ผมเป็นคนหนึ่งที่เวลาเห็นใครกำลังมีปัญหา หรือกำลังต้องการความช่วยเหลือ ผมมักจะอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ เพราะผมรู้สึกว่าถ้าเราพอจะช่วยอะไรใครได้ ก็ควรช่วยเท่าที่เราทำไหว
แต่บางครั้งพอเราตั้งใจช่วยจริง ๆ อีกฝ่ายกลับไม่ตอบรับ ไม่สนใจ หรือปฏิเสธความช่วยเหลือของเรา ซึ่งผมก็เข้าใจนะครับว่าทุกคนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะรับหรือไม่รับความช่วยเหลือ
แต่ลึก ๆ แล้วผมกลับรู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เราหวังดีมากเกินไปหรือเปล่า หรือจริง ๆ แล้วเราไม่ควรเข้าไปยุ่งตั้งแต่แรก
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาตอบแทน ไม่ได้ต้องการคำชม หรืออยากให้ใครติดหนี้บุญคุณ แค่รู้สึกดีที่ได้ช่วยให้ใครสักคนผ่านเรื่องยาก ๆ ไปได้บ้าง
แต่พอเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย ๆ ผมก็เริ่มเหนื่อยกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน
ผมควรทำอย่างไรดีครับ? (ขอโทษที่ อธิบายไม่ชัดเจน ในที่นี่หมายถึง ครอบครัว)
เป็นคนที่ชอบยื่นมือช่วยเหลือคนอื่น แต่พอเขาไม่รับความช่วยเหลือ เรากลับรู้สึกน้อยใจ ควรจัดการความรู้สึกตัวเองอย่างไรดีครั
แต่บางครั้งพอเราตั้งใจช่วยจริง ๆ อีกฝ่ายกลับไม่ตอบรับ ไม่สนใจ หรือปฏิเสธความช่วยเหลือของเรา ซึ่งผมก็เข้าใจนะครับว่าทุกคนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะรับหรือไม่รับความช่วยเหลือ
แต่ลึก ๆ แล้วผมกลับรู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เราหวังดีมากเกินไปหรือเปล่า หรือจริง ๆ แล้วเราไม่ควรเข้าไปยุ่งตั้งแต่แรก
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาตอบแทน ไม่ได้ต้องการคำชม หรืออยากให้ใครติดหนี้บุญคุณ แค่รู้สึกดีที่ได้ช่วยให้ใครสักคนผ่านเรื่องยาก ๆ ไปได้บ้าง
แต่พอเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย ๆ ผมก็เริ่มเหนื่อยกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน
ผมควรทำอย่างไรดีครับ? (ขอโทษที่ อธิบายไม่ชัดเจน ในที่นี่หมายถึง ครอบครัว)