มีปัญหากับคนในครอบครัวจนไม่อยากเกี่ยวข้องอีก แต่ยังต้องติดต่อกัน ควรจัดการความคิดและความรู้สึกอย่างไร?

กระทู้สนทนา
มีปัญหากับผู้ใหญ่ในครอบครัวจนไม่อยากเกี่ยวข้องอีก แต่ยังต้องติดต่อกัน ควรจัดการความรู้สึกอย่างไร?

สวัสดีค่ะ อยากมาเล่าปัญหาครอบครัวที่สะสมมานาน และอยากขอความคิดเห็นจากคนที่เคยเจอสถานการณ์คล้าย ๆ กัน เพราะตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับความสัมพันธ์นี้มาก จนบางครั้งไม่อยากรับรู้หรือเกี่ยวข้องกับคนคนนี้อีกแล้ว แต่ในความเป็นจริงก็ยังไม่สามารถตัดขาดได้ง่าย ๆ

1. ความสัมพันธ์กับผู้ใหญ่คนนึงในบ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เราอยู่กับผู้ใหญ่คนนี้มาประมาณ 6–7 ปี ตั้งแต่ช่วงมัธยมปลาย ช่วงแรกเราเคยเปิดใจและเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง เพราะเขาเคยพูดว่าตัวเองเป็นคนที่ไว้ใจได้ เราไม่เคยคิดว่าจะนำเรื่องที่เราเล่าไปพูดต่อในลักษณะที่เปลี่ยนแปลงความหมาย หรือทำให้เราดูเป็นคนไม่ดีได้ขนาดนั้น

สำหรับเรา ถ้านำคำพูดของเราไปเล่าตามที่เราพูดจริง ๆ เราคงไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ปัญหาคือบางเรื่องถูกนำไปเล่าในอีกแบบหนึ่ง มีการเติมรายละเอียดหรือเปลี่ยนบริบท จนทำให้คนฟังอาจเข้าใจเราไปอีกทาง

มีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้ สะสมมาหลายปี ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นครั้งเดียว

2. ตัวอย่างเรื่องที่ถูกนำไปเล่าต่อไม่ตรงกับข้อเท็จจริง

ตัวอย่างหนึ่งคือเรื่องการเลือกซื้อบ้านแทนการซื้อคอนโด ความจริงที่เรากับป๊าตัดสินใจเลือกบ้าน เพราะคอนโดที่ดูไว้บางแห่งอยู่ใกล้ถนนเกินไป อีกทั้งเราอยากได้ที่จอดรถภายในพื้นที่บ้านและระยางก็ไม่ไกลจากมอมาก

แต่ภายหลังเราได้รับทราบจากคนในครอบครัวว่า ผู้ใหญ่คนนี้นำเรื่องดังกล่าวไปเล่าให้คนอื่นฟังในทำนองว่า ที่เลือกบ้านเพราะถ้าอยู่คอนโด เราจะต้องโทรหาเขาตอนดึก ๆ ให้มาช่วยแก้ปัญหาเรื่องที่จอดรถ

เราไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องที่มีเหตุผลในการตัดสินใจอยู่แล้ว ถึงถูกนำไปเล่าในลักษณะที่ทำให้เราดูเป็นคนมีปัญหา หรือเป็นภาระของคนอื่น

อีกอย่างที่ทำให้เราไม่สบายใจคือ เวลาเขาเล่า มักจะพูดประมาณว่า “แล้วจะเชื่อใครล่ะ กูอายุก็เยอะแล้วคงไม่พูดโกหก” ซึ่งเราไม่รู้ว่าคนฟังคิดอย่างไร แต่สำหรับเรามันยิ่งทำให้รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่การเล่าเรื่องธรรมดาแล้ว

3. เรื่องส่วนตัวที่เคยเล่าให้ฟัง กลายเป็นเรื่องที่ถูกนำไปพูดถึง

ช่วงที่มีปัญหากันอย่างรุนแรง ผู้ใหญ่คนนี้เคยหยิบเรื่องส่วนตัวที่เราเคยเล่าให้ฟังขึ้นมาพูดในระหว่างที่ทะเลาะกัน หลังจากนั้นเราก็ได้ยินเรื่องที่นำเราไปพูดกับคนอื่นอีก

มีครั้งหนึ่งเราได้ฟังเสียงจากกล้องวงจรปิด คือช่วงนั้นเราแพนิก และกังวลไปหมด แบบ คอยเปิดดูกล้องว่าเขาจะพูดอะไรกับใครยังไง เพราะช่วงนั้นเรื่องที่ทะเลาะมันดูใหญ่มาก เพราะพ่อเราเข้าข้างเรา และไม่กลับเข้าบ้านไปช่วงหนึ่งเลย ซึ่งได้ยินการพูดถึงเหตุการณ์ที่มีปัญหากับเราให้คนอื่นฟัง ไม่ใช่แค่เล่าข้อเท็จจริง แต่มีการตำหนิและพูดถึงเราในทางเสียหายค่อนข้างมาก ส่วนคนที่ฟังก็มีการตอบรับหรือเห็นด้วยเป็นระยะ ๆ

อีกประโยคหนึ่งที่เราได้ยินและจำได้คือ ตอนที่พูดถึงเรื่องที่เราไปพบผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต มีการพูดประมาณว่า “มันเป็นบ้าก็ปล่อยให้มันเป็นไป มันเอาตังค์มันไปหาหมอก็เรื่องของมัน”

จริง ๆ เราไม่ได้เสียใจเพราะคิดว่าตัวเองเป็นอย่างที่ถูกพูดถึง เพราะเรารู้ว่าการไปพบผู้เชี่ยวชาญเป็นเรื่องปกติ คนเราสามารถไปขอคำปรึกษาเมื่อมีความเครียดหรือมีปัญหาทางความรู้สึกได้ แต่สิ่งที่ทำให้เราโกรธคือ ทำไมต้องนำเรื่องส่วนตัวของเราไปพูดในลักษณะนั้นด้วย ถ้าไม่สามารถพูดถึงกันในทางที่ดีได้ อย่างน้อยก็ควรเก็บไว้ ไม่จำเป็นต้องนำไปพูดให้คนอื่นฟัง

4. เรื่องเงินที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้รับความไว้วางใจ

อีกเรื่องที่เป็นปัญหาค่อนข้างมากคือเรื่องเงิน

ป๊าเป็นคนทำงานและเป็นแหล่งเงินหลักของครอบครัว ป๊าทำงานหนัก ดูแลหลายบริษัท โรงงาน และพนักงานจำนวนมาก ส่วนผู้ใหญ่คนนี้อยู่บ้านและช่วยดูแลหลานชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกของน้องชายป๊า

เงินที่ป๊าให้หลาน ๆ มีทั้งหมด 3 คน ลูก2คน คือเรา น้องชาย และหลานชายอีกคนหนึ่ง โดยป๊าเป็นคนหาเงินและเป็นคนจัดสรรเงินให้ แต่ผู้ใหญ่คนนี้เป็นคนขอรับหน้าที่ดูแลและจัดการเรื่องการแบ่งเงินให้หลาน ๆ เอง และขอให้ป๊าเรา รับภาระดูแลลูกสองคน และหลานอีกคน ในการจ่ายค่าเทอม ค่ากินทั้งหมด และล่าสุดค่ะน้องชายป๊าเรามีลุกอีกคน และเขาก็ขอให้ป๊าช่วยรับภาระลูกของน้องชายป๊าเราอีกคนด้วย สงสารหลานอะไรประมาณนี้

เรื่องนี้ทำให้เราต้องติดต่อผ่านเขา แม้ว่าในความเป็นจริงเงินจะมาจากป๊าก็ตาม

ก่อนหน้านี้มีเรื่องเงินจำนวน 29,000 บาทที่ได้รับ ซึ่งเราเคยอธิบายแล้วว่าเงินจำนวนนี้ไม่ได้เป็นเงินเดือนทั้งหมด เงินเดือนของเราคือ 15,000 บาท ส่วนที่เหลือมีทั้งค่าเปลี่ยนแบตเตอรี่โทรศัพท์เขา 3,650 บาท เงิน 3,000 บาทที่ให้เราโอนไปในวันนั้นที่เรากลับบ้านที่จังหวัดนั้น และเงินที่เราเคยออกสำรองจ่ายซื้อของหรือจ่ายค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ให้ตอนที่เราอยู่อีกจังหวัด แล้วภายหลังจึงคืนเงินให้เรา

ยอดค่าใช้จ่ายที่เราจดไว้มีประมาณ 8,025 บาท ซึ่งรวมรายการอย่างค่าอินเทอร์เน็ตของป้า ค่าเค้ก และรายการอื่น ๆ

เราเคยมีสลิปเก็บไว้ แต่หลังจากเปลี่ยนโทรศัพท์ก็ไม่ได้มีสลิปเก่าครบทุกใบแล้ว เหลือเพียงยอดที่จดบันทึกไว้

สิ่งที่ทำให้เราเสียความรู้สึกคือคำถามในทำนองว่า “เอาเงินเดือนไปสองหมื่นเหรอ” หรือถามว่าเงิน 29,000 เป็นเงินคืนใช่ไหม ทั้งที่เราอธิบายรายละเอียดไปแล้ว เรารู้สึกเหมือนถูกสงสัยว่าเราได้เงินมาอย่างไม่ถูกต้อง หรือกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

5. ความรู้สึกเมื่อเปรียบเทียบกับเหตุการณ์อื่นในครอบครัว

อีกเรื่องที่ทำให้เราเสียความรู้สึกคือ เราเคยพบเหตุการณ์เกี่ยวกับลูกของผู้ใหญ่คนนี้ที่แอบโอนเงินจากโทรศัพท์หรือบัญชีโดยไม่ได้รับอนุญาต มีการลบสลิปและทยอยโอนครั้งละประมาณ 1,000–2,000 บาท รวมแล้วประมาณหมื่นกว่า และเมื่อเขาทราบเขาก็เหมือนพูดเข้าใจว่าอาจจะลำบากเลยต้องมาขโมยเงินเขา

เราเป็นคนที่สังเกตเห็นความผิดปกติและนำเรื่องไปบอกให้ทราบ แต่สิ่งที่เรารู้สึกคือ เมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องเงินของเรา กลับเหมือนเราเป็นฝ่ายที่ถูกสงสัยและต้องคอยอธิบายรายละเอียดอยู่เสมอ

เราไม่ได้ต้องการให้ใครถูกตำหนิหรือได้รับการปฏิบัติไม่ดี แต่รู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมมาตรฐานความไว้วางใจที่ได้รับถึงดูแตกต่างกันมากขนาดนี้

6. เหตุการณ์เรื่องการเดินทางไปฝึกงานและค่าเล่าเรียน

ตอนนี้เราอยู่ในช่วงเรียนปีสุดท้ายและกำลังจะไปฝึกงาน สถานที่ฝึกงานอยู่ค่อนข้างไกลจากบ้าน ใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงครึ่ง เราจึงขอเงินป๊าเพิ่มประมาณ 5,000 บาทสำหรับค่าเดินทางและค่าน้ำมัน

ตอนที่รับประทานอาหารด้วยกัน มีการพูดถึงเรื่องที่เราขอเงิน 5,000 บาทสำหรับค่าน้ำมัน บนโต๊ะมีการเปรียบเทียบว่าการนั่งรถไฟฟ้าอาจประหยัดกว่าและเร็วกว่าการขับรถ

เราได้อธิบายแล้วว่าการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าไม่ได้มีแค่ค่าโดยสาร แต่ยังมีค่าจอดรถ ค่าต่อรถ และค่าเดินทางอื่น ๆ ด้วย เมื่อคำนวณรวมกันแล้ว ค่าใช้จ่ายอาจใกล้เคียงกับการขับรถไปเอง

นอกจากนี้เราต้องนำโน้ตบุ๊กไปทำงานทุกวัน ซึ่งเป็นโน้ตบุ๊กเกมมิ่งที่มีน้ำหนักประมาณ 2.8 กิโลกรัม ยังไม่รวมอะแดปเตอร์ เมาส์ และอุปกรณ์อื่น ๆ รวมแล้วอาจต้องแบกของประมาณ 4–5 กิโลกรัม การเดินทางด้วยรถไฟฟ้าในช่วงเวลาเร่งด่วน โดยเฉพาะช่วงเย็นที่คนแน่นและอาจต้องยืนตลอดทาง จึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างลำบากสำหรับเรา

มีการเสนอให้แม่เลี้ยงไปส่งและรับกลับ แต่แม่เลี้ยงสามารถไปส่งตอนเช้าได้เท่านั้น ส่วนตอนเย็นไม่สะดวกเพราะเราเลิกงานเย็น ต้องบอกก่อนว่าบ้านแม่เลี้ยงก็อยู่อีกจังหวัดนึง แต่เปรียบเทียบแล้วใกล้กว่าจากจังหวัดที่เราอยู่ปัจจุบัน
และถ้าต้องใช้ Grab ต่อรถไฟฟ้า หรือมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ค่าใช้จ่ายที่เราประเมินไว้อาจอยู่ที่ประมาณ 400 บาทต่อวัน หรือประมาณ 6,000–7,000 บาทต่อเดือน

เราไม่ได้ขอเงินเพื่อความสะดวกสบายโดยไม่มีเหตุผล แต่พยายามคำนวณค่าใช้จ่ายและข้อจำกัดในการเดินทางแล้วจริง ๆ

นอกจากนี้เรายังแจ้งเรื่องค่าเล่าเรียนที่กำลังจะถึงกำหนดชำระในช่วงวันที่ 19–23 ของเดือน เพราะเป็นเทอมสุดท้ายก่อนจบการศึกษาและออกฝึกงาน ผู้ใหญ่คนนี้ถามว่าเป็นเทอมสุดท้ายจริงไหม จะได้ไปบอกป๊า พร้อมพูดว่าไม่มีเงิน ต้องขอป๊าทุกบาททุกสตางค์

หลังจากเรากลับมารังสิต แม่เลี้ยงเล่าให้ฟังว่ามีการโทรไปพูดถึงเรื่องที่เราขอเงิน 5,000 บาท โดยเล่าในลักษณะว่าเราไม่ยอมนั่งรถไฟฟ้าและยังขอค่าเล่าเรียนอีก ทั้งที่แม่เลี้ยงเองก็ลองคำนวณค่าเดินทางแล้วและเห็นว่าการเดินทางด้วยรถไฟฟ้ารวมค่าเดินทางอื่น ๆ ก็อาจมีค่าใช้จ่ายสูงถึง 6,000–7,000 บาทต่อเดือน

เราไม่รู้แน่ชัดว่าผู้ใหญ่คนนี้คิดอย่างไร แต่สิ่งที่ทำให้เราเสียความรู้สึกคือ เรารู้สึกเหมือนคำขอเรื่องเงินและเหตุผลที่เราอธิบายถูกมองด้วยความระแวงอยู่เสมอ

เราไม่อยากนำเรื่องที่แม่เลี้ยงเล่ามาไปพูดต่อหรือถามตรง ๆ เพราะไม่อยากให้แม่เลี้ยงต้องกลายเป็นคนกลางและเกิดปัญหาตามมาอีก

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่