⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านกรีก: แคดมัสและยูโรปา 💖✨⌛




          ในทวีปเอเชีย ยังมีกษัตริย์องค์หนึ่งทรงมีโอรสธิดา 2 พระองค์คือ บุตรชายและบุตรหญิง พระโอรสองค์พี่ชื่อแคดมัส ส่วนพระธิดาองค์น้องชื่อยูโรปา ประเทศของกษัตริย์นั้นเล็กมาก พระองค์สามารถยืนอยู่บนดาดฟ้าบ้านและมองเห็นทั่วทั้งประเทศได้ ด้านหนึ่งเป็นภูเขา อีกด้านหนึ่งเป็นทะเล กษัตริย์ทรงคิดว่าประเทศของพระองค์เป็นศูนย์กลางของโลก และพระองค์ไม่ค่อยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับดินแดนและผู้คนอื่นๆ มากนัก

          ถึงกระนั้น พระองค์ก็มีความสุขมากในอาณาจักรเล็กๆ ของพระองค์ และทรงรักลูกๆ ของพระองค์มาก พระองค์ทรงมีเหตุผลที่ดีที่จะภาคภูมิใจในตัวพวกเขา เพราะแคดมัสเติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มที่กล้าหาญที่สุดในแผ่นดิน และยูโรปาเป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา
          แต่ในที่สุด วันอันแสนเศร้าก็มาถึงพวกเขาทั้งหมด

          เช้าวันหนึ่ง ยูโรปาออกไปที่ทุ่งนาใกล้ชายทะเลเพื่อเก็บดอกไม้ ฝูงวัวของพ่อเธอกำลังเล็มหญ้าหวานอยู่ในทุ่งนั้น พวกมันเชื่องมาก และยูโรปารู้จักชื่อของพวกมันทุกตัว คนเลี้ยงวัวนอนอยู่ในร่มเงาใต้ต้นไม้ พยายามเป่าขลุ่ยฟางเล็กๆ ให้เป็นเสียงดนตรี ยูโรปาเคยเล่นในทุ่งนี้มานับพันครั้งแล้ว และไม่มีใครเคยคิดว่าจะมีอันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับเธอเลย

          เช้าวันนั้น เธอสังเกตเห็นว่ามีวัวตัวผู้แปลกๆ ตัวหนึ่งอยู่รวมกับฝูง มันตัวใหญ่มากและมีสีขาวราวหิมะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของมันทำให้มันดูอ่อนโยนและใจดี ตอนแรกมันไม่ได้มองยูโรปาเลย เอาแต่เดินไปเดินมา กินหญ้าอ่อนที่ขึ้นอยู่ท่ามกลางดอกโคลเวอร์ แต่เมื่อเธอเก็บดอกเดซี่และดอกบัตเตอร์คัพเต็มผ้ากันเปื้อนแล้ว มันก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ เธอไม่กลัวมันเลย จึงหยุดมองมัน มันหล่อเหลามาก มันเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วเอาจมูกมาถูแขนเธอเพื่อทักทายว่า “อรุณสวัสดิ์!”

          เธอใช้มือลูบหัวและลำคอของมัน และมันก็ดูจะพอใจมาก จากนั้นเธอก็ทำพวงดอกเดซี่และคล้องไว้ที่คอของมัน มันมองเธอด้วยดวงตาที่อ่อนโยนและใจดี ราวกับจะขอบคุณเธอ และในไม่ช้ามันก็นอนลงท่ามกลางดอกโคลเวอร์ ยูโรปาจึงทำพวงดอกเดซี่ที่เล็กกว่าและปีนขึ้นไปบนหลังของมันเพื่อพันรอบมัน แต่ทันใดนั้นมันก็กระโดดขึ้นและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วจนยูโรปาควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอไม่กล้ากระโดดลงขณะที่มันกำลังวิ่งเร็วขนาดนั้น และสิ่งที่เธอคิดได้ก็คือจับคอของมันไว้ให้แน่นและกรีดร้องเสียงดัง

          คนเลี้ยงวัวที่อยู่ใต้ต้นไม้ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอ จึงกระโดดขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเห็นวัวตัวผู้กำลังวิ่งพาเธอไปยังชายฝั่ง เขาจึงวิ่งไล่ตามไปอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไร้ประโยชน์ วัวตัวผู้กระโดดลงทะเลและว่ายน้ำหนีไปอย่างรวดเร็ว โดยมียูโรปาผู้น่าสงสารอยู่บนหลังของมัน คนอื่นๆ อีกหลายคนเห็นเหตุการณ์นี้ และตอนนี้พวกเขาก็วิ่งไปบอกกษัตริย์ ไม่นานทั้งเมืองก็ตื่นตระหนก ทุกคนวิ่งออกไปที่ชายฝั่งและมองดู สิ่งที่ได้เห็นก็คือบางสิ่งสีขาวเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนผืนน้ำสีฟ้าสงบ และไม่นานมันก็หายไปจากสายตา

          พระราชาทรงส่งเรือที่เร็วที่สุดออกไปเพื่อไล่ตามวัวกระทิง ลูกเรือพายเรือออกทะเลไปไกล มากกว่าที่เรือลำใดเคยไปมาก่อน แต่ก็ไม่พบร่องรอยของยูโรปา เมื่อพวกเขากลับมา ทุกคนรู้สึกว่าหมดหวังแล้ว เหล่าผู้หญิงและเด็กทุกคนในเมืองต่างร่ำไห้กับการจากไปของยูโรปา พระราชาทรงปิดพระองค์เองอยู่ในพระราชวัง ไม่กินไม่ดื่มเป็นเวลาสามวัน จากนั้นพระองค์ทรงเรียกพระโอรสแคดมัสมา และทรงสั่งให้เขานำเรือออกไปตามหาน้องสาว ทรงบอกกับเขาว่า ไม่ว่าจะมีอันตรายใดๆ ขวางทาง เขาต้องไม่กลับมาจนกว่าจะพบน้องสาว

          แคดมัสยินดีที่จะไป เขาเลือกชายหนุ่มผู้กล้าหาญยี่สิบคนไปกับเขา และออกเดินทางในวันรุ่งขึ้นทันที มันเป็นการผจญภัยครั้งใหญ่ เพราะพวกเขาต้องแล่นเรือผ่านทะเลที่ไม่คุ้นเคย และไม่รู้ว่าจะไปถึงแผ่นดินใด อันที่จริงแล้ว มีคนเกรงว่าพวกเขาจะไม่ได้ไปถึงแผ่นดินใดเลย เรือในสมัยนั้นไม่กล้าออกไปไกลจากชายฝั่ง แต่แคดมัสและเพื่อนๆ ของเขาไม่กลัว พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับอันตรายใดๆก็ตาม

          ไม่กี่วันต่อมา พวกเขาก็มาถึงเกาะขนาดใหญ่ที่ชื่อว่าไซปรัส แคดมัสขึ้นฝั่งและพยายามพูดคุยกับผู้คนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ที่นั่น พวกเขาใจดีกับเขามาก แต่พวกเขาไม่เข้าใจภาษาของเขา ในที่สุดแคดมัสก็ใช้ภาษามือบอกพวกเขาว่าเขาเป็นใคร และถามพวกเขาว่าเห็นน้องสาวของเขา ยูโรปา หรือวัวขาวที่พาเธอไปหรือไม่? พวกเขาส่ายหัวและชี้ไปทางทิศตะวันตก

          จากนั้นคณะของแคดมัสก็แล่นเรือลำเล็กต่อไป พวกเขาผ่านเกาะมากมาย และแวะจอดทุกเกาะเพื่อดูว่าจะมีร่องรอยของยูโรปาหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ เลย ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงประเทศที่เราเรียกว่ากรีซในปัจจุบัน มันเป็นประเทศเกิดใหม่ในเวลานั้น และมีผู้คนอาศัยอยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งแคดมัสก็เรียนรู้ที่จะพูดภาษาของพวกเขาได้ดีในไม่ช้า เขาเร่ร่อนไปตามเมืองเล็กๆ ต่างๆ เป็นเวลานาน โดยเล่าเรื่องราวของน้องสาวที่หายไปของเขาอยู่เสมอ

          วันหนึ่ง ชายชราคนหนึ่งบอกกับแคดมัสว่า ถ้าเขาไปที่เดลฟีและถามไพเธีย บางทีเธออาจจะบอกเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับยูโรปาให้เขาฟังได้ แคดมัสไม่เคยได้ยินเรื่องเดลฟีหรือไพเธียมาก่อน เขาจึงถามชายชราว่าหมายความว่าอย่างไร?
          “ข้าจะบอกเจ้า” ชายผู้นั้นกล่าว “เดลฟีเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใกล้เชิงเขาพาร์นาสซัส ณ ใจกลางโลก เป็นเมืองของอพอลโล เทพผู้ให้แสงสว่าง และมีวิหารอยู่ที่นั่น สร้างใกล้กับจุดที่อพอลโลสังหารงูดำเมื่อหลายปีมาแล้ว วิหารแห่งนี้เป็นสถานที่ที่น่าอัศจรรย์ที่สุดในโลก ตรงกลางพื้นวิหารมีรอยแตกหรือรอยแยกกว้าง และรอยแยกนี้ลึกลงไปในหิน ไม่มีใครรู้ว่ามันลึกแค่ไหน มีกลิ่นแปลกๆ โชยออกมาจากรอยแยกนั้น และหากใครสูดดมเข้าไปมาก เขาอาจจะล้มลงและหมดสติไป”

          “แล้วไพเธียที่ท่านพูดถึงคือใครกันล่ะ?” แคดมัสถาม
          “ข้าจะบอกเจ้า” ชายชรากล่าว “ไพเธียเป็นหญิงผู้ฉลาดที่อาศัยอยู่ในวิหาร เมื่อใดก็ตามที่มีคนถามคำถามยากๆ กับเธอ เธอจะนำเก้าอี้สามขาที่เรียกว่าขาตั้งสามขาไปวางไว้บนรอยแตกบนพื้น จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้และสูดดมกลิ่นแปลกๆ และแทนที่จะสูญเสียสติเหมือนคนอื่นๆ เธอกลับได้พูดคุยกับอพอลโล และอพอลโลจะบอกเธอว่าจะตอบคำถามนั้นอย่างไร ผู้คนจากทุกมุมโลกไปที่นั่นเพื่อถามเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาอยากรู้ วิหารเต็มไปด้วยของขวัญที่สวยงามและมีค่าที่พวกเขานำมาถวายไพเธีย บางครั้งเธอก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา และบางครั้งเธอก็ตอบเป็นปริศนา แต่สิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นจริงเสมอ”

          ดังนั้นแคดมัสจึงไปที่เดลฟีเพื่อถามไพเธียเกี่ยวกับน้องสาวที่หายไปของเขา หญิงผู้ชาญฉลาดใจดีกับเขามาก และเมื่อเขาให้ถ้วยทองคำที่สวยงามแก่เธอเพื่อตอบแทนความช่วยเหลือ เธอก็นั่งลงบนขาตั้งสามขาและสูดดมกลิ่นแปลกๆ ที่ลอยขึ้นมาจากรอยแตกในหิน จากนั้นใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด ดวงตาของเธอดูดุร้าย และเธอดูเหมือนจะเจ็บปวดอย่างมาก แต่พวกเขากล่าวว่าเธอกำลังพูดคุยกับอพอลโล แคดมัสขอให้เธอเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับยูโรปา เธอกล่าวว่าจูปิเตอร์ในร่างของวัวขาวได้พาเธอไปแล้ว และการค้นหาเธอต่อไปอีกก็คงไม่มีประโยชน์

          “แต่ข้าจะทำอย่างไรดีล่ะ?” แคดมัสกล่าว “พ่อบอกข้าว่าจงอย่าหันหลังกลับจนกว่าจะเจอน้องสาว”
          “บิดาของเจ้าสิ้นพระชนม์แล้ว” ไพเธียกล่าว “และมีกษัตริย์แปลกหน้าปกครองแทนที่ เจ้าต้องอยู่ในกรีซต่อไป เพราะที่นี่มีงานให้เจ้าทำ”
          “ข้าต้องทำงานอะไรหรือ?” แคดมัสกล่าว
          “จงตามวัวขาวไป” ไพเธียกล่าว “และบนเนินเขาที่มันนอนอยู่ เจ้าต้องสร้างเมืองขึ้น”
          แคดมัสไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอย่างไร แต่เธอก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก
          “นี่คงเป็นปริศนาอย่างหนึ่งของเธอ” เขากล่าว ก่อนจะออกจากวิหารไป

          เมื่อแคดมัสเดินออกจากวิหาร เขาเห็นวัวสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากประตู ดูเหมือนมันกำลังรอเขาอยู่ เพราะมันมองเขาด้วยดวงตาสีน้ำตาลโต แล้วก็หันหลังเดินจากไป แคดมัสคิดถึงสิ่งที่ไพเธียเพิ่งบอกเขา เขาจึงเดินตามมันไป ทั้งวันทั้งคืนเขาเดินผ่านดินแดนรกร้างแปลกตาที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ และมีชายหนุ่มสองคนที่เดินทางมากับแคดมัสจากบ้านเกิดอยู่กับเขาด้วย

          เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า พวกเขาก็พบว่าตนเองอยู่บนยอดเนินเขาที่สวยงามแห่งหนึ่ง โดยมีป่าอยู่ด้านหนึ่งและทุ่งหญ้าเขียวขจีอยู่อีกด้านหนึ่ง วัวตัวนั้นจึงนอนลงตรงนั้น
          แคดมัสพลันกล่าวว่า “ที่นี่เราจะสร้างเมืองของเรา”
          จากนั้นชายหนุ่มทั้งสองก็ก่อไฟจากกิ่งไม้แห้ง และแคดมัสก็ฆ่าวัว พวกเขาคิดว่าหากนำเนื้อของมันไปเผา กลิ่นของมันจะลอยขึ้นไปบนฟ้าและเป็นที่ชื่นชอบของเทพเจ้าจูปิเตอร์และเหล่าเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่อาศัยอยู่กับพระองค์ในหมู่เมฆ ด้วยวิธีนี้พวกเขาหวังว่าจะได้เป็นมิตรกับเทพเจ้าจูปิเตอร์ เพื่อที่พระองค์จะไม่ขัดขวางการทำงานของพวกเขา

          แต่พวกเขาต้องการน้ำเพื่อล้างเนื้อหนังและมือ ดังนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งจึงอาสาลงเขาเพื่อไปหาน้ำ เขาหายไปนานจนชายหนุ่มอีกคนเริ่มกระสับกระส่ายและตามลงเขาไป
          แคดมัสรอพวกเขาจนกระทั่งไฟเริ่มมอดลง เขาเฝ้ารอจนกระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นสูง เขาเรียกแล้วก็ตะโกน แต่ไม่มีใครตอบ ในที่สุดเขาจึงหยิบดาบขึ้นมาและลงเขาไปเพื่อดูว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นกับพวกเขา

          แคดมัสเดินตามเส้นทางที่เพื่อนของเขาเคยเดิน และในไม่ช้าก็มาถึงลำธารน้ำเย็นใสที่เชิงเขา เขาเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้ที่ขึ้นอยู่ใกล้ๆ มันคือมังกรดุร้ายที่กำลังรอจะกระโจนเข้าใส่เขา มีเลือดเปื้อนอยู่บนหญ้าและใบไม้ ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มทั้งสองคน

          มังกรร้ายกระโจนเข้าใส่แคดมัส และพยายามจะจับเขาด้วยกรงเล็บแหลมคม แต่แคดมัสกระโดดหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและฟันเข้าที่คอของมันด้วยดาบยาวของเขา เลือดสีดำพุ่งออกมาเป็นสายใหญ่ จากนั้นมังกรก็ล้มลงตายในไม่ช้า แคดมัสเคยเห็นสิ่งที่น่ากลัวมามากมาย แต่ไม่เคยเห็นอะไรที่น่าสะพรึงกลัวเท่าสัตว์ร้ายตัวนี้มาก่อน เขาไม่เคยตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงเช่นนี้ เขาจึงนั่งลงบนพื้นขณะที่ตัวสั่นเทา ตลอดเวลาเขาร้องไห้กับศพเพื่อนทั้งสองของเขา และพึมพำว่าเขาจะสร้างเมืองได้อย่างไร ในเมื่อไม่มีใครมาช่วยเขา?


(มีต่อ)
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่