กาลครั้งนานมาแล้ว ค่ำคืนหนึ่งใต้แสงจันทร์ในโอกินะ ชายชราผู้หาเลี้ยงชีพด้วยการตัดไผ่ เดินลึกเข้าไปในป่าดังเช่นทุกวัน แต่ในคืนนั้นมีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป ท่ามกลางเงาไม้สูงใหญ่ ต้นไผ่ต้นหนึ่งเปล่งประกายเรืองแสงประหลาด
“แปลกจริง… ข้าไม่เคยเห็นต้นไผ่เรืองแสงมาก่อน” โอกินะพึมพำ พลางเอื้อมมือไปสัมผัส
เมื่อเขาตัดมันออกภายในปล้องไผ่มีเด็กหญิงตัวเล็กจิ๋ว นอนอยู่ เธอมีร่างกายเปล่งประกายราวกับแสงจันทร์ ดวงตากลมโตไร้เดียงสา มองขึ้นมาที่เขาอย่างสงบนิ่ง ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเงียบอันน่าอัศจรรย์
“เด็กคนนี้… หรือว่าเป็นของขวัญจากสวรรค์?”
โอกินะประคองเด็กหญิงขึ้นมา และในวินาทีนั้นเอง หัวใจของชายชราที่เคยเงียบเหงาก็ถูกเติมเต็ม
เขารีบพาเธอกลับไปยังบ้านไม้เก่าท่ามกลางป่าไผ่ ภรรยาของเขาซึ่งเป็นหญิงชราผู้ไม่มีลูก ต่างก็ปลื้มปีติและรับเลี้ยงเธอราวกับเป็นบุตรแท้ๆ ของตน
“ลูกน้อย เจ้าคือพรจากสวรรค์ของพวกเรา ข้าจะตั้งชื่อเจ้า… ‘คางุยะ’“
หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่โอกินะออกไปตัดไผ่ เขาพบก้อนทองคำและอัญมณีซ่อนอยู่ในลำต้น ทรัพย์สมบัติเหล่านั้นช่วยให้เขาสามารถเลี้ยงดูคางุยะอย่างสมเกียรติ จากชายชราผู้ยากจน เขากลายเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวย
เวลาผ่านไป เด็กหญิงตัวน้อยเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเร็วจนผิดธรรมชาติ ภายในเวลาเพียงไม่นาน เธอก็กลายเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้
เมื่อคางุยะฮิเมะเติบโตขึ้น ความงามของเธอก็เป็นที่โจษจันไปทั่วแผ่นดิน ว่ากันว่าเมื่อเธอเดินผ่าน ดอกไม้ก็เบ่งบานตามเส้นทางของเธอ แสงของเธอทำให้แม้แต่พระจันทร์ยังดูหม่นแสงลง
“นางงามล้ำยิ่งกว่าผู้ใดในโลก…”
“ลูกสาวของข้า สมควรได้ครองชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” โอกินะเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
ข่าวของเธอแพร่กระจายไปยังเมืองหลวง ดึงดูดเหล่าขุนนางและนักรบผู้สูงศักดิ์ให้เดินทางมาเพื่อขอแต่งงาน แต่เมื่อใครก็ตามมาขอพบคางุยะฮิเมะกลับไม่ยอมออกมา เธอหลบซ่อนตัวจากสายตาของผู้คน ราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้
“ข้าไม่ต้องการเป็นของผู้ใด” คางุยะฮิเมะกระซิบกับตัวเอง ขณะมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน
ในที่สุด ขุนนางผู้ทรงอิทธิพลห้าคน ซึ่งเป็นบุรุษที่ร่ำรวยและมีอำนาจที่สุดในแผ่นดิน ได้เข้ามาขอแต่งงานกับเธอ พ่อแม่บุญธรรมของเธอปลาบปลื้มใจ เพราะหากเธอแต่งงานกับพวกเขา เธอจะได้รับการคุ้มครอง และชีวิตของเธอจะมั่นคง
“ลูกพ่อ เจ้าควรเลือกคู่ครองที่ดีสักคนเถิด” โอกินะวิงวอน
แต่คางุยะฮิเมะไม่ได้คิดเช่นนั้น “หากพวกเขาต้องการข้า ก็ให้พวกเขาพิสูจน์ว่าความรักของพวกเขานั้นแท้จริง”
เธอยื่นเงื่อนไขให้ขุนนางแต่ละคนออกตามหาสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ของวิเศษในตำนาน ที่ไม่มีผู้ใดในโลกสามารถครอบครองได้ ขุนนางคนแรกต้องหาถ้วยศักดิ์สิทธิ์จากพระพุทธองค์, ขุนนางคนที่สองต้องนำกิ่งทองจากต้นไม้แห่งสวรรค์, ขุนนางคนที่สามต้องหาเสื้อคลุมของไฟที่ไม่มีวันเผาไหม้, ขุนนางคนที่สี่ต้องนำอัญมณีจากมังกรยักษ์, ขุนนางคนที่ห้าต้องหางานแกะสลักเปลือกหอยจากนกกระเรียนโบราณ
ขุนนางแต่ละคนต่างออกเดินทาง แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาเริ่มหาทางลัด
ขุนนางคนแรกพยายามหลอกคางุยะโดยนำถ้วยทองคำธรรมดามาหลอกว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อนางแตะมัน มันไม่ได้เรืองแสงตามคำเล่าลือ “ท่านคิดว่าข้าโง่ถึงเพียงนี้หรือ?” คางุยะฮิเมะกล่าว ก่อนจะคืนถ้วยให้ชายคนนั้น
ขุนนางคนที่สองพยายามปลอมแปลงกิ่งไม้ชุบทอง ขุนนางคนที่สามนำเสื้อคลุมปลอมมาหลอก ขุนนางคนที่สี่และห้าถึงกับยอมรับว่าพวกเขาไม่อาจหาของเหล่านั้นมาได้จริง
“เจ้าทุกคนสนใจเพียงความงามภายนอกของข้า มิใช่ตัวตนที่แท้จริง…” เธอปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด
แม้แต่จักรพรรดิญี่ปุ่น ก็ได้ยินเรื่องราวของเธอและต้องการให้เธอมาเป็นมเหสีของพระองค์ แต่เธอปฏิเสธ แม้จะรู้ว่าการปฏิเสธจักรพรรดิอาจทำให้เธอต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่เลวร้าย
จักรพรรดิทรงเสด็จไปพบนางด้วยพระองค์เอง เมื่อพระองค์พยายามเข้าใกล้ร่างของคางุยะฮิเมะเปล่งแสงราวกับพระจันทร์ และเธอก็เลือนหายไปจากมือของพระองค์ “แม้แต่ข้า เจ้าก็ไม่อาจอยู่เคียงข้างรึ?”
“ข้ามิใช่ของผู้ใด บนโลกนี้ หรือที่อื่นใดก็ตาม” นางกล่าว
พระองค์จึงยอมรับว่า หญิงผู้นี้ไม่อาจเป็นของใครได้เลย
คืนหนึ่ง คางุยะฮิเมะเดินออกไปยืนใต้แสงจันทร์ และหยาดน้ำตาของเธอก็ร่วงลงสู่พื้น “เวลาของข้าที่นี่… กำลังจะหมดลงแล้ว”
คืนหนึ่งขณะพระจันทร์เต็มดวง คางุยะฮิเมะยืนมองท้องฟ้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า หยาดน้ำตาใสไหลลงอาบแก้ม เมื่อพ่อแม่บุญธรรมเห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกกังวลใจ
“ลูกพ่อ เจ้าเป็นอะไรไป? หรือเจ้าคิดถึงสิ่งใดอยู่?” โอกินะเอ่ยถาม
คางุยะฮิเมะค่อยๆ หันมามองทั้งสอง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ราวกับรู้ว่านี่คือความจริงที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป
“ท่านพ่อ ท่านแม่… ข้าไม่ได้เกิดมาจากโลกนี้ ข้าเป็นชาวจันทรา เมื่อถึงเวลา พวกเขาจะมารับข้ากลับไป”
คำพูดของเธอทำให้โอกินะและภรรยาชะงัก ดวงตาของชายชราสั่นไหวด้วยความตกใจ
“ไม่จริง! เจ้าคือพรจากสวรรค์ เจ้าคือบุตรของพวกเรา!” พวกเขากล่าว
“ข้าก็อยากจะอยู่ที่นี่… ข้ารักท่านทั้งสอง แต่ข้าไม่อาจฝืนโชคชะตาได้” นางตอบ
โอกินะรีบเดินทางไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิ และเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง พระองค์ทรงตกพระทัย และสั่งให้ทหารหลวงไปเฝ้าบ้านของคางุยะฮิเมะ เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวจันทรามาพาตัวเธอไป
“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นของพวกเขา เจ้าคือสมบัติของโลกนี้” จักรพรรดิประกาศ
แม้คางุยะฮิเมะจะซาบซึ้งใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดคืนแห่งโชคชะตาได้
คืนหนึ่งที่ท้องฟ้าใสไร้เมฆดวงจันทร์ทอแสงเจิดจ้าอย่างผิดปกติ ลมพัดแรงราวกับเป็นสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้นแสงเรืองรองปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และเงาร่างของเหล่าผู้มาเยือนก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
พวกเขามิใช่กองทัพ มิใช่ปีศาจ แต่เป็นเหล่าผู้ส่งสารจากดวงจันทร์ แต่งกายด้วยชุดสีขาวเปล่งแสงราวกับเทพเจ้า พวกเขามิได้มาพร้อมอาวุธ พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้มัน
ทหารของจักรพรรดิที่ประจำการอยู่พยายามขัดขวาง แต่ร่างของพวกเขาอ่อนแรงลงโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่มีสิ่งใดในโลกสามารถหยุดผู้มาเยือนได้
โอกินะและภรรยาพยายามกอดคางุยะฮิเมะไว้ แต่ร่างของเธอเริ่มเปล่งแสงอ่อนโยน ราวกับกำลังจะจางหายไป “อย่าไป! ลูกพ่อ! ได้โปรดอย่าทิ้งเราไป!”
“ข้าก็อยากอยู่ ข้ารักท่านทั้งสอง…” เสียงของเธอสั่นเครือ “แต่ข้าถูกลิขิตให้ต้องกลับไป”
ผู้ส่งสารจากดวงจันทร์ยื่นผ้าคลุมศักดิ์สิทธิ์ ให้แก่คางุยะฮิเมะหากเธอสวมมัน เธอจะลืมทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นบนโลก
คางุยะฮิเมะเอื้อมมือไปแตะมันเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองโอกินะและภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย เธอไม่ต้องการลืมพวกเขา น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงลงสู่พื้นดิน “ข้าไม่อยากลืม… ข้าอยากจดจำความรักที่ข้าได้รับจากโลกใบนี้”
แต่แล้ว ผู้ส่งสารก็ค่อยๆ คลุมผ้าให้เธอ รอยยิ้มของเธอค่อยๆ เลือนหาย ความรู้สึกของเธอจางลงและในที่สุด เธอก็ไม่หันกลับมามองโลกอีกเลย
คางุยะฮิเมะค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงจันทร์ส่องสว่างไปทั่วทั้งแผ่นดิน เธอจากไปโดยไม่หันกลับมา
บนพื้นดินโอกินะและภรรยายืนมองท้องฟ้า น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับไม่มีวันเหือดแห้ง
จักรพรรดิได้รับข่าวการจากไปของคางุยะฮิเมะ และพระองค์ทรงเสียพระทัยอย่างยิ่ง ก่อนจากไป เธอได้ทิ้งยาอายุวัฒนะไว้ให้พระองค์ แต่เมื่อพระองค์มองมัน พระองค์กลับเลือกที่จะเผามันบนยอดเขาสูงสุดของญี่ปุ่น “หากไม่มีเจ้าอยู่ โลกอันเป็นนิรันดร์ย่อมไร้ความหมาย”
ว่ากันว่าควันที่ลอยขึ้นจากภูเขานั้น คือเศษเสี้ยวแห่งความรักและความอาลัยที่ไม่มีวันจางหาย ต่อมาภูเขานั้นถูกเรียกว่า “ฟูจิ” (不死) ซึ่งแปลว่า “ไร้ซึ่งความตาย”
แม้เวลาจะผ่านไป ตำนานของเจ้าหญิงคางุยะยังคงถูกเล่าขาน และทุกครั้งที่เงาจันทร์ทาบลงบนพื้นโลก ผู้คนยังคงเงยหน้ามองขึ้นไป พร้อมกับคำถามที่ไร้คำตอบ… ว่าเธอจะยังจดจำโลกใบนี้อยู่หรือไม่
ตำนานแห่งดวงจันทร์และการจากลาที่ไม่มีวันหวนคืน
(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… ไม่มีสิ่งใดบนโลกที่เป็นของเราอย่างแท้จริง , ทุกสิ่งที่เรารักล้วนถูกกำหนดให้ต้องจากไป ไม่ช้าก็เร็ว
ความรักไม่อาจเอาชนะโชคชะตา , บางทีความงามอาจเป็นคำสาปมากกว่าพร , ความทรงจำและความรู้สึกคือสิ่งที่มีค่าที่สุด)
.
⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านญี่ปุ่น: ตำนานเจ้าหญิงคางุยะ 💖✨⌛