⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านซิมบับเว: กระจกวิเศษ 💖✨⌛

กระทู้คำถาม



          นานมาแล้ว ก่อนที่ชาวผิวขาวจะมาเยือนเซนนา มีชายคนหนึ่งชื่อโกปานี-คูฟา อาศัยอยู่

          วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังออกล่าสัตว์ เขาได้พบกับภาพที่แปลกประหลาด งูเหลือมขนาดมหึมาตัวหนึ่งจับละมั่งได้และขดตัวรอบๆ ละมั่งตัวนั้น ละมั่งพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวังโดยใช้เขาของมันตรึงคอของงูเหลือมไว้กับต้นไม้ และเขาของละมั่งก็ปักลงไปในเนื้อไม้ที่อ่อนนุ่มอย่างลึกจนทั้งสองตัวไม่สามารถหนีไปได้
          “ช่วยด้วย!” ละมั่งร้อง “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่ฉันถูกจับได้ และคงถูกกินไปแล้วหากฉันไม่ป้องกันตัวเอง”
          "ช่วยข้าด้วย" งูเหลือมกล่าว "เพราะข้าคืออินซาโตะ ราชาแห่งสัตว์เลื้อยคลานทั้งปวง และข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างดี!"

          โกปานี-คูฟาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงใช้หอกแทงละมั่ง แล้วปล่อยงูเหลือมให้เป็นอิสระ
          งูเหลือมกล่าวว่า "ขอบคุณเจ้า จงกลับมาที่นี่อีกครั้งในคืนเดือนมืด เมื่อข้าได้กินละมั่งเสร็จแล้ว ข้าจะตอบแทนเจ้าตามที่สัญญาไว้"
          “ใช่แล้ว” ละมั่งที่กำลังจะตายกล่าว “เขาจะให้รางวัลแก่เจ้า และดูเถิด! รางวัลของเจ้าเองนั่นแหละคือความพินาศของเจ้า!”
          โกปานี-คูฟา กลับไปยังคอกของตน และเมื่อพระจันทร์ขึ้นใหม่ เขาก็กลับไปยังจุดที่เขาเคยช่วยงูเหลือมไว้

          อินซาโตะนอนอยู่บนพื้น ยังคงง่วงนอนจากผลของอาหารมื้อใหญ่ เมื่อเขาเห็นชายคนนั้น เขาก็ขอบคุณอีกครั้งแล้วพูดว่า "มากับข้าไปยังปีตา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของข้า แล้วข้าจะมอบทรัพย์สินทั้งหมดของข้าให้ท่านตามที่ท่านต้องการ"
          ในตอนแรกโกปานี-คูฟาหวาดกลัว เพราะนึกถึงสิ่งที่ละมั่งพูด แต่ในที่สุดเขาก็ยอมและเดินตามอินซาโตะเข้าไปในป่า

          พวกเขาเดินทางอยู่หลายวัน และในที่สุดก็มาถึงหลุมที่ลึกลงไปในพื้นดิน มันไม่กว้างมากนัก แต่ก็ใหญ่พอที่จะให้คนเข้าไปได้ 'จับหางฉันไว้' อินซาโตะกล่าว 'แล้วฉันจะลงไปก่อน ดึงเจ้าตามลงไปด้วย' ชายคนนั้นทำตาม และอินซาโตะก็เข้าไปข้างใน
          พวกเขาดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ เป็นเวลาหลายวัน ลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งในที่สุดความมืดมิดก็สิ้นสุดลง

          และพวกเขาก็ตกลงไปในดินแดนที่สวยงาม รอบๆ ตัวพวกเขามีหญ้าสีเขียวสั้นๆ ขึ้นอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่ฝูงวัว แกะ และแพะกำลังเล็มหญ้าอยู่ ในระยะไกล โกปานี-กูฟาเห็นกลุ่มบ้านขนาดใหญ่จำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดเป็นทรงสี่เหลี่ยม สร้างด้วยหินและสูงมาก หลังคาของบ้านเหล่านั้นส่องประกายด้วยทองคำและเหล็กขัดเงา

          โกปานี-คูฟาหันไปทางอินซาโตะ แต่กลับพบว่าที่ที่เคยเป็นงูเหลือมนั้น มีชายคนหนึ่ง รูปร่างกำยำและรูปงาม สวมหนังงูเหลือมขนาดใหญ่พันรอบตัว และที่แขนและคอของเขามีแหวนทองคำบริสุทธิ์หลายวง
          ชายผู้นั้นยิ้ม “ข้าคืออินซาโตะ” เขากล่าว “แต่ในบ้านเกิดของข้า ข้าจะแปลงกายเป็นมนุษย์ดังเช่นที่เจ้าเห็น เพราะนี่คือปีตา ดินแดนที่ข้าเป็นกษัตริย์ปกครอง” จากนั้นเขาก็จับมือโกปานี-คูฟาแล้วนำทางไปยังเมือง

          ระหว่างทาง พวกเขาผ่านแม่น้ำหลายสายที่ชายหญิงกำลังอาบน้ำ ตกปลา และพายเรือ และเมื่อเดินทางต่อไป พวกเขาก็มาถึงสวนที่ปกคลุมไปด้วยพืชผลนานาชนิด ทั้งข้าว ข้าวโพด และธัญพืชอื่นๆ อีกมากมายที่โกปานี-คูฟาไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ และขณะที่พวกเขาผ่านไป ผู้คนที่กำลังร้องเพลงขณะทำงานในทุ่งนาต่างละทิ้งงานและทักทายอินซาโตะด้วยความยินดี พร้อมทั้งนำเหล้าปาล์มและมะพร้าวอ่อนมาให้เพื่อดับกระหาย ราวกับผู้ที่เดินทางกลับมาจากการเดินทางไกล
          “นี่คือลูกๆ ของข้า!” อินซาโตะกล่าวพลางโบกมือไปทางผู้คน โกปานี-คูฟาประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สักพักพวกเขาก็มาถึงเมือง ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ก็สวยงาม และทุกสิ่งที่มนุษย์ปรารถนาก็สามารถหาได้ แม้แต่ฝุ่นละอองบนถนนก็ยังเป็นทองคำและเงิน

          อินซาโตะพาโกปานี-คูฟาไปยังพระราชวัง และพาเขาชมห้องต่างๆ และสาวใช้ที่จะคอยปรนนิบัติเขา พร้อมทั้งบอกเขาว่าในคืนนั้นจะมีงานเลี้ยงใหญ่ และในวันรุ่งขึ้นเขาสามารถเลือกทรัพย์สมบัติใดๆ ของปีตาได้ตามต้องการ และทางพระราชวังจะมอบให้แก่เขา จากนั้นเขาก็จากไป

          ในเวลานั้น โกปานี-คูฟา มีต่อตัวหนึ่งชื่อ เซ็นกิ-มิซี ซึ่งไม่ใช่ต่อธรรมดา เพราะวิญญาณของบิดาของโกปานี-คูฟาได้สิงสถิตอยู่ในตัวมัน ทำให้มันฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง ในยามที่ลังเลใจ โกปานี-คูฟาจะปรึกษาต่อตัวนี้เสมอว่าควรทำอย่างไรดี ดังนั้นในครั้งนี้ เขาจึงหยิบมันออกมาจากตะกร้าสานเล็กๆ ที่เขาพกติดตัวมา แล้วพูดว่า 'เซ็นกิ-มิซี พรุ่งนี้ฉันควรขอของขวัญอะไรจากอินซาโตะดี ในเมื่อรู้ว่าเขาจะให้รางวัลอะไรแก่ฉันสำหรับการช่วยชีวิตเขา?'
          “บิซซ์” เซ็นจิ-มิซีฮัมเพลง “ถามเขาว่าขอซิเปา กระจกวิเศษได้ไหม?” แล้วมันก็บินกลับเข้าไปในตะกร้าของมัน
          โกปานี-คูฟาประหลาดใจกับคำตอบนี้ แต่เมื่อรู้ว่าคำพูดของเซ็นกิ-มิซีเป็นความจริง เขาจึงตั้งใจที่จะขอสิ่งนี้
          ในคืนนั้นพวกเขาจึงจัดงานเลี้ยง

          และในวันรุ่งขึ้น อินซาโตะก็มาหาโกปานี-คูฟา และทักทายเขาด้วยความยินดีพลางกล่าวว่า
          “เอาล่ะ เพื่อนเอ๋ย จงเลือกเอาสิ่งใดจากสมบัติของข้า แล้วเจ้าจะได้มันไป!”
          “โอ้ พระราชา!” โกปานี-คูฟาตอบ “ในบรรดาสมบัติทั้งหมดของพระองค์ ข้าขอเอากระจกซิเปา”
          พระราชาตรัสว่า "โอ้ เพื่อนเอ๋ย โกปานี-คูฟา เจ้าขออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สิ่งนั้น! ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะขอสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับข้า"
          “ขอให้ข้าได้คิดทบทวนอีกครั้งเถิด พระเจ้าข้า” โกปานี-คูฟา กล่าว “พรุ่งนี้ข้าจะแจ้งให้พระองค์ทราบหากข้าเปลี่ยนใจ”
          แต่พระราชายังคงวิตกกังวลมาก เกรงว่าจะสูญเสียซิเปา เพราะกระจกนั้นมีพลังวิเศษ ผู้ใดครอบครองก็เพียงขอพร ความปรารถนาก็จะสมหวัง อินซาโตะเป็นหนี้บุญคุณกระจกบานนี้สำหรับทุกสิ่งที่เขามีอยู่

          ทันทีที่พระราชาเสด็จจากไป โกปานี-คูฟาจึงหยิบเซนกิ-มิซีออกมาจากตะกร้าอีกครั้ง
          “เซนกิ-มิซี” เขากล่าว “ดูเหมือนพระราชาจะไม่เต็มใจจะประทานกระจกตามคำขอของข้า มีสิ่งอื่นใดที่มีค่าเท่ากันที่ข้าจะขอได้หรือไม่?”
          และตัวต่อก็ตอบว่า 'โอ โกปานี-คูฟา ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่มีค่าเท่ากับกระจกบานนี้ เพราะมันเป็นกระจกแห่งความปรารถนา และจะทำให้สิ่งที่ผู้ครอบครองปรารถนาเป็นจริง หากพระราชาลังเล จงไปหาพระองค์ในวันรุ่งขึ้น และวันต่อๆ ไป และในที่สุดพระองค์จะมอบกระจกบานนี้ให้แก่เจ้า เพราะเจ้าได้ช่วยชีวิตพระองค์ไว้'
          และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เป็นเวลาสามวัน โกปานี-คูฟา ทูลตอบพระราชาด้วยคำตอบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า และในที่สุด ด้วยน้ำตาคลอเบ้า อินซาโตะจึงมอบกระจกซึ่งทำจากเหล็กขัดเงาให้แก่เขาพลางกล่าวว่า “จงรับซิเปาไปเถิด โกปานี-คูฟา และขอให้ความปรารถนาของท่านเป็นจริง จงกลับไปยังบ้านเกิดของท่านเถิด ซิเปาจะนำทางท่าน”

          โกปานี-คูฟาดีใจมาก และเมื่อกล่าวอำลาพระราชาแล้ว เขาก็พูดกับกระจกว่า
          "ซิเปา ซิเปา ฉันอยากกลับไปอยู่บนโลกอีกครั้ง!"
          ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนโลกเบื้องบน แต่เนื่องจากไม่รู้จักสถานที่นั้น เขาจึงพูดกับกระจกอีกครั้งว่า
          "ซิเปา ซิเปา ฉันต้องการทางไปคอกของฉัน!"
          และดูเถิด! เบื้องหน้าโกปานี-คูฟามีทางปูไว้แล้ว!
          เมื่อเขากลับถึงบ้าน เขาพบว่าภรรยาและลูกสาวกำลังโศกเศร้า เพราะพวกเธอคิดว่าเขาถูกสิงโตกินไปแล้ว แต่เขาปลอบโยนพวกเธอโดยบอกว่า ขณะที่กำลังติดตามละมั่งที่บาดเจ็บ เขาหลงทางและเดินเตร่ไปเป็นเวลานานก่อนจะพบทางอีกครั้ง

          คืนนั้นเขาถามเจิ้งจี้มิซี่ ผู้ซึ่งเป็นที่สถิตของวิญญาณบิดาของเขาว่า เขาควรจะขออะไรจากซิเปาต่อไปดี?
          "บิซซ์" ตัวต่อกล่าว "เจ้าไม่อยากเป็นหัวหน้าผู้ยิ่งใหญ่เหมือนอินซาโตะบ้างหรือ?"
          แล้วโกปานี-คูฟาก็ยิ้ม หยิบกระจกขึ้นมาแล้วพูดกับมันว่า
          'ซิเปา ซิเปา ข้าต้องการเมืองที่ยิ่งใหญ่เหมือนเมืองของอินซาโตะ กษัตริย์แห่งปีตา และข้าปรารถนาจะเป็นประมุขของเมืองนั้น!'

          แล้วตลอดริมฝั่งแม่น้ำแซมเบซีซึ่งไหลอยู่ใกล้ๆ ก็เกิดเป็นถนนที่เรียงรายไปด้วยอาคารหิน หลังคาของอาคารเหล่านั้นส่องประกายด้วยทองคำและเหล็กขัดเงาเหมือนกับที่เมืองปีตา และตามท้องถนนนั้นชายหญิงต่างเดินไปมา เด็กหนุ่มกำลังต้อนแกะและวัวควายไปกินหญ้า และจากแม่น้ำก็มีเสียงตะโกนและเสียงหัวเราะดังมาจากหนุ่มสาวที่พายเรือแคนูออกไปตกปลา และเมื่อชาวเมืองใหม่เห็นโกปานี-คูฟา พวกเขาก็ดีใจอย่างยิ่งและยกย่องเขาเป็นหัวหน้า

          ตอนนี้โกปานี-คูฟาแข็งแกร่งเทียบเท่ากับอินซาโตะ ราชาแห่งสัตว์เลื้อยคลานแล้ว และเขากับครอบครัวก็ย้ายเข้าไปอยู่ในวังที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนืออาคารอื่นๆ ใจกลางเมือง ภรรยาของเขาตกตะลึงกับสิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้จนพูดไม่ออก แต่ชาซาซา ลูกสาวของเขากลับอ้อนวอนขอให้บอกว่าทำไมเขาถึงยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ในพริบตา ในที่สุดเขาก็เปิดเผยความลับทั้งหมด และยังฝากกระจกวิเศษไว้ในความดูแลของเธอด้วย โดยกล่าวว่า
          “ลูกสาวของข้า กระจกอยู่กับเจ้าจะปลอดภัยกว่า เพราะเจ้าต้องอยู่แยกออกไป ในขณะที่ผู้คนมาปรึกษาพ่อเกี่ยวกับกิจการบ้านเมือง และกระจกอาจถูกขโมยไปได้”

          จากนั้นชาซาซาจึงนำกระจกวิเศษไปซ่อนไว้ใต้หมอน และหลังจากนั้นเป็นเวลาหลายปีที่โกปานี-คูฟาปกครองประชาชนของเขาอย่างดีและชาญฉลาด จนผู้คนทุกคนรักเขา และเขาไม่เคยต้องขอให้ซิเปาประทานพรให้เลยสักครั้ง


(มีต่อ)
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่