⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านจีน: ฮัว มู่หลาน 💖✨⌛




          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว รุ่งอรุณมาเยือน หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งยังคงเงียบสงบ แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องลอดผ่านหลังคาไม้ไผ่ของบ้านแต่ละหลัง เสียงไก่ขันดังขึ้นจากลานบ้าน กลิ่นข้าวต้มลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ
          มู่หลานกำลังนั่งปอกผลไม้อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นางมองไปยังบิดาของตนฮัว ฮู ที่กำลังจิบชาเงียบๆ ดวงตาของเขาแม้จะอ่อนโยน แต่แฝงด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา

          ทันใดนั้น เสียงแตรดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าม้าหนักแน่น ชาวบ้านพากันชะเง้อมอง ทหารหลวงในชุดเกราะสีดำควบม้าผ่านถนนกลางหมู่บ้าน ก่อนหยุดลงหน้าแท่นประกาศ
          หนึ่งในนั้นเปิดม้วนกระดาษขึ้น ก่อนเปล่งเสียงก้อง “ตามพระบัญชาขององค์จักรพรรดิ! แคว้นของเราถูกศัตรูจากแดนเหนือรุกราน! ชายฉกรรจ์ทุกบ้านต้องเข้าร่วมกองทัพ เพื่อนำชัยชนะกลับคืนมา!”

          ชาวบ้านพากันซุบซิบ หลายคนมีใบหน้าตื่นตระหนก ในขณะที่บางคนกำหมัดแน่นด้วยความกังวล มู่หลานเองก็มองอย่างไม่วางตา จนกระทั่งได้ยินชื่อของครอบครัวตนเอง
          “ตระกูลฮัว… ฮัว ฮู ต้องเข้าประจำการ!”
          มู่หลานหันขวับไปมองบิดาของตนทันที นางเห็นมือของเขากำถ้วยชาแน่น แม้ใบหน้าจะยังสงบนิ่ง แต่ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน
          เมื่อทหารจากไป ชาวบ้านค่อยๆ แยกย้ายกลับบ้านของตนเอง บางคนร่ำไห้ บางคนโอบกอดกันแน่นราวกับนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกัน

          มู่หลานเดินเข้าไปหาฮัว ฮู บิดาที่กำลังหยิบดาบเล่มเก่าของเขาออกจากหีบไม้ นางเห็นว่าแม้เขาจะพยายามจับมันมั่นคง แต่มือที่เคยแข็งแกร่งกลับสั่นเล็กน้อย
          “ท่านพ่อ ท่านยังไม่หายดีนัก ท่านจะไปรบได้อย่างไร?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
          “นี่เป็นหน้าที่ของข้า” เขาตอบเสียงเรียบ พลางมองดาบในมือ
          “แต่ท่านได้รับบาดเจ็บจากสงครามครั้งก่อน ข้าเกรงว่าท่านจะ…”
          “พอเถอะ มู่หลาน” บิดากล่าวขัดขึ้น แม้เสียงของเขาจะอ่อนโยน แต่น้ำเสียงนั้นก็หนักแน่นจนมู่หลานต้องเม้มริมฝีปาก นางรู้ว่าเมื่อบิดาตัดสินใจแล้ว ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนใจเขาได้

          ค่ำคืนนั้น เงาจันทร์ทอดลงบนลานหน้าบ้าน มู่หลานยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ นางถือดาบของบิดาในมือก่อนตวัดมันลง เส้นผมยาวสลวยร่วงลงกับพื้น นางมองเงาตัวเองในกระจกน้ำ ร่างของหญิงสาวหายไป เหลือเพียงเงาของนักรบในชุดบุรุษ
          “หากข้าจะปกป้องครอบครัว ข้าต้องเป็นใครก็ได้… แม้แต่บุรุษ”
          นางหยิบชุดเกราะเก่าของบิดาขึ้นมาสวม แล้วค่อยๆ ก้าวออกจากบ้าน ทิ้งเพียงจดหมายไว้บนโต๊ะ “ข้าจะทำหน้าที่แทนท่าน โปรดอย่าตามหา”
          เมื่อนางก้าวขึ้นหลังม้า หัวใจของนางเต้นแรง แต่ดวงตากลับแน่วแน่ นางขี่ม้ามุ่งออกจากหมู่บ้านภายใต้เงาจันทร์อันเงียบงัน

          เช้าตรู่ ณ ค่ายทหาร พลทหารหลายสิบคนเข้าแถวเรียงกันบนลานฝึก เสียงตะโกนของนายทหารดังก้องขณะที่พวกเขาสั่งการเหล่าทหารใหม่ “เจ้า! ชื่ออะไร?”
          มู่หลานยืนตรง สวมบทบาทใหม่ของตน นางสูดลมหายใจก่อนตอบ “แซ่ฮัว ข้าชื่อปิง!”
          นายทหารกวาดตามองขึ้นลง ก่อนพยักหน้า “อย่าคิดว่าที่นี่จะเมตตาเจ้า เจ้าต้องฝึกหนัก ไม่เช่นนั้น เจ้าจะตายในสนามรบ”
          นางกำหมัดแน่น นางรู้ดีว่าทุกย่างก้าวที่ผิดพลาดอาจหมายถึงการเปิดเผยตัวตน
          การฝึกเริ่มต้นขึ้น และมันโหดกว่าที่มู่หลานคาดคิด นางต้องฝึกซ้อมตั้งแต่รุ่งสางจนพระอาทิตย์ตก ทั้งดาบ ธนู ขี่ม้า และการต่อสู้ตัวต่อตัว
          มู่หลานล้มแล้วลุกขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แขนขาถลอกจากการฝึกอย่างหนัก ทหารคนอื่นๆ ต่างหัวเราะเยาะ “เจ้าจะรอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ ฮัวปิง?”
          “ดูเหมือนเจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นนักรบนะ!” อีกคนกล่าว นางเม้มริมฝีปากแน่น แต่ไม่โต้ตอบ
          แต่ทุกครั้งที่ล้มลง นางจะกัดฟันลุกขึ้นมาใหม่ “ข้าจะไม่ยอมแพ้” นางพึมพำกับตัวเอง

          ผ่านไปหลายเดือน มู่หลานเริ่มแข็งแกร่งขึ้น นางเรียนรู้ที่จะใช้ไหวพริบแทนกำลัง เมื่อมีการฝึกต่อสู้ นางใช้ความเร็วและความชาญฉลาดเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่า
          วันหนึ่ง ขณะฝึกขี่ม้า นายทหารสั่งให้เหล่าทหารต้องยิงธนูไปที่เป้าขณะควบม้า
          มู่หลานจับธนูมั่น นางมองเป้าหมาย พลางสูดลมหายใจเข้า ฟิ้ววว! ลูกธนูของนางพุ่งตรงสู่เป้าอย่างแม่นยำ
          ทหารคนอื่นๆ ที่เคยหัวเราะเยาะ เริ่มหันมามองด้วยสายตาแตกต่างไปจากเดิม
          “เจ้ามีฝีมือกว่าที่ข้าคิดนะ ฮัวปิง!” เพื่อนทหารคนหนึ่งกล่าว “ข้าต้องยอมรับว่าเจ้าทำได้ดีจริง ๆ”
          มู่หลานยิ้มเล็กน้อย นางรู้ว่าความพยายามของนางเริ่มเห็นผล นางไม่ได้เป็นแค่ทหารอีกต่อไป นางกำลังกลายเป็นนักรบอย่างแท้จริง

          เสียงกลองศึกดังระรัว ค่ายทหารถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงแตรของแม่ทัพ ขณะที่ธงรบสะบัดไหวในสายลม “พวกเราจะออกศึก!” นายทหารประกาศ เสียงเฮดังขึ้นจากเหล่าทหาร
          มู่หลานจับดาบแน่น นางรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่แท้จริงที่นางต้องเผชิญ ขณะที่กองทัพเคลื่อนพล นางมองไปยังเส้นขอบฟ้า นี่ไม่ใช่การฝึกอีกต่อไป แต่เป็นสงครามที่แท้จริง และนางจะต้องรอด


          ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆดำ กลิ่นควันไฟและเลือดตลบอบอวลทั่วสมรภูมิ กองทัพศัตรูจากแดนเหนือรวมตัวอยู่บนเนินเขา เตรียมเปิดฉากโจมตีครั้งสุดท้าย
          มู่หลานอยู่แนวหน้า นางจับดาบแน่น พลทหารรอบตัวต่างมองนางด้วยสายตาแน่วแน่ ทุกคนรอเพียงคำสั่ง
          “พวกเราต่อสู้เคียงข้างกันมานาน ศัตรูอ่อนแรงแล้ว! วันนี้… คือวันแห่งชัยชนะ!”
          เสียงของนางดังก้องไปทั่วกองทัพ ทหารจีนเปล่งเสียงร้องสนั่น “ย๊ากก!!” พร้อมกระชับอาวุธ

          ศัตรูเริ่มเคลื่อนพลลงจากเนิน ทหารม้ากระโจนลงมาพร้อมหอกแหลม กลองศึกดังระรัว แต่มู่หลานไม่หวั่นไหว นางยกดาบขึ้นสูงก่อนตะโกน “เตรียมยิงธนู!”
          แนวธนูด้านหลังพร้อม พลธนูยกคันศรขึ้น เสียงลูกธนูพุ่งผ่านอากาศดัง ฟิ้วววว! พุ่งเข้าปักเป้าหมาย ศัตรูเริ่มล้มลง แต่ยังคงทะลวงแนวรับเข้ามา
          มู่หลานกระโดดขึ้นม้า ชักดาบออกจากฝัก ก่อนพุ่งทะยานเข้าไปกลางกองทัพ นางฟันลงอย่างแม่นยำ พุ่งหลบลูกธนูที่เฉียดใบหน้าไปเพียงคืบ
          ศัตรูพยายามล้อมนางจากทุกทิศ แต่นางว่องไวเกินกว่าที่พวกมันจะตามทัน “จัดการแม่ทัพมันให้ได้!” ทหารศัตรูคำราม
          พลทหารร่างยักษ์แกว่งขวานลงมา แต่มู่หลานพลิกตัวหลบ ฉัวะ! นางสะบัดดาบปาดแขนมันจนเลือดสาด ก่อนใช้เท้าถีบมันกระเด็นไป

          สนามรบโกลาหล แต่ทัพจีนไม่ยอมถอย เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง
          มู่หลานเห็นแม่ทัพศัตรูอยู่ไม่ไกล นางรู้ดีว่าหากสังหารเขาได้ กองทัพของมันจะแตกพ่าย นางจึงบังคับม้าให้พุ่งตรงไป
          “เจ้ากล้าดีอย่างไร!” แม่ทัพศัตรูตวาดก่อนเงื้อดาบใส่นาง
          มู่หลานปัดป้อง เธอใช้จังหวะนั้นหมุนตัวไปด้านหลัง แล้วแทงดาบเข้าไปกลางลำตัว ฉึก! แม่ทัพศัตรูชะงัก ดวงตาเบิกกว้างก่อนร่างจะทรุดลง
          เหล่าทหารของมันเห็นแม่ทัพถูกสังหาร ต่างพากันตื่นตระหนก บางคนเริ่มถอย บางคนทิ้งอาวุธแล้ววิ่งหนี
          “ศัตรูถอยแล้ว! บุกเข้าไป!” มู่หลานตะโกน
          ทัพจีนโห่ร้องกึกก้อง ก่อนไล่ตีศัตรูที่แตกกระเจิงไปจนหมดสิ้น

          สนามรบเงียบสงัด ศัตรูถูกขับไล่จนหมด กองทัพจีนได้รับชัยชนะ เสียงกลองศึกสงบลง ทหารที่รอดชีวิตมองหน้ากันด้วยความโล่งใจ ก่อนเปล่งเสียงร้อง “ไชโย!” ดังสนั่น
          มู่หลานมองรอบตัว หัวใจของนางเต้นแรง แต่นางรู้ว่าสงครามนี้… จบลงแล้ว

          ในวันรุ่งขึ้น ข่าวชัยชนะถูกส่งไปถึงเมืองหลวง มู่หลานและเหล่าทหารเดินทางกลับอย่างสมเกียรติ เมืองทั้งเมืองออกมาต้อนรับพวกเขาอย่างยิ่งใหญ่
ภายในพระราชวังองค์จักรพรรดินั่งอยู่บนบัลลังก์ ทรงทอดพระเนตรแม่ทัพหนุ่มที่พากองทัพของพระองค์ไปสู่ชัยชนะ
          “เจ้าคือผู้ที่นำกองทัพของข้าสู่ชัยชนะ” พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “บัดนี้ ข้าจะมอบเกียรติสูงสุดแก่เจ้า จงรับตำแหน่งขุนนางและทรัพย์สมบัติตามที่เจ้าสมควรได้รับ”
          มู่หลานคุกเข่าลง นางรู้ดีว่านี่คือเกียรติสูงสุดที่ทหารทุกคนปรารถนา
          แต่ในใจของนาง นางมีเพียงความคิดเดียว “ขอบพระทัยองค์จักรพรรดิ แต่หม่อมฉันมีเพียงหนึ่งความปรารถนา…”
          จักรพรรดิทรงขมวดพระขนงเล็กน้อย
          “หม่อมฉันขอคืนสู่บ้านและอยู่กับครอบครัว” ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสนิท ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะปฏิเสธตำแหน่งสูงสุด
          จักรพรรดิมองนางนิ่ง ก่อนตรัสขึ้นด้วยรอยแย้มพระโอษฐ์
          “หากนั่นคือสิ่งที่เจ้าปรารถนา ข้าก็จะให้เจ้าไป… จงกลับบ้านไปในฐานะวีรบุรุษแห่งแผ่นดินนี้เถิด”
          มู่หลานก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินออกจากท้องพระโรง
          หัวใจของนางโล่งสบาย นางรู้ว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า อาจเป็นรางวัลที่มีค่ากว่าทุกสิ่งที่ได้รับมา

          หลังจากปฏิเสธตำแหน่งขุนนางและทรัพย์สมบัติจากจักรพรรดิ มู่หลานออกเดินทางกลับบ้าน นางมองทิวทัศน์รอบตัวที่เปลี่ยนจากสนามรบและเมืองหลวงอันโอ่อ่า กลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีและหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบ
          “ข้ากลับมาแล้ว…” นางพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ก้าวเข้าใกล้ประตูเรือนที่คุ้นเคย
          ทันทีที่มู่หลานเดินเข้าไปในบ้าน บิดาของนาง ฮัว ฮู ซึ่งนั่งอยู่หน้าบ้านก็มองขึ้นมา เมื่อสายตาของเขาสบกับบุตรสาวที่จากไปนานหลายปี หัวใจของเขาเต้นแรง
          “มู่หลาน…” เสียงของเขาสั่นเครือ
          นางยิ้มให้บิดา ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าเขา นางไม่ได้สวมชุดเกราะ ไม่ได้ถือดาบเหมือนแม่ทัพอีกต่อไป แต่กลับมาเป็นบุตรสาวของเขาอีกครั้ง “ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว”
          ฮัว ฮูมองดูบุตรสาวนิ่ง ก่อนที่น้ำตาจะเอ่อขึ้นในดวงตา เขาค่อย ๆ ยื่นมือมาสัมผัสไหล่ของนาง “เจ้า… เจ้าโตขึ้นมากนัก”


(มีต่อ)
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่