“มนุษย์เงินเดือน” ในยุคปัจจุบันดูเหมือนว่าจะสนใจเรื่องของการลงทุนมากขึ้นมาก อานิสงค์ส่วนหนึ่งจากความต้องการที่จะมี “ความมั่นคงทางการเงิน” เพราะหลาย ๆ คนอาจจะไม่คิดแต่งงาน หรือถึงจะแต่งงานก็ไม่หวังที่จะได้การสนับสนุนจากคู่ของตนเองทางด้านการเงิน นอกจากนั้น พวกเขาส่วนใหญ่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีความคาดหวังว่าจะได้รับเงินมรดกจากพ่อแม่หรือมีพี่น้องที่จะเป็นที่พึ่งพาในยามที่ตนเองเกษียณทำงานไม่ได้
กลยุทธ์การลงทุนที่พวกเขาคิดว่าจะใช้นั้น ดูเหมือนว่าจะมีน้อยมาก และนั่นก็คือการลงทุนใน “หุ้น” ในตลาดหลักทรัพย์ เพราะการฝากเงินหรือลงทุนในพันธบัตรที่มีความเสี่ยงต่ำให้ผลน้อยนิด แทบจะไม่คุ้มกับเงินเฟ้อในระยะยาว การลงทุนทางเลือกต่าง ๆ เช่นบิตคอยน์ และทองคำ ก็ “เสี่ยงเกินไป” การลงทุน “ทำธุรกิจ” กับเพื่อนก็มีโอกาสสูญไปได้เลยแถมอาจจะ “เสียเพื่อน” ไปด้วย
ส่วนการลงทุนอสังหาริมทรัพย์นั้นไม่ต้องพูดถึงเลยถ้าเราเป็นมนุษย์เงินเดือน เพราะการที่คนไทยจะมีจำนวนน้อยลงไปเรื่อย ๆ ถึงวันที่เกษียณซึ่งอาจจะอีกหลายสิบปีข้างหน้า มูลค่าของที่ดินส่วนใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ในย่านการค้านั้น น่าจะลดลงมากเหมือนอย่างในญี่ปุ่นที่บางแห่งยกให้ฟรีก็ยังไม่มีคนเอาเพราะต้องเสียภาษีที่จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
การลงทุนในหุ้นนั้น ต้องบอกว่ามีประสิทธิภาพสูงสุดและให้ผลตอบแทนระยะยาวที่ดีสุดและมีความเสี่ยงที่ยอมรับได้ถ้าทำถูกวิธี เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ ลงทุนในหุ้นแต่ละตัวหรือแต่ละครั้งนั้น เราสามารถลงทุนด้วยเงินจำนวนไม่มากโดยที่มีค่าธรรมเนียมการซื้อขายที่ต่ำมากและมักจะไม่มีภาระภาษีที่จะต้องจ่ายเมื่อมีกำไรและขายหุ้นไป
แต่สำหรับคนที่ไม่ได้มีความรู้และเวลาติดตามการลงทุนมากมายนัก พวกเขาทำอย่างไรหรือมีกลยุทธ์ระยะยาวอย่างไรในการลงทุนเพื่อการเกษียณ?
แน่นอนว่ามีทางเลือกมากมายที่มีข้อดีและเสียแตกต่างกัน แต่ผมมีกลยุทธ์หนึ่งที่มนุษย์เงินเดือนสามารถนำไปใช้ได้และมีโอกาสที่จะได้ผลตอบแทนสูง มีอิสรภาพทางการเงิน หรือแม้แต่มีความมั่งคั่งก่อนเกษียณด้วยซ้ำถ้า “โชคดี” สถานการณ์ของหุ้นหรือตลาดหุ้น “เป็นใจ”ในช่วงเวลาที่ลงทุนซึ่งอาจจะยาวถึง 35-40 ปี ก่อนถึงวันเกษียณ
และนี่เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วในตลาดหุ้นไทย อย่างน้อยก็ในช่วงตั้งแต่ประมาณปี 2544 ซึ่งเป็นช่วงที่เศรษฐกิจไทยฟื้นตัวจากวิกฤติต้มยำกุ้ง จนถึงปี 2553 ที่เป็นปีที่เศรษฐกิจฟื้นตัวจากวิกฤติซับไพร์มของอเมริกา เป็นเวลา 10 ปี
ผมจะเรียกกลยุทธ์นี้ว่า “2 DCA” ซึ่งเป็นคำย่อของกลยุทธ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่จะถูกนำมาประกอบกันเพื่อให้ได้ผลการลงทุนที่ดีและมีความเสี่ยงระยะยาวที่ยอมรับได้
DCA ตัวแรก คือ “Dollar Cost Averaging” นี่คือกลยุทธ์ที่จะซื้อหุ้นอย่างสม่ำเสมอทุกเดือนด้วยเม็ดเงินที่เท่ากันโดยไม่ต้องสนใจราคาหุ้นในขณะนั้น เช่น ซื้อหุ้น A 2,000 บาท ทุกต้นเดือนหลังวันเงินเดือนออก นี่เป็นกลยุทธ์ที่จะช่วยสร้าง “วินัย” ในการลงทุนระยะยาวกับหุ้นที่เราเลือกแล้วว่าเป็นหุ้นดีที่น่าจะให้ผลตอบแทนสูง
ข้อดีของกลยุทธ์นี้ที่ชัดเจนก็คือ เวลาที่ราคาหุ้น A ตกลงมาในวันซื้อ เราก็จะซื้อหุ้น A ได้มากขึ้น เรารู้สึกดีว่าได้ซื้อของดีที่ถูกลง นั่นทำให้เราไม่ลังเลที่จะเข้าไปเก็บหุ้น ส่วนเวลาที่หุ้นขึ้นในวันที่ซื้อ เราก็จะรู้สึกดีว่าหุ้น A ในพอร์ตเรามีกำไรเพิ่มขึ้น และเราก็อยากจะมีหุ้น A เพิ่มขึ้นอีก เราอยากให้พอร์ตเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และวันหนึ่งมันจะทำให้เรารวยหรือมีอิสรภาพทางการเงิน
DCA ตัวที่สองคือ “Durable Competitive Advantage” นี่คือคุณสมบัติสำคัญของธุรกิจหรือบริษัทที่เราอยากได้ในตัวหุ้นที่เราจะซื้อ มันคือ ความได้เปรียบในการแข่งขันทางธุรกิจที่ยั่งยืน ถ้าบริษัทมีคุณสมบัตินี้ เวลาแข่งขันแย่งชิงลูกค้าหรือรักษาลูกค้าให้อยู่กับบริษัทก็จะทำได้ง่าย และยั่งยืนเพราะคู่แข่งจะไม่สามารถพัฒนาคุณสมบัติแบบเดียวกันได้
ตัวอย่างของคุณสมบัติเหล่านั้นก็คือ
1) Strong Brands บริษัทมียี่ห้อสินค้าที่แข็งแกร่งมาก เช่น เป็น “ซุปเปอร์แบรนด์” ที่อยู่ในใจของผู้บริโภค ลูกค้ายินดีที่จะจ่ายเงินซื้อของในราคา “พรีเมี่ยม” หรือเลือกซื้อสินค้าของแบรนด์มากกว่าคู่แข่งที่ขายในราคาเท่ากัน เช่น กระเป๋าของหลุยส์วิตตอง หรือ น้ำอัดลมโค๊ก เป็นต้น
2) บริษัทมี “Network” หรือ “เครือข่ายผู้ใช้” ที่ใหญ่กว่าคู่แข่งมาก ซึ่งทำให้ผู้ใช้หรือลูกค้าใหม่อยากเข้ามาใช้เพราะต้องการติดต่อกับผู้ใช้คนอื่นได้มากกว่า และคนที่ใช้อยู่เดิมก็จะไม่ย้ายไปไหน เพราะมีเพื่อนหรือคนอื่นอยู่ในระบบเดิมอยู่ ตัวอย่างเช่น Facebook และไมโครซอฟท์ เป็นต้น
3) Switching Cost หรือต้นทุนในการเปลี่ยนหรือย้ายไปใช้บริการกับผู้ให้บริการอื่นสูง เพราะจะทำให้เกิดความไม่สะดวก เช่น ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของบริษัทออราเคิล ถ้าเปลี่ยนก็จะต้องเทรนด์พนักงานใหม่ซึ่งยุ่งยากและไม่สะดวก หรืออย่างกรณีของโรงพยาบาล คนไข้มักจะมีหมอประจำ ก็จะไม่อยากย้ายโรงพยาบาลถ้าไม่จำเป็น เป็นต้น
4) Economies of scale หรือต้นทุนในการผลิตที่ถูกลงเนื่องจากขนาดของธุรกิจที่ใหญ่กว่า นี่คือกรณีที่บริษัทมีขนาดที่ใหญ่มากซึ่งสามารถเฉลี่ยต้นทุนคงที่ไปตามปริมาณการผลิตที่ใหญ่กว่าคู่แข่ง ทำให้ต้นทุนของบริษัทต่ำกว่าคู่แข่ง และคู่แข่งไม่สามารถเพิ่มกำลังการผลิตขึ้นมาเท่าเทียมได้
การลงทุนในหุ้นระยะยาวมากเป็นสิบหรือหลายสิบปีขึ้นไปนั้น บริษัทหรือหุ้นที่จะยังอยู่และเติบโตไปได้ยาวนานระดับนั้น จำเป็นต้องมี DCA ที่จะคอยปกป้องธุรกิจไม่ให้ถูกแย่งชิงลูกค้า หรือถูก “ทำลายล้าง” โดยเทคโนโลยีหรือแนวทางหรือ “Business Model” ใหม่ ได้
และนั่นก็คือ กลยุทธ์การ “เลือกหุ้น” ว่า มนุษย์เงินเดือนที่ลงทุนระยะยาวเพื่อการเกษียณควรจะเลือกหุ้นแบบไหน ซึ่งคำตอบก็คือ เลือกเฉพาะบริษัทที่มี DCA ตัวที่ 2 แต่ก็แน่นอนว่าจะต้องดูคุณสมบัติอย่างอื่นด้วย เช่น ราคาหรือมูลค่าหุ้นในวันที่เราเลือกจะต้องยุติธรรมหรือถูกด้วย
ถ้าเราเลือกในวันที่ราคาหุ้นแพงมาก เช่น PE สูงขนาด 50-60 เท่าขึ้นไปหรือบางตัวเป็น 100 เท่า ก็อาจเป็นไปได้ว่าซื้อหุ้นตัวนั้นแล้วหุ้นอาจจะตกลงมา 70-80% ซึ่งทำให้ขาดทุนยาวนาน อาจจะเป็น 10 ปีก่อนที่มันจะคุ้มทุนและเริ่มให้ผลตอบแทนที่ดีหลังจากนั้น ซึ่งก็จะไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไป
คำถามต่อมาก็คือ พอร์ตหุ้นระยะยาวเพื่อการเกษียณควรจะมีหุ้นกี่ตัว?
การหาหุ้นที่เราจะถือยาวมากนั้น จะต้องเป็นหุ้นที่มีคุณสมบัติดังที่กล่าวและเรามั่นใจสูงว่าจะไม่เปลี่ยนแปลงในอนาคต ดังนั้น อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะได้รายชื่อหุ้นจำนวนมาก โดยเฉพาะในภาวะปัจจุบันในตลาดหุ้นไทยที่การเติบโตทางเศรษฐกิจต่ำลงและอาจจะต่ำลงเรื่อย ๆ
และดังนั้น ผมคิดว่าเราจำเป็นที่จะต้องมองหาหุ้นต่างประเทศและเลือกหุ้นที่เข้าข่ายเช่น หุ้นแบบไมโครซอฟท์ กูเกิล หุ้นหลุยส์ หรือแม้แต่หุ้นอย่างวอลมาร์ทหรือหุ้นยาชั้นนำของโลก ที่อยู่มานานและพิสูจน์ได้ถึงคุณสมบัติด้าน DCA ที่ยังมั่นคงอยู่ได้
จำนวนหุ้นในพอร์ตที่เหมาะสมผมคิดว่าน่าจะประมาณ 5-10 ตัว และอยู่ในอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน โดยจำนวนเงินที่ลงทุนในหุ้นแต่ละตัวอาจจะเท่า ๆ กันได้ นี่เป็นพอร์ตที่ “Focus” หรือเน้นหุ้นน้อยตัวที่ในทางทฤษฎี มีความเสี่ยงสูง แต่เนื่องจากเป็นหุ้นระดับ “ซุปเปอร์สต็อก” ที่ธุรกิจแข็งแกร่งมากและได้รับการพิสูจน์มานานและที่สำคัญที่สุด ถูกซื้อในราคาหุ้นที่ถูกหรือยุติธรรม ความเสี่ยงของพอร์ตจึงน่าจะยอมรับได้ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่อาจจะได้รับในระยะยาว
สุดท้าย สมมุติว่าเราอายุ 25 ปี และกำหนดกลยุทธ์ว่าจะทำ DCA 1 คือลงทุนเงินเดือนละ 10,000 บาท ในวันต้นเดือนทุกเดือน ซื้อหุ้นที่มี DCA 2 ที่เราเลือกแล้วจำนวน 5 ตัว ตัวละ 2,000 บาท และจะทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนถึงวันเกษียณคืออีก 35 ปีข้างหน้า เราจะมีเงินเท่าไร?
คำตอบก็คือ ถ้าเราเลือกไม่ดีหรือบริษัทเปลี่ยนไปมากกว่าคิด และได้ผลตอบแทนทบต้นต่อปีไม่ได้ดีกว่าดัชนีตลาดโลกคือประมาณ 10% ต่อปี ในวันเกษียณ เราจะมีเงิน 37.9 ล้านบาท น่าจะเพียงพอที่จะใช้หลังเกษียณตลอดไป
แต่ถ้าการลงทุนเป็นไปตามที่คาด ผมคิดว่าหุ้นในมือของเราจะให้ผลตอบแทนที่ดีแม้ว่าหุ้นบางตัวก็ไม่ค่อยดีนัก แต่เรามีหุ้นดีมากกว่า ผลตอบแทนที่ได้อาจจะอยู่ที่ 12% ต่อปีแบบทบต้น เงินในพอร์ตก็จะเท่ากับ 64.5 ล้านบาท เรากลายเป็น “คนมีอันจะกิน”ในวัย 60 ปี
แต่ถ้า “โชคดี” หุ้นหลายตัวราคาหรือมูลค่าขึ้นไปมากตามสไตล์ “หุ้นซุปเปอร์สต็อก” ที่ให้ผลตอบแทนสุดยอดและยาวนานเหมือนอย่างที่หุ้นไมโครซอฟท์เคยทำได้มา 40 ปีแล้ว พอร์ตหุ้น 2 DCA อาจจะให้ผลตอบแทนแบบทบต้นปีละ 15% และก็จะมีมูลค่าถึง 129.7 ล้านบาท กลายเป็นเศรษฐีย่อม ๆ จากเงินลงทุนเพียงเดือนละ 10,000 บาท
แน่นอนว่าในชีวิตจริง คงไม่มีใครจะลงทุนเพียงเดือนละ 10,000 บาทไปเรื่อย ๆ เป็นไปได้มากว่า เมื่อเริ่มทำอาจจะน้อยกว่าหรือมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับแต่ละคน และก็เป็นไปได้ว่าส่วนใหญ่คงไม่ทำไปเรื่อย ๆ เป็นเวลา 35 ปี คนคงคิดว่า “มันคงบ้า” ที่จะตั้งเป้าหมายและทำตามได้ยาวถึงขนาดนั้น ผมไม่เถียงเลย แต่ผมก็คิดว่า คนที่ได้ผลลัพธ์มหัศจรรย์จากชีวิตที่ต่ำมากนั้น มักจะเป็น “คนบ้าทั้งนั้น”
14 พ.ย 2569
ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร
2 DCA 1 เส้นทางสู่ความมั่งคั่งของมนุษย์เงินเดือน : โลกในมุมมองของ Value Investor ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร
กลยุทธ์การลงทุนที่พวกเขาคิดว่าจะใช้นั้น ดูเหมือนว่าจะมีน้อยมาก และนั่นก็คือการลงทุนใน “หุ้น” ในตลาดหลักทรัพย์ เพราะการฝากเงินหรือลงทุนในพันธบัตรที่มีความเสี่ยงต่ำให้ผลน้อยนิด แทบจะไม่คุ้มกับเงินเฟ้อในระยะยาว การลงทุนทางเลือกต่าง ๆ เช่นบิตคอยน์ และทองคำ ก็ “เสี่ยงเกินไป” การลงทุน “ทำธุรกิจ” กับเพื่อนก็มีโอกาสสูญไปได้เลยแถมอาจจะ “เสียเพื่อน” ไปด้วย
ส่วนการลงทุนอสังหาริมทรัพย์นั้นไม่ต้องพูดถึงเลยถ้าเราเป็นมนุษย์เงินเดือน เพราะการที่คนไทยจะมีจำนวนน้อยลงไปเรื่อย ๆ ถึงวันที่เกษียณซึ่งอาจจะอีกหลายสิบปีข้างหน้า มูลค่าของที่ดินส่วนใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ในย่านการค้านั้น น่าจะลดลงมากเหมือนอย่างในญี่ปุ่นที่บางแห่งยกให้ฟรีก็ยังไม่มีคนเอาเพราะต้องเสียภาษีที่จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
การลงทุนในหุ้นนั้น ต้องบอกว่ามีประสิทธิภาพสูงสุดและให้ผลตอบแทนระยะยาวที่ดีสุดและมีความเสี่ยงที่ยอมรับได้ถ้าทำถูกวิธี เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ ลงทุนในหุ้นแต่ละตัวหรือแต่ละครั้งนั้น เราสามารถลงทุนด้วยเงินจำนวนไม่มากโดยที่มีค่าธรรมเนียมการซื้อขายที่ต่ำมากและมักจะไม่มีภาระภาษีที่จะต้องจ่ายเมื่อมีกำไรและขายหุ้นไป
แต่สำหรับคนที่ไม่ได้มีความรู้และเวลาติดตามการลงทุนมากมายนัก พวกเขาทำอย่างไรหรือมีกลยุทธ์ระยะยาวอย่างไรในการลงทุนเพื่อการเกษียณ?
แน่นอนว่ามีทางเลือกมากมายที่มีข้อดีและเสียแตกต่างกัน แต่ผมมีกลยุทธ์หนึ่งที่มนุษย์เงินเดือนสามารถนำไปใช้ได้และมีโอกาสที่จะได้ผลตอบแทนสูง มีอิสรภาพทางการเงิน หรือแม้แต่มีความมั่งคั่งก่อนเกษียณด้วยซ้ำถ้า “โชคดี” สถานการณ์ของหุ้นหรือตลาดหุ้น “เป็นใจ”ในช่วงเวลาที่ลงทุนซึ่งอาจจะยาวถึง 35-40 ปี ก่อนถึงวันเกษียณ
และนี่เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วในตลาดหุ้นไทย อย่างน้อยก็ในช่วงตั้งแต่ประมาณปี 2544 ซึ่งเป็นช่วงที่เศรษฐกิจไทยฟื้นตัวจากวิกฤติต้มยำกุ้ง จนถึงปี 2553 ที่เป็นปีที่เศรษฐกิจฟื้นตัวจากวิกฤติซับไพร์มของอเมริกา เป็นเวลา 10 ปี
ผมจะเรียกกลยุทธ์นี้ว่า “2 DCA” ซึ่งเป็นคำย่อของกลยุทธ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่จะถูกนำมาประกอบกันเพื่อให้ได้ผลการลงทุนที่ดีและมีความเสี่ยงระยะยาวที่ยอมรับได้
DCA ตัวแรก คือ “Dollar Cost Averaging” นี่คือกลยุทธ์ที่จะซื้อหุ้นอย่างสม่ำเสมอทุกเดือนด้วยเม็ดเงินที่เท่ากันโดยไม่ต้องสนใจราคาหุ้นในขณะนั้น เช่น ซื้อหุ้น A 2,000 บาท ทุกต้นเดือนหลังวันเงินเดือนออก นี่เป็นกลยุทธ์ที่จะช่วยสร้าง “วินัย” ในการลงทุนระยะยาวกับหุ้นที่เราเลือกแล้วว่าเป็นหุ้นดีที่น่าจะให้ผลตอบแทนสูง
ข้อดีของกลยุทธ์นี้ที่ชัดเจนก็คือ เวลาที่ราคาหุ้น A ตกลงมาในวันซื้อ เราก็จะซื้อหุ้น A ได้มากขึ้น เรารู้สึกดีว่าได้ซื้อของดีที่ถูกลง นั่นทำให้เราไม่ลังเลที่จะเข้าไปเก็บหุ้น ส่วนเวลาที่หุ้นขึ้นในวันที่ซื้อ เราก็จะรู้สึกดีว่าหุ้น A ในพอร์ตเรามีกำไรเพิ่มขึ้น และเราก็อยากจะมีหุ้น A เพิ่มขึ้นอีก เราอยากให้พอร์ตเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และวันหนึ่งมันจะทำให้เรารวยหรือมีอิสรภาพทางการเงิน
DCA ตัวที่สองคือ “Durable Competitive Advantage” นี่คือคุณสมบัติสำคัญของธุรกิจหรือบริษัทที่เราอยากได้ในตัวหุ้นที่เราจะซื้อ มันคือ ความได้เปรียบในการแข่งขันทางธุรกิจที่ยั่งยืน ถ้าบริษัทมีคุณสมบัตินี้ เวลาแข่งขันแย่งชิงลูกค้าหรือรักษาลูกค้าให้อยู่กับบริษัทก็จะทำได้ง่าย และยั่งยืนเพราะคู่แข่งจะไม่สามารถพัฒนาคุณสมบัติแบบเดียวกันได้
ตัวอย่างของคุณสมบัติเหล่านั้นก็คือ
1) Strong Brands บริษัทมียี่ห้อสินค้าที่แข็งแกร่งมาก เช่น เป็น “ซุปเปอร์แบรนด์” ที่อยู่ในใจของผู้บริโภค ลูกค้ายินดีที่จะจ่ายเงินซื้อของในราคา “พรีเมี่ยม” หรือเลือกซื้อสินค้าของแบรนด์มากกว่าคู่แข่งที่ขายในราคาเท่ากัน เช่น กระเป๋าของหลุยส์วิตตอง หรือ น้ำอัดลมโค๊ก เป็นต้น
2) บริษัทมี “Network” หรือ “เครือข่ายผู้ใช้” ที่ใหญ่กว่าคู่แข่งมาก ซึ่งทำให้ผู้ใช้หรือลูกค้าใหม่อยากเข้ามาใช้เพราะต้องการติดต่อกับผู้ใช้คนอื่นได้มากกว่า และคนที่ใช้อยู่เดิมก็จะไม่ย้ายไปไหน เพราะมีเพื่อนหรือคนอื่นอยู่ในระบบเดิมอยู่ ตัวอย่างเช่น Facebook และไมโครซอฟท์ เป็นต้น
3) Switching Cost หรือต้นทุนในการเปลี่ยนหรือย้ายไปใช้บริการกับผู้ให้บริการอื่นสูง เพราะจะทำให้เกิดความไม่สะดวก เช่น ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ของบริษัทออราเคิล ถ้าเปลี่ยนก็จะต้องเทรนด์พนักงานใหม่ซึ่งยุ่งยากและไม่สะดวก หรืออย่างกรณีของโรงพยาบาล คนไข้มักจะมีหมอประจำ ก็จะไม่อยากย้ายโรงพยาบาลถ้าไม่จำเป็น เป็นต้น
4) Economies of scale หรือต้นทุนในการผลิตที่ถูกลงเนื่องจากขนาดของธุรกิจที่ใหญ่กว่า นี่คือกรณีที่บริษัทมีขนาดที่ใหญ่มากซึ่งสามารถเฉลี่ยต้นทุนคงที่ไปตามปริมาณการผลิตที่ใหญ่กว่าคู่แข่ง ทำให้ต้นทุนของบริษัทต่ำกว่าคู่แข่ง และคู่แข่งไม่สามารถเพิ่มกำลังการผลิตขึ้นมาเท่าเทียมได้
การลงทุนในหุ้นระยะยาวมากเป็นสิบหรือหลายสิบปีขึ้นไปนั้น บริษัทหรือหุ้นที่จะยังอยู่และเติบโตไปได้ยาวนานระดับนั้น จำเป็นต้องมี DCA ที่จะคอยปกป้องธุรกิจไม่ให้ถูกแย่งชิงลูกค้า หรือถูก “ทำลายล้าง” โดยเทคโนโลยีหรือแนวทางหรือ “Business Model” ใหม่ ได้
และนั่นก็คือ กลยุทธ์การ “เลือกหุ้น” ว่า มนุษย์เงินเดือนที่ลงทุนระยะยาวเพื่อการเกษียณควรจะเลือกหุ้นแบบไหน ซึ่งคำตอบก็คือ เลือกเฉพาะบริษัทที่มี DCA ตัวที่ 2 แต่ก็แน่นอนว่าจะต้องดูคุณสมบัติอย่างอื่นด้วย เช่น ราคาหรือมูลค่าหุ้นในวันที่เราเลือกจะต้องยุติธรรมหรือถูกด้วย
ถ้าเราเลือกในวันที่ราคาหุ้นแพงมาก เช่น PE สูงขนาด 50-60 เท่าขึ้นไปหรือบางตัวเป็น 100 เท่า ก็อาจเป็นไปได้ว่าซื้อหุ้นตัวนั้นแล้วหุ้นอาจจะตกลงมา 70-80% ซึ่งทำให้ขาดทุนยาวนาน อาจจะเป็น 10 ปีก่อนที่มันจะคุ้มทุนและเริ่มให้ผลตอบแทนที่ดีหลังจากนั้น ซึ่งก็จะไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไป
คำถามต่อมาก็คือ พอร์ตหุ้นระยะยาวเพื่อการเกษียณควรจะมีหุ้นกี่ตัว?
การหาหุ้นที่เราจะถือยาวมากนั้น จะต้องเป็นหุ้นที่มีคุณสมบัติดังที่กล่าวและเรามั่นใจสูงว่าจะไม่เปลี่ยนแปลงในอนาคต ดังนั้น อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะได้รายชื่อหุ้นจำนวนมาก โดยเฉพาะในภาวะปัจจุบันในตลาดหุ้นไทยที่การเติบโตทางเศรษฐกิจต่ำลงและอาจจะต่ำลงเรื่อย ๆ
และดังนั้น ผมคิดว่าเราจำเป็นที่จะต้องมองหาหุ้นต่างประเทศและเลือกหุ้นที่เข้าข่ายเช่น หุ้นแบบไมโครซอฟท์ กูเกิล หุ้นหลุยส์ หรือแม้แต่หุ้นอย่างวอลมาร์ทหรือหุ้นยาชั้นนำของโลก ที่อยู่มานานและพิสูจน์ได้ถึงคุณสมบัติด้าน DCA ที่ยังมั่นคงอยู่ได้
จำนวนหุ้นในพอร์ตที่เหมาะสมผมคิดว่าน่าจะประมาณ 5-10 ตัว และอยู่ในอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน โดยจำนวนเงินที่ลงทุนในหุ้นแต่ละตัวอาจจะเท่า ๆ กันได้ นี่เป็นพอร์ตที่ “Focus” หรือเน้นหุ้นน้อยตัวที่ในทางทฤษฎี มีความเสี่ยงสูง แต่เนื่องจากเป็นหุ้นระดับ “ซุปเปอร์สต็อก” ที่ธุรกิจแข็งแกร่งมากและได้รับการพิสูจน์มานานและที่สำคัญที่สุด ถูกซื้อในราคาหุ้นที่ถูกหรือยุติธรรม ความเสี่ยงของพอร์ตจึงน่าจะยอมรับได้ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่อาจจะได้รับในระยะยาว
สุดท้าย สมมุติว่าเราอายุ 25 ปี และกำหนดกลยุทธ์ว่าจะทำ DCA 1 คือลงทุนเงินเดือนละ 10,000 บาท ในวันต้นเดือนทุกเดือน ซื้อหุ้นที่มี DCA 2 ที่เราเลือกแล้วจำนวน 5 ตัว ตัวละ 2,000 บาท และจะทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนถึงวันเกษียณคืออีก 35 ปีข้างหน้า เราจะมีเงินเท่าไร?
คำตอบก็คือ ถ้าเราเลือกไม่ดีหรือบริษัทเปลี่ยนไปมากกว่าคิด และได้ผลตอบแทนทบต้นต่อปีไม่ได้ดีกว่าดัชนีตลาดโลกคือประมาณ 10% ต่อปี ในวันเกษียณ เราจะมีเงิน 37.9 ล้านบาท น่าจะเพียงพอที่จะใช้หลังเกษียณตลอดไป
แต่ถ้าการลงทุนเป็นไปตามที่คาด ผมคิดว่าหุ้นในมือของเราจะให้ผลตอบแทนที่ดีแม้ว่าหุ้นบางตัวก็ไม่ค่อยดีนัก แต่เรามีหุ้นดีมากกว่า ผลตอบแทนที่ได้อาจจะอยู่ที่ 12% ต่อปีแบบทบต้น เงินในพอร์ตก็จะเท่ากับ 64.5 ล้านบาท เรากลายเป็น “คนมีอันจะกิน”ในวัย 60 ปี
แต่ถ้า “โชคดี” หุ้นหลายตัวราคาหรือมูลค่าขึ้นไปมากตามสไตล์ “หุ้นซุปเปอร์สต็อก” ที่ให้ผลตอบแทนสุดยอดและยาวนานเหมือนอย่างที่หุ้นไมโครซอฟท์เคยทำได้มา 40 ปีแล้ว พอร์ตหุ้น 2 DCA อาจจะให้ผลตอบแทนแบบทบต้นปีละ 15% และก็จะมีมูลค่าถึง 129.7 ล้านบาท กลายเป็นเศรษฐีย่อม ๆ จากเงินลงทุนเพียงเดือนละ 10,000 บาท
แน่นอนว่าในชีวิตจริง คงไม่มีใครจะลงทุนเพียงเดือนละ 10,000 บาทไปเรื่อย ๆ เป็นไปได้มากว่า เมื่อเริ่มทำอาจจะน้อยกว่าหรือมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับแต่ละคน และก็เป็นไปได้ว่าส่วนใหญ่คงไม่ทำไปเรื่อย ๆ เป็นเวลา 35 ปี คนคงคิดว่า “มันคงบ้า” ที่จะตั้งเป้าหมายและทำตามได้ยาวถึงขนาดนั้น ผมไม่เถียงเลย แต่ผมก็คิดว่า คนที่ได้ผลลัพธ์มหัศจรรย์จากชีวิตที่ต่ำมากนั้น มักจะเป็น “คนบ้าทั้งนั้น”