สวัสดีค่ะ เราอายุ 19 น้องเราอายุ 13 เป็นพี่น้องแท้ ๆ ห่างกัน 6 ปีค่ะ หลังจากเราเข้ามหาลัย เราได้ย้ายมาอยู่ในห้องพักกับแม่ที่ใกล้มหาลัย แล้วใกล้ร้านแม่ โดยปกติแล้วเราอยู่กันทั้งหมด 3 คนค่ะ แม่ น้อง และเรา (ถ้าวันไหนพี่ชายกับพ่อไม่ได้มานอนด้วย) สภาพห้องเป็นห้องเช่าห้องเดียวธรรมดา กับห้องน้ำในตัวค่ะ ห้องพักไม่ได้ใหญ่ เพราะส่วนใหญ่ต่างคนต่างออกไปทำตามหน้าที่ตัวเองข้างนอก แล้วก็ไม่ค่อยมีใครอยู่ที่บ้านนอกจากพ่อค่ะ

เรื่องอาจจะยาวนิดหน่อยนะคะ เพราะเรื่องมันเกิดมานาน แล้วต่อเนื่องไม่หยุดมาจนถึงปัจจุบัน


ซึ่งปัญหามันอยู่ที่ว่า.. น้องสาวเรา พอขึ้นมัธยมก็เริ่มรักสวยรักงาม และเราก็เข้าใจได้ เพราะเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน และผ่านช่วงเวลานั้นมาก่อน แต่เราก็ไม่ได้แต่งเยอะแต่งจัดอะไร เพราะเราก็ไม่ได้มีเงิน ไม่ได้รู้จักเครื่องสำอางเหมือนทุก ๆ วันนี้ แล้วพอเราเริ่มโต เริ่มรู้จักแต่งหน้า บวกกับเรามีแฟน แล้วเวลาเราอยากได้อะไรบางทีแฟนก็มีซื้อให้เรา บางทีเราอยากได้อะไรเราก็กดซื้อได้เลย แล้วเดี๋ยวแฟนเราจ่ายให้ ซึ่งนี่ก็จะนำไปสู่ปัญหา เวลาเราได้เครื่องสำอางมา หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่แฟนเราซื้อให้ หรือที่เราซื้อเอง น้องสาวเราก็จะชอบหยิบไปใช้ ไปใส่ โดยที่ไม่ขอสักคำ ชอบแอบมาเล่น หรือมาใช้เครื่องสำอางเรา ก็เครื่องสำอางอ่ะ มันใช้ร่วมกันได้ที่ไหน แล้วที่หนักกว่านั้นคือไม่ขอ แบบนี้มันไม่ต่างอะไรจากขโมยเลยปะ ?

ถ้าตั้งแต่แรกเลย
มีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเราอยู่มอ 3 เราก็ด้วยความที่คิดว่า น้องเรามันก็คงไม่เล่นหรอก ด้วยความเชื่อใจนั่นแหละค่ะ เพราะเราเป็นคนที่ถ้าไม่ได้มีใครมีทำให้ความเชื่อใจน้อยลงเราก็ยังคงเชื่อใจ แต่ตอนนั้นน้องเรามันก็เริ่มมีแต่งหน้าบ้างแล้ว โดยบางครั้งน้องมันก็เล่นเครื่องสำอางแม่ ซึ่งแม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็มีบอกว่ายังเด็กอยู่ อย่าไปเล่น ก็เตือนตามประสาผู้ใหญ่ แล้วก็นั่นแหละ เรื่องใหญ่ก็เกิดขึ้น มันแอบมาเล่นเครื่องสำอาง สกินแคร์เรา ช่วงนั้นประมาณช่วงบ่าย เราก็ลงไปขายของช่วยแม่ สรุปเราขึ้นมาจะเข้าห้องน้ำ มันเล่นเครื่องสำอางเราอยู่ เราเปิดไปแล้วเห็นเลย ตอนนั้นเราโมโหมาก ปรี๊ดแตก ตีเข้าไปหลายทีเลย ซึ่งตอนนั้นเราก็รู้สึกผิดนะ ก็กลัวน้องเจ็บด้วย แต่เราก็โมโหมากเหมือนกัน เพราะทั้งในนั้นเป็นของที่เราตั้งใจเก็บเงินซื้อ และแฟนซื้อเป็นของขวัญให้เรา เราก็ตีไป แล้วก็บอกว่าอย่าทำแบบนี้อีก จะใช้อะไรให้ขอ แล้วตอนนั้นเราก็ยังใจดีเอาเครื่องสำอางให้อีก 2-3 ชิ้น เป็นของที่ใช้ใกล้ดวงตา แล้วเราก็เห็นมันใช้
แล้วก็มีช่วงใกล้เคียงกันคือตอนนั้นเรายังอยู่บ้าน ยังไม่ได้มานี่ แล้วเรื่องมันก็คือ เวลาเราอยู่บ้านโดยปกติแล้วจะไม่ใส่เสื้อชั้นในในวันหยุด วันนั้นก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ไม่ใส่ แล้วจังหวะเราจะซักผ้าพอดี เรากำลังจะเอาผ้าแช่ กลับเจอเสื้อชั้นใน ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้ใส่ แล้วเป็นเสื้อชั้นในเก่า ที่ยังอยู่ในชั้นที่เก็บของมัน แต่มันมาอยู่ในตะกร้า ซึ่งเราก็รู้แล้วว่าน้องมันทำแน่นอน คือมันจะมักง่ายเกินไปไหม ถ้าจะใช้ก็เอาไป ไม่ต้องมาทำแบบนี้ ซึ่งตอนนั้นเราก็บ่น ๆ ไป

ช่วงมอ 4 - 6 เราไม่ค่อยได้มาอยู่กรุงเทพ ฯ กับแม่ ช่วงเวลานี้น้องเราก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพ ฯ แต่เรายังอยู่บ้านนอกอยู่ เลยไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรมาก แต่มีแค่เอาเสื้อเราไปใส่ แล้วถ่ายรูปลงสตอรี่ เราก็ไม่ได้อะไร ก็เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เลยปล่อยผ่านไป

จนมาถึงช่วงปัจจุบันนี้
เมื่อเดือนที่แล้ว น้องเราก็ทำเหมือนเดิม เอาเครื่องสำอางเราไปใช้ เราเปิดประตูมาก็เห็นเลย เพราะมันกำลังแต่งหน้าอยู่ ด้วยความที่เราโตขึ้น เราก็เลยสงบสติอารมณ์ ไม่ได้ตีแต่อย่างไร เราใช้วิธีการสอน เราก็บอกไปว่าทำแบบนี้ไม่ได้นะ จะใช้อะไรก็ให้ขอก่อน มาทำแบบนี้มันไม่ต่างจากขโมย เราก็พูดไปเก็บเครื่องสำอางเราไปด้วย มันก็ไม่ได้พูดอะไร เราก็เออ ๆ ก็ช่างมันเถอะ แต่วันนั้นเราก็บอกก็สอนไปเยอะมาก เราก็ไปบอกแม่ ทุก ๆ ครั้งเราก็ไปบอกแม่ แม่เราก็บอกมัน สอนมันเหมือนกัน จนแม่เราเอือม จริง ๆ มันเหมือนเป็นเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งเลยนะ บางครั้งเรากับคนในครอบครัวก็แอบงง ๆ เหมือนกัน เพราะเรา และพี่ชายเราไม่ได้มีปัญหาหรือเรื่องอะไรพวกนี้เลย ขนาดเรากับพี่ชายจะยืมจะใช้อะไรก็ขอก่อนทุกครั้งเสมอ ต่อจะให้เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ตาม

แล้วเหตุการณ์ที่ ที่สุดก็คือ เมื่อ 1-2 เดือนที่แล้ว ที่ดัดขนตาเราหายไป มันเป็นอันเล็ก ๆ ของ odbo ซึ่งราคาก็ไม่ได้แรง แต่เป็นช่วงที่เราทำงานหาเงิน และซื้อของเอง เราก็แต่งหน้าไปเรียนตามปกติ แล้วที่ดัดขนตาเราหาย เราก็หาตามซอก เพราะมันอันเล็ก เราก็คิดว่ามันอาจจะหายเข้าไปในซอกหรือเปล่า เราก็หา รื้อหา สรุป ไม่เจอ เราก็เลยไปถามน้อง ว่าเห็นที่ดัดขนตาไหม เราก็อธิบายลักษณะไป น้องมันบอกเต็มปากเลยว่า ไม่เห็น เราก็ถามซ้ำบอกว่าเอาดี ๆ ได้เอาไปไหม เราก็พูดด้วยน้ำเสียงแซว ๆ มันก็ยังบอกว่าไม่เห็น ไม่รู้ เราก็เออ งั้นไม่เป็นไร ค่อยไปซื้อเอาใหม่ก็ได้ ซึ่งวันพรุ่งนี้เรามีรับจ๊อบเล็กน้อยที่บ้าน เราก็เลยไปซื้อเอาที่เซเว่นหน้าหมู่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเราไม่ได้เอะใจอะไรเลยจริง ๆ จนเมื่อ 2-3 สัปดาห์ที่แล้ว เราก็ขึ้นห้องไปเข้าห้องน้ำตามปกติ เราเห็นตรงที่น้องเรานอนมันรก ๆ เราก็ไปเก็บ แล้วก็อยู่ ๆ เราคิดยังไงไม่รู้ ไปเปิดกระเป๋านักเรียนมัน (กระเป๋านักเรียนส่วนใหญ่จะมีกระเป๋าเล็กด้านหน้า) เราก็เปิดดู สรุป เจอที่ดัดขนตาเรา เราโมโหมาก โคตรจะโมโห คือจะเอาไปกูไม่ว่าเลยถ้าขอ แต่นี่กูถามแล้วบอกไม่เห็น มันน่าโมโหไหมล่ะ

แล้วเหตุการณ์เมื่อวาน
เอาคุชชั่นเราไปใช้ คือดู เรารู้ได้ทันทีเลย เพราะ texture ของคุชชั่น แล้วที่บ่งบอกไปมากกว่านั้นคือตลับ เราเป็นคนที่ไม่ได้ใช้เยอะ แล้วมันคุชชั่นที่เราซื้อมาใช้ก็ไม่ได้บ่อย แต่ทำไมพัฟมันถึงเลอะ ๆ ขอบตลับถึงเลอะ ๆ  คือดูมันรู้  เราก็ถามแซวไป ซึ่งคุชชั่นอะ ตัวไหนเราไม่ใช้แล้ว เราก็ให้นะ เราไม่ได้เป็นพี่ที่ใจร้าย ไม่ได้เป็นพี่ที่ขี้งกอะ เราก็เข้าใจว่าผู้หญิงอยากสวยอยากงาม เราก็ไม่อยากให้น้องเราอายเพื่อนหรือใคร แต่แค่เราแค่อยากให้ขอ แค่นั้นเอง

แล้วเหตุการณ์วันนี้ เอาสเปรย์เราไปใช้ แล้ว ไม่ขอตามเดิม ทุกครั้งที่เอาไป เราจะบอกเสมอว่า จะใช้อะไร ให้ขอ ถ้าขอ ให้แน่นอน เราก็ไม่ใช่คนใจจืดใจดำอะไรนะ แต่ทำแบบนี้เราก็ไม่ไหวอะ เราบอกน้องก็แล้ว บอกแม่ แม่บอกน้องก็แล้ว เราเหนื่อยจริง ๆ จริง ๆ ไม่ได้มีแค่พวกนี้หรอก พวกของใช้ในห้องน้ำเหมือนกัน เช่น โฟมล้างหน้า เราก็ปล่อยผ่าน เพราะก็วัยรุ่นก็เริ่มเป็นสิว แต่เรื่องเครื่องสำอางไม่ไหวจริง ๆ ใจจริงอยากย้ายออกไปข้างนอกเลย แต่ก็เห็นใจแม่ต้องขายของคนเดียวอีก

ถ้าเป็นแบบนี้ทุกคนจะทำอย่างไร ?