านจนจบ เก่งมากกกกกกกกก
โอ
LifeIn AnotherLand - ตอนที่ 1 จบปริญญาโท มาทำงานขับรถเมล์ที่อเมริกา -