คือ เรากับแฟน (แฟนเราคือรุ่นน้องเรา) คบกันมา 1 ปีเศษๆ เราเริ่มรู้สึกเหนื่อย เพราะ
ครั้งแรก ที่ทำให้คนมองเราผิด นั่นคือ การที่เราบอกให้เขาปรับเรื่องหนึ่ง ซึ่งที่ผ่านมาเราเป็นคนปรับให้เขามาหมดเลย จนวันที่เราทะเลาะกัน เราบอกเหตุผลทุกอย่างไป เหตุผลที่ทำให้เราพูดไปคือ เขามาเล่นกับเพื่อนสนิทผู้หญิงของเราแบบใกล้ชิดแบบแตะเนื้อต้องตัวและแบบมันล้ำเส้นเกินไปไหมทั้งที่เราก็อยู่ข้างๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาบังคับห้ามเราเลยว่าอย่าไปเล่นกับเพื่อนผู้ชายหรือเพศตรงข้ามให้มันมากนะ อ่ะ เราก็โอเคเราก็ทำให้โดยไม่ไปยุ่ง
คืนนั้นเราเป็นคนบอกเขาไปเองว่า ห่างกันสักพักได้ไหม เราเหนื่อยมาก ห่างกันสำหรับเราคือ ก็ยังคุยกันได้แต่ก็ไม่ได้คุยบ่อย
และเช้ามา เราร้องไห้กับเพื่อนนะเราบอกกับเพื่อนสนิทของเรา และจากนั้นตอนใกล้เข้าแถวตอนเช้า เขาร้อง พยายามอ้อนวอนเราว่า อย่าห่างกันได้มั้ย เขาบอกเขาไม่อยากเสียเราไป เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เราบอกเลยว่าแค่ห่างกันซักพักเอง และตอนเข้าแถว เรามองเราไม่เห็นเขาเลย
จนตอนสายของวัน เพื่อนอีกห้องมาบอกเราว่า เขาไปร้องไห้อยู่มุมตึก คนออกมามุงเต็มเลย และหลังจากนั้น พี่ๆน้องๆเพื่อนๆคนอื่น ก็มองเราเป็นคนผิดที่ทำเขาร้องไห้
และมีอีกอย่างคือ เขาลงสตอรี่ลงทุกช่องทางว่า รองเท้าคู่นี้คงไม่ได้ใช้อีกละ ปิดจบรองเท้าคู่นี้
(เราซื้อรองเท้าสตั๊ดให้เขา เสื้อผ้าทุกอย่าง อะไหล่รถ ทุกอย่างที่เขาบอกอยากได้ เราหาให้ แต่เราขอแค่รองเท้านักเรียนเป็นของขวัญ พูดตั้งปีที่แล้ว แล้วก็ยังไม่เคยซื้อให้เราถึงปัจจุบันนี้)
เราควรทำไม เรารู้สึกเราเป็นคนผิดมากๆ 😭
เราควรยังไง
ครั้งแรก ที่ทำให้คนมองเราผิด นั่นคือ การที่เราบอกให้เขาปรับเรื่องหนึ่ง ซึ่งที่ผ่านมาเราเป็นคนปรับให้เขามาหมดเลย จนวันที่เราทะเลาะกัน เราบอกเหตุผลทุกอย่างไป เหตุผลที่ทำให้เราพูดไปคือ เขามาเล่นกับเพื่อนสนิทผู้หญิงของเราแบบใกล้ชิดแบบแตะเนื้อต้องตัวและแบบมันล้ำเส้นเกินไปไหมทั้งที่เราก็อยู่ข้างๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาบังคับห้ามเราเลยว่าอย่าไปเล่นกับเพื่อนผู้ชายหรือเพศตรงข้ามให้มันมากนะ อ่ะ เราก็โอเคเราก็ทำให้โดยไม่ไปยุ่ง
คืนนั้นเราเป็นคนบอกเขาไปเองว่า ห่างกันสักพักได้ไหม เราเหนื่อยมาก ห่างกันสำหรับเราคือ ก็ยังคุยกันได้แต่ก็ไม่ได้คุยบ่อย
และเช้ามา เราร้องไห้กับเพื่อนนะเราบอกกับเพื่อนสนิทของเรา และจากนั้นตอนใกล้เข้าแถวตอนเช้า เขาร้อง พยายามอ้อนวอนเราว่า อย่าห่างกันได้มั้ย เขาบอกเขาไม่อยากเสียเราไป เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเรา เราบอกเลยว่าแค่ห่างกันซักพักเอง และตอนเข้าแถว เรามองเราไม่เห็นเขาเลย
จนตอนสายของวัน เพื่อนอีกห้องมาบอกเราว่า เขาไปร้องไห้อยู่มุมตึก คนออกมามุงเต็มเลย และหลังจากนั้น พี่ๆน้องๆเพื่อนๆคนอื่น ก็มองเราเป็นคนผิดที่ทำเขาร้องไห้
และมีอีกอย่างคือ เขาลงสตอรี่ลงทุกช่องทางว่า รองเท้าคู่นี้คงไม่ได้ใช้อีกละ ปิดจบรองเท้าคู่นี้
(เราซื้อรองเท้าสตั๊ดให้เขา เสื้อผ้าทุกอย่าง อะไหล่รถ ทุกอย่างที่เขาบอกอยากได้ เราหาให้ แต่เราขอแค่รองเท้านักเรียนเป็นของขวัญ พูดตั้งปีที่แล้ว แล้วก็ยังไม่เคยซื้อให้เราถึงปัจจุบันนี้)
เราควรทำไม เรารู้สึกเราเป็นคนผิดมากๆ 😭