สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ผมมีเรื่องราวหลอนๆ ซึ่งเกิดขึ้นกับตัวผมเองมาเล่าให้ทุกท่านฟังครับ ขอตั้งชื่อว่า กูจะเอาลูกไปด้วย

เรื่องราวนี้ต้องย้อนกลับไปหลายปีก่อน ในช่วงที่ผมยังทำงานเป็นอาสากู้ภัยที่จังหวัดแห่งหนึ่งในภาคใต้ ชีวิตในตอนนั้นมันมีความสุขมาก ภูมิใจกับสิ่งที่ได้ทำ ได้ช่วยเหลือคน ซึ่งก็เป็นความฝันของตัวผมในสมัยเด็ก แต่ความฝันมันก็พังทลายลงครับ เพราะเหตุการณ์หนึ่ง คืนนั้นเวลาประมาณตีสองกว่าๆ ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนค่อนข้างลื่น วิทยุจากศูนย์ก็แจ้งเข้ามาว่ามีอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์เสียหลักหลุดโค้งชนอัดกับเสาไฟฟ้า พวกผมก็รีบเปิดไซเรนพุ่งไปที่เกิดเหตุทันที พอไปถึงสภาพคือรถมอเตอร์ไซค์พังยับเยิน น้องผู้ชายคนขับนอนหมดสติอยู่ข้างทาง มีแผลถลอกตามตัวและเลือดออกที่ศีรษะ แต่ชีพจรยังเต้นอยู่ ทีมงานคนอื่นๆ ก็รีบเข้าไปปฐมพยาบาล ดามคอ บล็อกหลัง เตรียมเคลื่อนย้ายขึ้นรถ ส่วนหน้าที่ของผมในตอนนั้นคือการหาเอกสารยืนยันตัวตนและติดต่อญาติ ผมค้นกระเป๋ากางเกงน้องเขาก็เจอโทรศัพท์มือถือ โชคดีมากที่หน้าจอยังเปิดค้างอยู่ในแอปยูทูป น่าจะกำลังฟังเพลงไปด้วยในขณะขับรถ ผมรีบกดเข้าไปที่รายชื่อผู้ติดต่อ เลื่อนหาเบอร์คนที่น่าจะสำคัญที่สุด จนไปสะดุดตาที่ชื่อที่เมมไว้ว่า แม่ ผมก็ไม่รอช้า รีบกดโทรออกทันที ผมรอสายอยู่พักหนึ่ง เสียงปลายสายก็รับ เป็นเสียงผู้หญิงที่ดูมีอายุ ฟังดูงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่น ผมก็รีบแจ้งไปตามระเบียบว่า “สวัสดีครับคุณแม่ ผมเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยนะครับ ตอนนี้น้องเกิดอุบัติเหตุรถชนที่ตรงนี้ๆ เวลาตีสอง อาการสาหัสแต่ยังมีสตินะครับ กำลังจะพาไปส่งที่โรงพยาบาล”
ยังพูดไม่ทันจบปลายสายก็ร้องเสียงหลงเลยครับ คุณแม่แกดูตื่นตระหนกมาก ร้องไห้โวยวายสติแตก ถามซ้ำๆ ว่าลูกเป็นยังไงบ้าง อยู่ที่ไหน ผมพยายามจับใจความและปลอบให้แกใจเย็นลง พร้อมกับบอกชื่อโรงพยาบาลที่พวกผมกำลังจะนำตัวผู้บาดเจ็บไปส่ง แกก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่าจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้ พอถึงโรงพยาบาลพวกผมก็ส่งตัวน้องให้ทีมแพทย์ได้ทำการรักษาต่อครับ ส่วนตัวพวกผมเองก็ยืนรอหน้าห้องฉุกเฉิน เผื่อมีอะไรให้พวกผมช่วย ผ่านไปราวๆ ชั่วโมงกว่า หมอทำแผลเสร็จและอนุญาตให้เข้าไปถามไถ่ข้อมูลเบื้องต้นได้ ผมก็เดินเข้าไปที่เตียงน้องเขา เห็นน้องเขาลืมตาแล้วเลยพูดบอกไปว่า “น้องครับ ไม่ต้องกลัวนะ ปลอดภัยแล้ว พี่โทรบอกแม่น้องให้แล้วนะ แกกำลังรีบมาหาที่โรงพยาบาล” จู่ๆ น้องเขาจากที่ยังเจ็บแผลและสะลึมสะลือ ก็สะดุ้งแบบ สายน้ำเกลือแทบจะหลุดออกจากมือเลยครับ ผมไม่เคยเห็นใครที่สะดุงแรงขนาดนี้มาก่อน ในใจตอนนั้นผมก็ค่อนข้างตกใจครับ น้องแกก็พูดประมาณว่า “พี่โทรหาใครนะ พี่โทรหาแม่หรอ พีโทรมหาใคร พี่” ผมก็บอกน้องใจเย็นๆ พี่โทรหาแม่น้อง ปลายสายดูกังวลมาก เดี๋ยวไม่นานแกก็น่าจะมาที่นี่ น้องเขาก็ดูช็อคมากๆ ครับ น้องแกบอกกับผมว่า “พี่ แต่แม่ผมตายไปแล้วนะ เมื่อเดือนก่อน รถแหกโค้ง” ความรู้สึกตอนนั้นคือหน้าชา ตัวชาไปหมดเลยครับ ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต จนกระทั่งได้สัมผัสจากเหตุการณ์นั้นครั้งแรก ผมก็ถามน้องเขาให้ชัด กลัวน้องเขาจะแกล้ง แต่น้องเขายืนยันว่าแม่น้องเขาเสียแล้วจริงๆ ในตอนนั้นผมทำอะไรไม่ได้นอกจากปลอบใจตัวเองว่าหูฝาดรึเปล่า หรือไม่ก็โทรหาป้าของน้องเขา ที่น้องเขาเมมเบอร์ไว้ว่าแม่ จนกระทั่งพวกผมออกจากโรงพยาบาลมาตอนตี 5 กว่าๆ ตอนนั้นก็นั่งรถมูลนิธิกลับ ตอนนั้นผมก็คนข้างกลัวและกังวลครับเลยไม่ได้หลับเหมือนคนอื่นๆ ผมก็มองหน้าต่าง ดูวิวทิวทัศน์ตอนกลางคืน ด้วยความที่เป็นที่ชนบทเลยจะมีต้นไม้อยู่ตลอดทาง มันก็ช่วยทำให้ผมผ่อนคลายลงได้ แต่ว่าด้วยความเหนื่อยล้า หรืออาจจะหลอนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมสาบานได้เลยว่าผมเห็นเป็นเหมือนหน้าคน ที่แนบกระจกของรถอะครับ เป็นหน้าผู้หญิง เพราะหมยาว ลายละเอียดอื่นๆ ผมจำไม่ได้เพราะมันผ่านไปเร็วมาก แต่ผมสะดุ้งและร้องลั่นเลยว่า “เxี้ย” จนสะดุ้งตื่นกันทั้งรถ คนขับเองก็เบรก ก็มาถามไถ่ตัวผมว่าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ผมเองก็ไม่ได้เล่าอะไรไปครับ จนกระทั่งทีมมาส่งผมที่บ้าน ผมก็อาบน้ำ หุงเข้า และพักผ่อน ตอนนั้ใกล้เช้าแล้วครับ ผมเลยจะนอนเอาแรงสักแปปนึงแล้วค่อยตื่นมาทำบุญตอนพระท่านมาบิณฑบาต แต่ตอนผมหลับมันหายใจไม่ออก มันจะขยับตัวก็ขยับไม่ำด้ ตาก็ลืมไม่ขึ้น และผมก็ได้กลิ่นเหม็นมาก เหม็นเน่า เหมือนอะไรสักอย่าง พอผมลืมตามาได้ก็เห็นเป็นเงาๆ ดำๆ ในห้องเองก็มืดมาก แต่ผมรู้ว่ามีคนนั่งทับอกผมอยู่ มีผมยาวๆ ตัวแห้งๆ พูดประมาณว่า “ช่วยมันทำไม กูจะเอามันไปอยูกับกู” ตั้นนั้นผมสะดุ้งยกมือไหว้ ตัวสั่น น้ำตาจะไหลออกมาจริงๆ แต่พอโฟกัสดีๆ ก็หายไปแล้วครับ ตอนนั้นคือผมไม่เป็นอันกิน อันทำงาน ผมเลยเล่าเรื่องราวนี้ให้ทีมฟัง ทุกคนก็รับฟังและพากันไปวัดไปทำบุญ แต่ด้วยสภาพจิตใจของผม ทำให้ผมลาออกในเวลาต่อมาครับ ปัจจุบันนี้ผมก็ยังทำบุญให้กับแม่ของน้องเขาอยู่เสมอๆ นะครับ ในวันปีใหม่ หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้อีกแล้วครับ สภาพจิตใจตอนนี้ก็ดีขึ้น หันมาเป็นพ่อค้าขายของหน้าโรงเรียนแทน
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่