ช่วงนี้ผมกำลังขยายสาขาไปตามอำเภอเล็ก ๆ ตามต่างจังหวัด เลยต้องรับสมัครและสัมภาษณ์พนักงานเอง ตั้งแต่วุฒิ ม.3 ม.6 ปวช. ปวส. ไปจนถึงปริญญาตรี แล้วแต่ตำแหน่ง
สิ่งที่เจอช่วงหลังทำให้ผมสงสัยเรื่องคุณภาพแรงงานกับระบบการศึกษาพอสมควร
ผมไม่ได้คาดหวังว่าเด็กจบใหม่ต้องทำงานเป็นนะครับ เพราะงานสอนได้ ไม่มีประสบการณ์ก็ฝึกกันได้
แต่ที่แปลกใจคือ ทักษะพื้นฐานบางอย่างที่คิดว่าคนเรียนจบระดับนี้น่าจะรู้
เช่น
1 เมตรมีกี่เซนติเมตร
1 กิโลเมตรมีกี่เมตร
1 กิโลกรัมมีกี่กรัม หรือมีกี่ขีด
ซื้อขนมปัง3ชิ้น ราคา15 บาท ถ้าต้องการซื้อ5ชิ้น จะต้องจ่ายงินเท่าไหร่??
รวมถึงภาษาอังกฤษง่าย ๆ ที่เห็นในชีวิตประจำวัน
ผมเจอผู้สมัครหลายคนที่ตอบไม่ได้จริง ๆ และไม่ได้มีเฉพาะวุฒิ ม.3 หรือ ม.6 บางคนจบ ปวส. หรือปริญญาตรีก็มี
ตรงนี้ทำให้ผมสงสัยจริง ๆ ว่า เขาเรียนและสอบผ่านกันมาได้อย่างไร
เพราะถ้าทำงานไม่เป็น ผมสอนได้
แต่ถ้าต้องย้อนกลับไปสอนเรื่องหน่วยวัด การคิดเปอร์เซ็นต์ การใช้คอมพิวเตอร์ หรือความรู้พื้นฐานที่ควรติดตัวมาตั้งแต่โรงเรียน มันกลายเป็นว่านายจ้างต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่พื้นฐานมาก ๆ
อีกเรื่องคือพฤติกรรมการทำงานของคนอายุประมาณ 20–25 ปีบางส่วนที่ผมเจอ
มาสาย หยุดบ่อย ลาง่าย
บางคนทำเฉพาะงานที่สั่ง ไม่ค่อยมองว่างานอะไรควรทำต่อ
รับคำตำหนิหรือ Feedback เรื่องงานค่อนข้างยาก
ปัญหาส่วนตัวเข้ามากระทบงานบ่อย
บางคนเปลี่ยนงานหรือลาออกง่ายมาก
เรื่องโทรศัพท์ก็เจอเหมือนกัน ใช้ Social Media คล่องมาก แต่พอเป็น Excel อีเมล การค้นข้อมูล หรือโปรแกรมที่ใช้ทำงาน กลับใช้ไม่คล่องอย่างที่คิด
แต่ผมไม่อยากสรุปว่า “Gen Z เป็นแบบนี้ทั้งหมด”
เพราะผมก็เคยเจอเด็กอายุเท่ากันที่เก่งมาก สอนครั้งเดียวเข้าใจ เรียนรู้เร็ว ใช้เทคโนโลยีเก่ง และมีความรับผิดชอบ
ผมเลยเริ่มสงสัยว่า ปัญหาที่ผมเจออาจเกี่ยวกับพื้นที่ด้วยหรือเปล่า
เพราะผมเจอที่สาขาต่างอำเภอ เป็นอำเภอค่อนข้างเล็ก คนรุ่นใหม่ที่มีทักษะดี เรียนเก่ง ภาษาอังกฤษดี หรือใช้คอมพิวเตอร์คล่อง อาจออกไปเรียนและทำงานในตัวจังหวัดหรือกรุงเทพฯ กันเยอะแล้ว
ตลาดแรงงานที่เหลืออยู่ในอำเภอเล็ก ๆ จึงอาจแตกต่างจากในเมืองใหญ่
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมยังสงสัยมากคือ
ทุกวันนี้วุฒิการศึกษาบอกอะไรนายจ้างได้มากน้อยแค่ไหน?
ถ้ารับคนจบ ม.6 ปวส. หรือแม้แต่ปริญญาตรีมาแล้ว นายจ้างยังต้องทดสอบใหม่ตั้งแต่คิดเลขพื้นฐาน หน่วยวัด ภาษาอังกฤษ การใช้คอมพิวเตอร์ ไปจนถึงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
หรือจริง ๆ แล้วต่อไปนายจ้างไม่ควรดูวุฒิเป็นหลักแล้ว แต่ควรดูว่า “คนคนนี้ทำอะไรได้จริงบ้าง” มากกว่า
อยากถามเจ้าของกิจการ HR หรือหัวหน้างานในพื้นที่อื่นครับว่าเจอแบบเดียวกันไหม
โดยเฉพาะคนที่อยู่ต่างจังหวัดหรือต่างอำเภอ
ปัญหานี้เกิดจากระบบการศึกษา คนรุ่นใหม่ ตลาดแรงงานในต่างอำเภอ หรือจริง ๆ แล้วนายจ้างอย่างผมกำลังคาดหวังจากคนรุ่นใหม่มากเกินไป?
ทุกวันนี้เขาเรียนจบกันมาได้ยังไง? สัมภาษณ์ผู้สมัครงาน วุฒิม.3 ถึงปริญญาตรี แล้วเจอเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเจอ
สิ่งที่เจอช่วงหลังทำให้ผมสงสัยเรื่องคุณภาพแรงงานกับระบบการศึกษาพอสมควร
ผมไม่ได้คาดหวังว่าเด็กจบใหม่ต้องทำงานเป็นนะครับ เพราะงานสอนได้ ไม่มีประสบการณ์ก็ฝึกกันได้
แต่ที่แปลกใจคือ ทักษะพื้นฐานบางอย่างที่คิดว่าคนเรียนจบระดับนี้น่าจะรู้
เช่น
1 เมตรมีกี่เซนติเมตร
1 กิโลเมตรมีกี่เมตร
1 กิโลกรัมมีกี่กรัม หรือมีกี่ขีด
ซื้อขนมปัง3ชิ้น ราคา15 บาท ถ้าต้องการซื้อ5ชิ้น จะต้องจ่ายงินเท่าไหร่??
รวมถึงภาษาอังกฤษง่าย ๆ ที่เห็นในชีวิตประจำวัน
ผมเจอผู้สมัครหลายคนที่ตอบไม่ได้จริง ๆ และไม่ได้มีเฉพาะวุฒิ ม.3 หรือ ม.6 บางคนจบ ปวส. หรือปริญญาตรีก็มี
ตรงนี้ทำให้ผมสงสัยจริง ๆ ว่า เขาเรียนและสอบผ่านกันมาได้อย่างไร
เพราะถ้าทำงานไม่เป็น ผมสอนได้
แต่ถ้าต้องย้อนกลับไปสอนเรื่องหน่วยวัด การคิดเปอร์เซ็นต์ การใช้คอมพิวเตอร์ หรือความรู้พื้นฐานที่ควรติดตัวมาตั้งแต่โรงเรียน มันกลายเป็นว่านายจ้างต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่พื้นฐานมาก ๆ
อีกเรื่องคือพฤติกรรมการทำงานของคนอายุประมาณ 20–25 ปีบางส่วนที่ผมเจอ
มาสาย หยุดบ่อย ลาง่าย
บางคนทำเฉพาะงานที่สั่ง ไม่ค่อยมองว่างานอะไรควรทำต่อ
รับคำตำหนิหรือ Feedback เรื่องงานค่อนข้างยาก
ปัญหาส่วนตัวเข้ามากระทบงานบ่อย
บางคนเปลี่ยนงานหรือลาออกง่ายมาก
เรื่องโทรศัพท์ก็เจอเหมือนกัน ใช้ Social Media คล่องมาก แต่พอเป็น Excel อีเมล การค้นข้อมูล หรือโปรแกรมที่ใช้ทำงาน กลับใช้ไม่คล่องอย่างที่คิด
แต่ผมไม่อยากสรุปว่า “Gen Z เป็นแบบนี้ทั้งหมด”
เพราะผมก็เคยเจอเด็กอายุเท่ากันที่เก่งมาก สอนครั้งเดียวเข้าใจ เรียนรู้เร็ว ใช้เทคโนโลยีเก่ง และมีความรับผิดชอบ
ผมเลยเริ่มสงสัยว่า ปัญหาที่ผมเจออาจเกี่ยวกับพื้นที่ด้วยหรือเปล่า
เพราะผมเจอที่สาขาต่างอำเภอ เป็นอำเภอค่อนข้างเล็ก คนรุ่นใหม่ที่มีทักษะดี เรียนเก่ง ภาษาอังกฤษดี หรือใช้คอมพิวเตอร์คล่อง อาจออกไปเรียนและทำงานในตัวจังหวัดหรือกรุงเทพฯ กันเยอะแล้ว
ตลาดแรงงานที่เหลืออยู่ในอำเภอเล็ก ๆ จึงอาจแตกต่างจากในเมืองใหญ่
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมยังสงสัยมากคือ
ทุกวันนี้วุฒิการศึกษาบอกอะไรนายจ้างได้มากน้อยแค่ไหน?
ถ้ารับคนจบ ม.6 ปวส. หรือแม้แต่ปริญญาตรีมาแล้ว นายจ้างยังต้องทดสอบใหม่ตั้งแต่คิดเลขพื้นฐาน หน่วยวัด ภาษาอังกฤษ การใช้คอมพิวเตอร์ ไปจนถึงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
หรือจริง ๆ แล้วต่อไปนายจ้างไม่ควรดูวุฒิเป็นหลักแล้ว แต่ควรดูว่า “คนคนนี้ทำอะไรได้จริงบ้าง” มากกว่า
อยากถามเจ้าของกิจการ HR หรือหัวหน้างานในพื้นที่อื่นครับว่าเจอแบบเดียวกันไหม
โดยเฉพาะคนที่อยู่ต่างจังหวัดหรือต่างอำเภอ
ปัญหานี้เกิดจากระบบการศึกษา คนรุ่นใหม่ ตลาดแรงงานในต่างอำเภอ หรือจริง ๆ แล้วนายจ้างอย่างผมกำลังคาดหวังจากคนรุ่นใหม่มากเกินไป?