กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีชายตาบอดชื่อชิมฮักกยู อาศัยอยู่กับลูกสาวของเขาชิมชอง แม้ว่าพวกเขาจะยากจน แต่ความรักของพ่อลูกคู่นี้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด
ชิมฮักกยูตาบอดตั้งแต่ยังหนุ่ม ทำให้ชีวิตของเขายากลำบาก การหางานทำแทบเป็นไปไม่ได้ แต่โชคดีที่เขามีลูกสาวที่ทั้งงดงามและกตัญญู ชิมชองทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูบิดา นางรับจ้างซักผ้า เก็บดอกไม้ป่า และช่วยงานในหมู่บ้านเพื่อหาอาหารมาประทังชีวิต แม้ต้องเหนื่อยล้าเพียงใด นางไม่เคยปริปากบ่น
“ท่านพ่อ วันนี้ข้าหาอาหารมาให้แล้ว” นางกล่าวพลางวางถ้วยข้าวลงตรงหน้าชิมฮักกยู
“ลูกของพ่อ เจ้าช่างเป็นเด็กดีนัก…” ชายชราลูบมือไปตามใบหน้าของบุตรสาว แม้จะมองไม่เห็น แต่เขารับรู้ถึงความรักและเสียสละของนาง
คืนหนึ่ง ขณะที่ลมเย็นพัดผ่านกระท่อมเก่า ๆ ของพวกเขา ชิมฮักกยูนั่งทอดถอนใจอยู่หน้าประตูบ้าน “หากข้าไม่ตาบอด… ข้าคงสามารถดูแลชิมชองได้ดีมากกว่านี้”
ทันใดนั้น เขานึกถึงคำของพระสงฆ์ที่เคยเดินผ่านหมู่บ้าน พวกเขากล่าวว่า “หากมีผู้ใดสามารถถวายข้าวพันถังแก่พระพุทธเจ้า ดวงตาของเขาจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง”
ชิมฮักกยูเชื่อมั่นในปาฏิหาริย์ เขาอธิษฐานออกมาด้วยความหวัง “ข้าปรารถนาให้ดวงตาของข้ามองเห็น เพื่อที่ข้าจะได้เห็นหน้าลูกสาวของข้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย”
โชคร้ายที่คำอธิษฐานของเขาถูกได้ยินโดยกลุ่มพระสงฆ์ในวัดใหญ่ วันต่อมา พวกพระมาหาเขาพร้อมแจ้งว่า “เราจะรับคำอธิษฐานของท่าน และจะทำพิธีให้พรแก่ท่าน หากท่านสามารถนำข้าวพันถังมาถวาย”
ด้วยความดีใจ ชิมฮักกยูเผลอรับปากไปโดยไม่ทันคิด
แต่เมื่อเขากลับเข้าในบ้านและบอกข่าวนี้แก่ลูกสาว ความดีใจของเขากลับไม่อาจส่งต่อไปถึงชิมชอง
“ท่านพ่อ… พวกเราไม่มีแม้แต่ข้าวพอสำหรับพรุ่งนี้ ท่านจะหาข้าวพันถังได้จากที่ใด?” นางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ชิมฮักกยูนิ่งเงียบเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเขาได้ให้คำมั่นสัญญาที่เป็นไปไม่ได้
ชิมชองมองบิดาด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางรู้ว่าบิดาของตนนั้น อยากเห็นโลกใบนี้อีกครั้ง อยากเห็นหน้าของลูกสาวผู้ที่ดูแลเขามาทั้งชีวิต ดังนั้นนางจึงตัดสินใจว่าไม่ว่านางจะต้องทำอย่างไร นางจะต้องหาข้าวพันถังให้บิดาของนางให้ได้
ชิมชองพยายามหาทางช่วยบิดา นางจึงไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน แต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีผู้ใดสามารถหาเงินมากพอที่จะซื้อข้าวหนึ่งพันถังได้
จนกระทั่งวันหนึ่ง นางได้ยินเรื่องเกี่ยวกับพ่อค้าเรือเดินทะเล
ชาวประมงในหมู่บ้านเล่าขานกันว่า หากเรือของพ่อค้าจะออกเดินทางไปยังทะเลหลวง พวกเขาจะต้องมีหญิงสาวบริสุทธิ์เป็นเครื่องสังเวยให้เทพแห่งท้องทะเล เพื่อให้การเดินทางราบรื่นและปราศจากพายุร้าย
“หญิงสาวที่ยอมเป็นเครื่องสังเวยจะได้รับเงินจำนวนมหาศาลให้กับครอบครัวของนาง…”
เมื่อชิมชองได้ยินเช่นนั้น นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่
“หากข้าทำเช่นนี้ ท่านพ่อจะได้รับข้าวพันถัง และดวงตาของท่านอาจกลับมามองเห็นอีกครั้ง…”
แม้หัวใจของนางจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่นางก็เลือกที่จะเดินไปยังท่าเรือ และพบกับพ่อค้า
“ข้ายินดีเป็นเครื่องสังเวยให้เทพแห่งท้องทะเล…” นางเอ่ย
พ่อค้าทั้งหลายต่างพากันตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้จะเป็นผู้เสนอตัวเองโดยไม่ลังเล
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าจะไม่มีวันได้กลับมา?” พ่อค้าคนหนึ่งถาม
“ข้ารู้…” ชิมชองตอบเสียงมั่นคง “แต่ข้ามีสิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตของข้า”
พ่อค้าตกลงมอบเงินจำนวนมหาศาลให้กับนาง และทันทีที่ชิมฮักกยูได้รับเงินนี้ พระสงฆ์ก็นำข้าวพันถังไปถวายต่อพระพุทธเจ้า
แต่เมื่อชายตาบอดรู้ความจริงว่าเงินนั้นได้มาจากอะไร หัวใจของเขาก็แทบแตกสลายพลางกล่าว “ชิมชอง! เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้! พ่อขอยอมอยู่ในความมืดมิดตลอดชีวิต ดีกว่าต้องเสียเจ้าไป!” แต่ทว่าชิมชองได้ตัดสินใจแล้ว
วันต่อมา นางถูกนำขึ้นเรือออกสู่ทะเลลึก ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดผ่าน นางยืนมองฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และปิดเปลือกตาลง “ท่านพ่อ ข้าหวังว่าท่านจะได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง…”
และเมื่อน้ำทะเลกระเพื่อมแรงขึ้น ชิมชองก็ถูกโยนลงไปสู่ท้องมหาสมุทรอันมืดมิด…
ชิมชองร่วงลงสู่มหาสมุทร น้ำเย็นเยียบโอบล้อมร่างของนาง นางหลับตาปล่อยให้สายน้ำพัดพาตัวเองไปสู่ความมืดมิด
แต่แทนที่นางจะจมหายไป ทันใดนั้นแสงสว่างเรืองรองก็ปรากฏขึ้นใต้ท้องทะเล กระแสน้ำหมุนวนรอบตัวนางอย่างอ่อนโยน นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าตนเองกำลังล่องลอยอยู่ในสถานที่ที่งดงามเกินกว่าที่จินตนาการไว้
ราชามังกรแห่งท้องทะเล ปรากฏตัวต่อหน้านาง ดวงตาของพระองค์ลึกล้ำดั่งมหาสมุทร พระองค์ทอดพระเนตรนางด้วยความเมตตา “หญิงผู้กล้า เจ้าคือผู้ที่ยอมเสียสละเพื่อบิดาของตน นั่นคือหัวใจที่บริสุทธิ์ยิ่งนัก”
“ข้าเพียงต้องการให้บิดาของข้าได้กลับมามองเห็น…” ชิมชองกล่าวเสียงแผ่ว
ราชามังกรทรงยิ้มบางๆ ก่อนตรัสว่า “เช่นนั้น ข้าจะมอบชีวิตใหม่แก่เจ้า เจ้าสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้”
สิ้นคำกล่าวแสงสีทองจากราชามังกรส่องประกายทั่ววังใต้สมุทร กระแสน้ำหมุนรอบตัวชิมชองอีกครั้ง ก่อนที่ทุกสิ่งรอบตัวจะเลือนหายไป เมื่อนางรู้สึกตัวอีกครั้งนางพบว่าตัวเองลอยอยู่บนผิวน้ำ
ในขณะเดียวกัน เรือพระที่นั่งขององค์จักรพรรดิกำลังแล่นผ่านทะเล เหล่าข้าราชบริพารตะโกนขึ้นเมื่อพบร่างของหญิงสาวลอยอยู่ในมหาสมุทร พวกเขารีบช่วยนางขึ้นมา
องค์จักรพรรดิทอดพระเนตรชิมชองด้วยความตกตะลึง หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าพระองค์งดงามราวกับเทพธิดา แต่ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์เท่านั้นที่ทำให้พระองค์สนพระทัย ในดวงตาของนาง มีทั้งความอ่อนโยนและความเข้มแข็งที่หาผู้ใดเทียบได้
“เจ้าเป็นใครกัน?” พระองค์ตรัสถาม
“ข้ามิใช่ผู้ใด ข้าเป็นเพียงหญิงสามัญชนที่สูญเสียทุกสิ่งเพื่อผู้เป็นที่รัก” นางตอบด้วยน้ำเสียงสงบ
องค์จักรพรรดิทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสว่า “ข้าต้องการให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้า เจ้าจักเป็นพระมเหสีของข้า”
ชิมชองตกตะลึง นางไม่เคยคาดคิดว่าชะตาของตนจะพลิกผันเช่นนี้ นางลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมรับเพราะนางรู้ว่าบัดนี้นางไม่ได้มีชีวิตเพื่อตัวเองเพียงผู้เดียวอีกต่อไป
เวลาผ่านไป ชิมชองกลายเป็นพระมเหสีขององค์จักรพรรดิ นางใช้ชีวิตในพระราชวังอย่างสง่างาม แต่ในใจของนางยังคงคิดถึงบิดาที่นางต้องจากมา
ดังนั้น วันหนึ่ง นางจึงจัดงานเลี้ยงใหญ่และเชิญชายตาบอดจากทั่วทุกสารทิศ มาร่วมงาน “ข้าปรารถนาให้ชายตาบอดทุกคนในอาณาจักรได้รับการดูแล ข้าจะเลี้ยงอาหารแก่พวกเขาด้วยมือตัวเอง” นางประกาศ
เมื่อวันงานมาถึง ชิมชองคอยเฝ้าดูชายชราทั้งหลายที่เดินเข้ามา นางหวังอยู่ในใจว่าบิดาของนางอาจอยู่ในหมู่พวกเขา และแล้ว นางก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นเคย “อาหารนี้ช่างหอมเหลือเกิน…”
เสียงนั้นทำให้นางน้ำตาคลอเบ้า นางรีบเดินเข้าไปดู และเมื่อเห็นใบหน้าของชายตาบอดที่กำลังสัมผัสจานข้าวตรงหน้า นางก็รู้ทันทีพลางเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ!”
ชิมฮักกยูสะดุ้งไปชั่วขณะ “เสียงนี้… เป็นไปไม่ได้…”
ชิมชองรีบทรุดตัวลงข้างเขา นางจับมือของบิดาขึ้นมาทาบบนใบหน้าของตน “ท่านพ่อ นี่ข้าเอง… ชิมชอง ลูกสาวของท่าน!”
ทันใดนั้นปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น แสงสว่างเจิดจ้าประกายขึ้นรอบตัวพวกเขา ชิมฮักกยูรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ดวงตาที่เคยมืดบอดมานานเริ่มรับรู้แสงสว่างทีละน้อย
และเมื่อเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เขาเห็นก็คือ ใบหน้าของลูกสาวที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดชีวิต “ชิมชอง… ลูกของพ่อ…”
เขากอดนางไว้แน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้มของทั้งสอง
จากวันนั้นเป็นต้นมาชิมฮักกยูได้กลับมามองเห็นโลกอีกครั้ง และได้ใช้ชีวิตร่วมกับลูกสาวของเขาในพระราชวังอย่างมีความสุข
ชิมชองมิใช่เพียงหญิงสามัญชนอีกต่อไปเธอเป็นถึงจักรพรรดินี นางคือผู้ที่เอาชนะโชคชะตา ด้วยหัวใจที่ยิ่งใหญ่และความรักที่มั่นคง
(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… พลังของความรักและความเสียสละสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ , ความดีงามนำพาปาฏิหาริย์มาสู่ชีวิต
“ผู้ที่มีหัวใจบริสุทธิ์ แม้เผชิญความมืดมิดก็ยังพบแสงสว่าง”,“สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าปาฏิหาริย์ คือความรักอันมั่นคงระหว่างพ่อและลูก”)
.
⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านเกาหลี: ตำนานของชิมชอง 💖✨⌛