⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านอียิปต์: เจ้าชายจอมปลอม 💖✨⌛




          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีช่างตัดเสื้อหนุ่มผู้มีฐานะดีคนหนึ่งชื่อลาบาคาน เขาทำงานให้กับนายช่างผู้ชาญฉลาดในเมืองอเล็กซานเดรีย ไม่มีใครจะว่าลาบาคานว่าโง่หรือขี้เกียจได้ เพราะเขาสามารถทำงานได้อย่างดีเยี่ยมและรวดเร็วเมื่อเขาตั้งใจ แต่มีบางอย่างที่ไม่ค่อยปกติเกี่ยวกับเขา บางครั้งเขาจะเย็บผ้าอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขามีเข็มที่ร้อนจัดและด้ายที่กำลังลุกไหม้ และในบางครั้งเขาก็จะนั่งเหม่อลอยและมีสีหน้าแปลกๆ จนเพื่อนร่วมงานของเขาพูดกันว่า 'วันนี้ลาบาคานทำหน้าเหมือนคนชั้นสูง'

          ทุกวันศุกร์ เขาจะสวมเสื้อคลุมอย่างดีที่เขาซื้อด้วยเงินที่เขาเก็บออมไว้ และไปมัสยิด เมื่อเขากลับมาหลังจากละหมาด หากเขาพบเพื่อนคนใดที่กล่าวว่า "สวัสดี" หรือ "สบายดีไหม เพื่อนลาบาคาน?" เขาจะโบกมืออย่างสุภาพหรือพยักหน้าอย่างนอบน้อม และหากเจ้านายของเขาบังเอิญพูดกับเขาอย่างที่เคยพูดบ้างว่า "จริง ๆ แล้ว ลาบาคาน เจ้าดูเหมือนเจ้าชาย" เขาก็จะดีใจและตอบว่า "ท่านก็สังเกตด้วยหรือ?" หรือ "ฉันก็คิดอย่างนั้นมานานแล้ว"

          เรื่องราวเป็นเช่นนี้อยู่พักใหญ่ และนายท่านก็อดทนกับความไร้สาระของลาบาคาน เพราะโดยรวมแล้วเขาเป็นคนดีและเป็นช่างฝีมือที่ฉลาด

          วันหนึ่ง พระอนุชาของสุลต่านบังเอิญเดินทางผ่านเมืองอเล็กซานเดรีย และต้องการแก้ไขฉลองพระองค์ จึงทรงส่งคนไปตามช่างตัดเย็บฝีมือดี ซึ่งช่างตัดเย็บได้มอบฉลองพระองค์นั้นให้แก่ลาบาคาน ช่างฝีมือที่ดีที่สุดลูกน้องของตน

          ในตอนเย็น เมื่อทุกคนออกจากโรงงานและกลับบ้านไปแล้ว ความปรารถนาอย่างแรงกล้าได้ผลักดันให้ลาบาคานกลับไปยังที่ที่ฉลองพระองค์ของพระอนุชากษัตริย์แขวนอยู่ เขาหยุดยืนมองอยู่นาน ชื่นชมเนื้อผ้าอันหรูหราและการปักลวดลายอันงดงาม ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้สึกว่าเขาต้องลองสวมดู และแล้ว! มันก็พอดีราวกับว่ามันถูกตัดเย็บมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
          “ข้าไม่ใช่เจ้าชายที่ดีเท่ากับเจ้าชายองค์อื่นๆ หรือ?” เขาถามตัวเองขณะเดินไปมาอย่างภาคภูมิใจในห้อง “เจ้านายเคยบอกหลายครั้งแล้วว่าข้าดูเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นเจ้าชาย”

          เขาเริ่มคิดว่าตนเองน่าจะเป็นโอรสของกษัตริย์นิรนาม และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นหาฐานะที่แท้จริงของตนเองทันที
          เขารู้สึกราวกับว่าเสื้อคลุมอันงดงามนั้นถูกส่งมาให้โดยนางฟ้าใจดี และเขาระมัดระวังไม่ให้ละเลยของขวัญอันล้ำค่าเช่นนี้ เขารวบรวมเงินเก็บทั้งหมด และหลบซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดของยามค่ำคืน ผ่านประตูเมืองอเล็กซานเดรียไป

          เจ้าชายองค์ใหม่ทรงสร้างความสงสัยใคร่รู้ให้แก่ผู้คนมากมายไม่ว่าจะเสด็จไปที่ไหน เพราะฉลองพระองค์อันงดงามและพระราชดำรัสสง่าของพระองค์ดูไม่เหมาะสมกับผู้ที่เดินทางด้วยเท้า หากมีใครถามคำถาม พระองค์ก็จะตอบด้วยท่าทีลึกลับสำคัญว่าพระองค์มีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่ทรงม้า
          อย่างไรก็ตาม ไม่นานเขาก็พบว่าการเดินทำให้เขาดูตลก ดังนั้นในที่สุดเขาก็ซื้อม้าแก่ที่เชื่องและเดินง่ายตัวหนึ่ง ซึ่งเขาได้มาในราคาถูก

          วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังขี่ม้าชื่อมูร์วา อย่างสบายๆ ก็มีคนขี่ม้าคนหนึ่งแซงเขามาและขออนุญาตร่วมเดินทางด้วย เพื่อจะได้คุยกันเพลินๆ ชายหนุ่มผู้มาใหม่นั้นดูสดใส ร่าเริง และหน้าตาดี เขาเริ่มชวนคุยและถามคำถามมากมาย เขาบอกลาบาคานว่าชื่อโอมาร์ เป็นหลานชายของเอลฟี เบย์ และกำลังเดินทางเพื่อทำตามคำสั่งของลุงที่สั่งไว้ก่อนตาย ลาบาคานไม่ได้เปิดเผยเรื่องส่วนตัวของเขามากนัก แต่ก็บอกเป็นนัยๆ ว่าตนเองก็เป็นขุนนางและเดินทางเพื่อความสนุกสนานเช่นกัน

          ชายหนุ่มทั้งสองต่างถูกใจกันและกัน และเดินทางไปด้วยกัน ในวันที่สองของการเดินทาง ลาบาคานถามโอมาร์เกี่ยวกับคำสั่งที่เขาต้องปฏิบัติตาม และก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องราวนี้

          เอลฟี เบย์ เจ้าเมืองไคโร ได้เลี้ยงดูโอมาร์มาตั้งแต่ยังเล็ก และเด็กชายไม่เคยรู้จักพ่อแม่ของตนเลย ก่อนเสียชีวิต เอลฟี เบย์ได้เรียกโอมาร์มาหา แล้วบอกเขาว่า โอมาร์ไม่ใช่หลานชายของตน แต่เป็นโอรสของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งได้รับคำเตือนถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นจากโหร จึงได้ส่งเจ้าชายหนุ่มไปอยู่ไกลและสาบานว่าจะไม่พบเขาจนกว่าจะถึงวันเกิดครบรอบ 22 ปี

          เอลฟี เบย์ไม่ได้บอกชื่อบิดาของโอมาร์ แต่ได้กำชับให้โอมาร์ไปอยู่ที่เสาหินขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองอเล็กซานเดรียไปทางทิศตะวันออกเป็นเวลาสี่วันเดินทาง ในวันที่สี่ของเดือนถัดไป ซึ่งเป็นวันที่โอมาร์จะมีอายุครบ 22 ปี ที่นั่นเขาจะได้พบกับชายบางคน และจะต้องมอบมีดสั้นที่เอลฟี เบย์มอบไว้ให้แก่พวกเขา พร้อมกับกล่าวว่า "ข้าพเจ้าคือผู้ที่พวกท่านกำลังตามหา"
          หากพวกเขาตอบว่า 'ขอสรรเสริญท่านศาสดาผู้ทรงปกป้องท่าน' เขาจะต้องติดตามพวกเขาไป และพวกเขาจะพาเขาไปหาบิดาของเขา

          ลาบาคานรู้สึกประหลาดใจและสนใจเรื่องราวนี้มาก แต่หลังจากได้ยินแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองเจ้าชายโอมาร์ด้วยสายตาอิจฉาและโกรธที่เพื่อนของเขาได้ตำแหน่งที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง เขาเริ่มเปรียบเทียบเจ้าชายกับตัวเอง และต้องยอมรับว่าเจ้าชายเป็นชายหนุ่มรูปงาม มีมารยาทดี และมีใบหน้าที่น่ามอง

          ในขณะเดียวกัน เขาก็มั่นใจว่าหากเขาอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเจ้าชาย พระบิดาของเจ้าชายองค์ใดก็คงยินดีที่จะรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม
          ความคิดเหล่านี้ตามหลอกหลอนเขาตลอดทั้งวัน และเขาก็ฝันถึงมันตลอดทั้งคืน เขาตื่นแต่เช้าตรู่ และเมื่อเห็นโอมาร์นอนหลับอย่างสงบด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้า ความปรารถนาที่จะแย่งชิงสิ่งที่โชคชะตาอันโหดร้ายพรากไปจากเขา ไม่ว่าจะด้วยกำลังหรือเล่ห์เหลี่ยม ก็ผุดขึ้นในใจเขา
          มีดสั้นซึ่งควรจะเป็นเหมือนหนังสือเดินทางนั้นปักอยู่ที่เข็มขัดของโอมาร์ ลาบาคานดึงมันออกมาอย่างเบามือ และลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะแทงมันลงไปที่หัวใจของเจ้าชายที่กำลังหลับอยู่หรือไม่ อย่างไรก็ตาม เขาล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าคน ดังนั้นเขาจึงพอใจที่จะเก็บมีดสั้นไว้ในเข็มขัดของตนเอง แล้วเตรียมอานม้าเร็วของโอมาร์สำหรับตนเอง และควบออกไปไกลหลายไมล์ก่อนที่เจ้าชายจะตื่นขึ้นมาและรู้ถึงความสูญเสียของตน

          ลาบาคานขี่ม้าอย่างมั่นคงเป็นเวลาสองวัน ด้วยความกลัวว่าโอมาร์อาจจะไปถึงสถานที่นัดพบก่อนเขา ในตอนท้ายของวันที่สอง เขาเห็นเสาหินขนาดใหญ่ในระยะไกล มันตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ กลางที่ราบ และสามารถมองเห็นได้จากระยะไกลมาก หัวใจของลาบาคานเต้นแรงเมื่อเห็นเช่นนั้น แม้ว่าเขาจะมีเวลาคิดทบทวนบทบาทที่เขาตั้งใจจะเล่น แต่จิตสำนึกของเขาก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ อย่างไรก็ตาม ความคิดที่ว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็นกษัตริย์อย่างแน่นอนก็ช่วยให้เขามีกำลังใจ และเขาก็ขี่ม้าต่อไปอย่างกล้าหาญ

          บริเวณนั้นค่อนข้างโล่งและแห้งแล้ง และนับว่าเป็นเรื่องดีที่เจ้าชายองค์ใหม่ทรงนำเสบียงอาหารมาด้วย เพราะเหลือเวลาอีกสองวันกว่าจะถึงเวลานัดหมาย
          ช่วงกลางวันของวันรุ่งขึ้น เขาเห็นขบวนม้าและอูฐยาวเหยียดมุ่งหน้ามาทางเขา ขบวนนั้นหยุดอยู่ที่เชิงเขา และมีเต็นท์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายหลัง ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นขบวนคุ้มกันของบุคคลสำคัญ ลาบาคานคาดเดาได้อย่างชาญฉลาดว่าคนเหล่านี้มาที่นี่เพราะเขา แต่เขาก็ระงับความใจร้อนไว้ เพราะรู้ว่าความปรารถนาของเขาจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อถึงวันที่สี่เท่านั้น

          แสงแรกของดวงอาทิตย์ยามเช้าปลุกช่างตัดเสื้อผู้มีความสุขให้ตื่นขึ้น ขณะที่เขากำลังเตรียมอานม้าและขี่ไปยังเสาหลัก เขาก็อดคิดถึงความเสียใจในกลอุบายที่เขาได้กระทำและความหวังที่พังทลายของเจ้าชายตัวจริงไม่ได้ แต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นไปแล้ว และความทะนงตนของเขาก็กระซิบว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามที่แม้แต่กษัตริย์ผู้หยิ่งผยองที่สุดก็ปรารถนาให้โอรสของตนเป็น และยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ
          ด้วยความคิดเช่นนั้น เขาจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมด กระโดดขึ้นบนหลังม้า และในเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็มาถึงเชิงเขา ที่นี่เขาลงจากม้า ผูกม้าไว้กับพุ่มไม้ แล้วชักมีดสั้นของเจ้าชายโอมาร์ออกมา ก่อนจะปีนขึ้นเขาไป

          ที่เชิงเสา มีชายหกคนยืนล้อมรอบชายร่างสูงสง่าคนหนึ่ง เสื้อคลุมผ้าไหมสีทองอร่ามของเขาถูกพันรอบด้วยผ้าคลุมไหล่แคชเมียร์สีขาว และผ้าโพกศีรษะสีขาวประดับอัญมณีอย่างหรูหราแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนร่ำรวยและมีฐานะสูงส่ง
          ลาบาคานเดินตรงเข้าไปหาเขา แล้วก้มลงยื่นมีดสั้นให้พลางกล่าวว่า "ข้าคือผู้ที่เจ้ากำลังตามหา"
          “ขอสรรเสริญท่านศาสดาผู้ทรงปกป้องท่าน!” ชายชราตอบด้วยน้ำตาแห่งความปิติ “กอดพ่อหน่อยสิ โอมาร์ ลูกชายสุดที่รักของพ่อ!”
          ช่างตัดเสื้อผู้หยิ่งผยองซาบซึ้งใจกับถ้อยคำอันศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น และด้วยความรู้สึกทั้งอับอายและยินดีปนกัน เขาจึงซบลงในอ้อมแขนของกษัตริย์ชรา

          แต่ความสุขของเขาก็ไม่ได้เบิกบานนานนัก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นคนขี่ม้าคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังพยายามเร่งม้าที่เหนื่อยล้าหรือไม่เต็มใจที่จะวิ่งข้ามที่ราบไป
          ไม่นานนักลาบาคานก็จำม้าตัวเก่าของเขา มูร์วา และเจ้าชายโอมาร์ตัวจริงได้ แต่เนื่องจากเคยโกหกไปแล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ยอมรับความผิดของตนเอง
          ในที่สุดคนขี่ม้าก็มาถึงเชิงเขา เขาจึงกระโดดลงจากอานม้าและรีบวิ่งขึ้นไปที่เสา
          “หยุด!” เขาร้อง “ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตาม อย่าให้คนหลอกลวงที่น่าอับอายอย่างเขาหลอกท่าน ชื่อของฉันคือโอมาร์ และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาขโมยชื่อของฉันไปใช้”


(มีต่อ)
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่