สวัสดีค่ะคือเรางงว่า ทำไมเเฟนต้องช่วยตัวทั้งๆที่ก็มีเราแต่ก็เข้าใจว่าบางทีอาจจะอยากปลดปล่อยเราก็ไม่ได้ซีอะไร แต่นี้คือทุกวันเเละทุกครั้งที่เราไม่อยู่ไม่ว่าจะเเปปเดียวหรือนาน คือเเฟนเราชอบช่วยตัวเองตอนเช้าเเทบทุกวันเเต่ทำไมไม่ไม่อะไรกับเรา ปกติเราตื่นก่อนเราก็ออกมาให้อาหารหมาแมวทำงานบ้านต่างๆเขาก็จะเอาจังหวะนั้นช่วยตัวเองคือเราเห็นคราบบนที่นอนเเต่เราเเค่ไม่พูดเพราะเราก็กลัวเขาจะอายที่เรารู้คือเรารู้มาตลอดเขาคงคิดว่าเราไม่รู้ เเล้วทุกครั้งที่เราออกไปข้างนอกเขาก็จะช่วยตัวเองตลอดแต่เวลาที่เราอยู่ก็ไม่ได้บอกว่าเอ้อกูไรงี้ คือบางทีเราก็น้อยใจนะว่าเเบบเออทั้งที่มีกูแต่ก็เลือกที่จะช่วยตัวเอง เราเองก็ไม่ได้จืดชืดขนาดนั้นทุกครั้งที่มีอะไรกันเราก็จัดให้เต็มที่ตลอดให้เราขึ้นเราก็ขึ้นให้จนเสร็จทุกครั้ง เราก็พยายามเข้าใจนะเเต่นี่มันบ่อยเกินไปคือมันทุกวัน เราโคตรอึดอัดเลยที่ต้องมารู้สึกแบบนี้จะบอกก็ไม่รู้ต้องบอกยังไง ช่วยตัวเองมีความสุขอยู่คนเดียวเเล้วเราอะปล่อยซึม ถ้าเป็นทุกคนทุกคนจะรู้สึกยังไงคะสำหรับเรามันบ่อยเกินจนเราไม่โอเคขอความเห็นทุกคนหน่อยค่ะ พอได้ออกมาพิมเเล้วรู้สึกเหมือนได้ระบายความในใจ