⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านเซลติก: นกไนติงเกลกับดอกกุหลาบ 💖✨⌛




          “ในสวนของฉันไม่มีกุหลาบแดงเลยสักดอก!” นักศึกษาหนุ่มคร่ำครวญ ดวงตาที่สวยงามของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา
          “โอ้ ความสุขขึ้นอยู่กับสิ่งเล็กน้อยเพียงใด! ฉันได้อ่านทุกสิ่งที่ปราชญ์เขียนไว้ และความลับของปรัชญาทั้งหมดเป็นของฉันแล้ว แต่เพราะขาดกุหลาบแดงเพียงดอกเดียว ชีวิตของฉันจึงต้องทุกข์ทรมาน”

          “ในที่สุดฉันก็พบคนที่มีรักแท้จริงแล้ว” นกไนติงเกลกล่าว “คืนแล้วคืนเล่าที่ฉันขับขานถึงเขา แม้ว่าฉันจะไม่รู้จักเขา คืนแล้วคืนเล่าที่ฉันเล่าเรื่องราวของเขาให้ดวงดาวฟัง และบัดนี้ฉันได้เห็นเขาแล้ว ผมของเขาดำสนิทดุจดอกไฮยาซินธ์ และริมฝีปากของเขาแดงก่ำดุจดอกกุหลาบแห่งความปรารถนา แต่ความหลงใหลทำให้ใบหน้าของเขาซีดเซียวดุจงาช้าง และความโศกเศร้าได้ประทับตราไว้บนหน้าผากของเขา”

          “เจ้าชายจะจัดงานเลี้ยงเต้นรำคืนพรุ่งนี้” นักศึกษาหนุ่มพึมพำ “และคนรักของฉันจะไปร่วมงานด้วย ถ้าฉันนำดอกกุหลาบสีแดงไปให้เธอ เธอจะเต้นรำกับฉันจนถึงรุ่งเช้า ถ้าฉันนำดอกกุหลาบสีแดงไปให้เธอ ฉันจะได้กอดเธอไว้ในอ้อมแขน เธอจะเอนศีรษะลงบนไหล่ของฉัน และมือของเธอจะจับมือฉันไว้ แต่ในสวนของฉันไม่มีดอกกุหลาบสีแดง ฉันจึงต้องนั่งอยู่คนเดียว และเธอจะเดินผ่านฉันไป เธอจะไม่สนใจฉันเลย แล้วหัวใจของฉันก็จะแตกสลาย”

          “นี่แหละคือคนที่มีรักแท้จริง” นกไนติงเกลกล่าว “สิ่งที่ฉันขับขาน เขาต้องทนทุกข์ สิ่งที่เป็นความสุขสำหรับฉัน กลับเป็นความเจ็บปวดสำหรับเขา ความรักช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์ยิ่งนัก มันมีค่ามากกว่ามรกต และล้ำค่ากว่าโอปอลชั้นดี ไข่มุกและทับทิมไม่อาจซื้อหาได้ และมันไม่มีวางขายในตลาด ไม่สามารถซื้อได้จากพ่อค้า และไม่อาจชั่งน้ำหนักเป็นทองคำได้”

          “นักดนตรีจะนั่งอยู่บนระเบียง” นักศึกษาหนุ่มกล่าว “และบรรเลงเครื่องดนตรีสายของพวกเขา และคนรักของฉันจะร่ายรำไปตามเสียงพิณและไวโอลิน เธอจะร่ายรำอย่างแผ่วเบาจนเท้าไม่แตะพื้น และเหล่าข้าราชบริพารในชุดสีฉูดฉาดจะรายล้อมเธอ แต่เธอจะไม่เต้นรำกับฉัน เพราะฉันไม่มีดอกกุหลาบสีแดงจะมอบให้เธอ” แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้า ซบหน้าลงในฝ่ามือ แล้วก็ร้องไห้

          “ทำไมเขาถึงร้องไห้ล่ะ?” จิ้งจกเขียวตัวน้อยถามขณะวิ่งผ่านเขาไปโดยชูหางขึ้นฟ้า
          “ทำไมกันนะ?” ผีเสื้อตัวหนึ่งกล่าว ขณะที่มันกำลังโบยบินตามแสงอาทิตย์
          “ทำไมกันนะ?” เดซี่กระซิบถามเพื่อนบ้านด้วยเสียงเบาๆ
          นกไนติงเกลกล่าวว่า “เขาร้องไห้เพราะดอกกุหลาบสีแดง”
          “เพื่อดอกกุหลาบสีแดงงั้นเหรอ?” พวกเขาร้อง “ช่างไร้สาระเหลือเกิน!” และเจ้ากิ้งก่าน้อยผู้มีนิสัยมองโลกในแง่ร้ายก็หัวเราะออกมาอย่างดัง
          แต่นกไนติงเกลเข้าใจความลับในความเศร้าโศกของนักศึกษาคนนั้น เธอจึงนั่งเงียบๆ อยู่บนต้นโอ๊ก และครุ่นคิดถึงปริศนาแห่งความรัก

          ทันใดนั้นนกไนติงเกลก็กางปีกสีน้ำตาลออกเพื่อบิน และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอบินผ่านป่าละเมาะราวกับเงา และล่องลอยไปทั่วสวนราวกับเงา
          ณ.ที่ใจกลางทุ่งหญ้ามีต้นกุหลาบที่สวยงามต้นหนึ่งตั้งอยู่ และเมื่อไนติงเกลเห็นมัน เธอก็บินไปหาและเกาะลงบนช่อดอกกุหลาบ
          “ขอดอกกุหลาบสีแดงสักดอกให้ฉันหน่อยสิ” เธอร้อง “แล้วฉันจะร้องเพลงที่ไพเราะที่สุดให้คุณฟัง”
          แต่ต้นไม้ส่ายหัว พร้อมกับตอบว่า
          “กุหลาบของฉันสีขาว ขาวราวกับฟองคลื่นในทะเล และขาวกว่าหิมะบนภูเขา แต่จงไปหาพี่ชายของฉันที่เป็นกุหลาบอยู่รอบนาฬิกาแดดเก่าแก่ แล้วบางทีเขาอาจจะให้สิ่งที่เธอต้องการได้”

          นกไนติงเกลจึงบินไปที่ต้นกุหลาบซึ่งเติบโตอยู่รอบๆ นาฬิกาแดดเก่า
          “ขอดอกกุหลาบสีแดงสักดอกให้ฉันหน่อยสิ” เธอร้อง “แล้วฉันจะร้องเพลงที่ไพเราะที่สุดให้คุณฟัง”
          แต่ต้นไม้ส่ายหัว แล้วตอบว่า
          “กุหลาบของฉันสีเหลือง เหลืองเหมือนผมของนางเงือกผู้ประทับบนบัลลังก์อำพัน และเหลืองกว่าดอกแดฟโฟดิลที่บานสะพรั่งในทุ่งหญ้าก่อนที่คนตัดหญ้าจะมาพร้อมกับเคียว แต่จงไปหาพี่ชายของฉันที่เติบโตอยู่ใต้หน้าต่างของนักศึกษา และบางทีเขาอาจจะให้สิ่งที่คุณต้องการ”

          นกไนติงเกลจึงบินไปที่ต้นกุหลาบซึ่งกำลังเติบโตอยู่ใต้หน้าต่างของนักศึกษาคนนั้น
          “ขอดอกกุหลาบสีแดงสักดอกให้ฉันหน่อยสิ” เธอร้อง “แล้วฉันจะร้องเพลงที่ไพเราะที่สุดให้คุณฟัง”
          แต่ต้นไม้ส่ายหัว มันตอบว่า
          “กุหลาบของฉันสีแดง แดงเหมือนเท้าของนกพิราบ และแดงกว่าปะการังขนาดใหญ่ที่พลิ้วไหวอยู่ในถ้ำใต้ทะเล แต่ฤดูหนาวได้ทำให้เส้นเลือดของฉันเย็นยะเยือก น้ำค้างแข็งได้กัดกินดอกตูมของฉัน และพายุได้หักกิ่งก้านของฉัน และฉันจะไม่มีกุหลาบเลยในปีนี้”
          “ฉันต้องการแค่ดอกกุหลาบสีแดงเพียงดอกเดียว” นกไนติงเกลร่ำไห้
          “แค่ดอกกุหลาบสีแดงดอกเดียวเท่านั้น! ไม่มีวิธีใดเลยหรือที่ฉันจะได้มันมา?”
          ต้นไม้ตอบว่า “มีวิธีอยู่ แต่เป็นวิธีที่น่ากลัวเสียจนฉันไม่กล้าบอกเจ้า”
          “บอกฉันมาเถอะ” นกไนติงเกลกล่าว “ฉันไม่กลัวหรอก”
          ต้นไม้กล่าวว่า “ถ้าเจ้าอยากได้กุหลาบแดง เจ้าต้องสร้างมันขึ้นมาจากเสียงดนตรีใต้แสงจันทร์ และย้อมมันด้วยโลหิตจากหัวใจของเจ้าเอง เจ้าต้องร้องเพลงให้ข้าฟังโดยเอาอกแนบหนาม ร้องเพลงให้ข้าฟังตลอดทั้งคืน และหนามนั้นต้องแทงทะลุหัวใจของเจ้า และโลหิตแห่งชีวิตของเจ้าต้องไหลเข้าสู่เส้นเลือดของข้า และกลายเป็นของข้า”

          “ความตายเป็นราคาที่ต้องจ่ายอย่างใหญ่หลวงเพื่อดอกกุหลาบสีแดง” นกไนติงเกลร่ำไห้ “และชีวิตนั้นช่างล้ำค่าสำหรับทุกคน การได้นั่งอยู่ในป่าเขียวขจีและมองดูดวงอาทิตย์ในรถม้าสีทองและดวงจันทร์ในรถม้าสีมุกนั้นช่างน่ารื่นรมย์ กลิ่นหอมของต้นฮอว์ธอร์นนั้นหอมหวาน และดอกบลูเบลล์ที่ซ่อนอยู่ในหุบเขาและดอกเฮเธอร์ที่ปลิวไสวบนเนินเขานั้นก็หอมหวานเช่นกัน แต่ความรักนั้นดีกว่าชีวิต และหัวใจของนกจะเทียบได้กับหัวใจของมนุษย์ได้อย่างไร?”
เธอจึงกางปีกสีน้ำตาลเพื่อโบยบิน และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เธอกวาดไปทั่วสวนราวกับเงา และล่องลอยผ่านป่าละเมาะราวกับเงา
          นักศึกษาหนุ่มยังคงนอนอยู่บนพื้นหญ้าตรงที่เธอทิ้งเขาไว้ และน้ำตายังไม่แห้งสนิทจากดวงตาที่สวยงามของเขา

          “จงมีความสุขเถิด” นกไนติงเกลร้อง “จงมีความสุขเถิด เจ้าจะได้ดอกกุหลาบสีแดงของเจ้า ฉันจะสร้างมันขึ้นจากเสียงดนตรีใต้แสงจันทร์ และแต่งแต้มมันด้วยโลหิตจากหัวใจของฉันเอง สิ่งที่ฉันขอจากเจ้าเป็นการตอบแทนก็คือ ขอให้เจ้าเป็นคนที่มีรักแท้จริง เพราะความรักนั้นยอดเยี่ยมกว่าปรัชญา และปรัชญาก็ยังฉลาดและยิ่งใหญ่กว่าอำนาจ ถึงแม้ว่าอำนาจจะดูยิ่งใหญ่ ปีกของเขามีสีแดงเพลิง และร่างกายของเขาก็มีสีเหมือนเปลวไฟก็ตาม ริมฝีปากของความรักหวานเหมือนน้ำผึ้ง และลมหายใจของความรักก็หอมเหมือนกำยาน”

          นักศึกษาเงยหน้าขึ้นจากพื้นหญ้าและตั้งใจฟัง แต่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่นกไนติงเกลกำลังพูดกับเขา เพราะเขารู้แต่สิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือเท่านั้น
          แต่ต้นโอ๊กเข้าใจ และรู้สึกเศร้า เพราะมันรักนกไนติงเกลตัวน้อยที่สร้างรังอยู่บนกิ่งของมันมาก
          “ร้องเพลงให้ฉันฟังอีกสักเพลงเถอะ” เขากระซิบ “ฉันคงจะรู้สึกเหงามากเมื่อเธอจากไป”
          นกไนติงเกลจึงขับขานบทเพลงให้แก่ต้นโอ๊กฟัง และเสียงของมันก็เหมือนน้ำที่ผุดขึ้นจากโถเงิน
          เมื่อนกร้องเพลงจบ นักศึกษาคนนั้นก็ลุกขึ้น หยิบสมุดบันทึกและดินสอออกมาจากกระเป๋า

          “ไนติงเกลนี้มีรูปแบบเฉพาะตัว” นักศึกษาพูดกับตัวเองขณะเดินออกจากป่าไป “ปฏิเสธไม่ได้หรอก แต่เธอมีความรู้สึกหรือเปล่า? ฉันเกรงว่าคงไม่มี ที่จริงแล้ว เธอเหมือนศิลปินส่วนใหญ่ มีแต่สไตล์ ไร้ความจริงใจ เธอไม่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่น เธอคิดแต่เรื่องดนตรี และทุกคนก็รู้ว่าศิลปะเป็นเรื่องเห็นแก่ตัว ถึงกระนั้น ก็ต้องยอมรับว่าเสียงของเธอนั้นไพเราะ น่าเสียดายที่มันไม่มีความหมาย หรือไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ” แล้วเขาก็เดินเข้าไปในห้อง นอนลงบนเตียงเล็กๆ และเริ่มคิดถึงคนที่เขาหลงรัก และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หลับไป

          และเมื่อดวงจันทร์ส่องแสงบนท้องฟ้า นกไนติงเกลก็บินไปที่ต้นกุหลาบ และเอาอกแนบกับหนาม ตลอดทั้งคืนมันร้องเพลงโดยเอาอกแนบกับหนาม และดวงจันทร์ที่เย็นยะเยือกก็โน้มตัวลงมาฟัง ตลอดทั้งคืนมันร้องเพลง และหนามก็ยิ่งแทงลึกเข้าไปในอกของมันเรื่อยๆ และเลือดในชีวิตของมันก็ค่อยๆ ไหลออกไป

          นกไนติงเกลขับขานบทเพลงแรกถึงการกำเนิดของความรักในหัวใจของเด็กหนุ่มและเด็กสาว และบนกิ่งก้านสาขาที่สูงที่สุดของต้นกุหลาบนั้น ดอกกุหลาบอันงดงามได้ผลิบาน กลีบดอกแล้วกลีบเล่า ดุจดังบทเพลงที่ขับขานต่อเนื่องกันไป ในตอนแรกมันซีดจางราวกับหมอกที่ปกคลุมแม่น้ำ ซีดจางราวกับรอยเท้าของรุ่งอรุณ และเปล่งประกายสีเงินราวกับปีกของแสงอรุณรุ่ง ดุจเงาของดอกกุหลาบในกระจกสีเงิน ดุจเงาของดอกกุหลาบในแอ่งน้ำ ฉะนั้น ดอกกุหลาบที่ผลิบานบนกิ่งก้านสาขาที่สูงที่สุดของต้นไม้ก็เป็นเช่นนั้น
          แต่ต้นไม้ร้องบอกนกไนติงเกลให้แนบชิดหนามมากขึ้น “แนบชิดกว่านี้สิ เจ้านกไนติงเกลน้อย” ต้นไม้ร้อง “มิเช่นนั้น รุ่งเช้าจะมาถึงก่อนที่ดอกกุหลาบจะเบ่งบาน”

          นกไนติงเกลจึงบินเข้าไปใกล้หนามมากขึ้น และเสียงเพลงของมันก็ดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะมันขับขานถึงการกำเนิดของความรักในจิตวิญญาณของชายหนุ่มและหญิงสาว
          และสีชมพูระเรื่ออ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบกุหลาบ เหมือนกับสีชมพูระเรื่อบนใบหน้าของเจ้าบ่าวเมื่อจูบปากเจ้าสาว แต่หนามยังไปไม่ถึงใจกลางของดอกกุหลาบ ดังนั้นใจกลางของดอกกุหลาบจึงยังคงเป็นสีขาว เพราะมีเพียงเลือดจากหัวใจของนกไนติงเกลเท่านั้นที่สามารถทำให้ใจกลางของดอกกุหลาบกลายเป็นสีแดงก่ำได้
          และต้นไม้ก็ร้องบอกนกไนติงเกลให้แนบชิดหนามมากขึ้น “แนบชิดกว่านี้สิ เจ้านกไนติงเกลน้อย” ต้นไม้ร้อง “มิเช่นนั้น รุ่งเช้าจะมาถึงก่อนที่ดอกกุหลาบจะเบ่งบาน”

          นกไนติงเกลจึงขยับเข้าไปใกล้หนามมากขึ้น หนามนั้นสัมผัสหัวใจของเธอ และความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นผ่านตัวเธอ ความเจ็บปวดนั้นขมขื่นยิ่งนัก และบทเพลงของเธอก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ เพราะเธอขับขานถึงความรักที่สมบูรณ์แบบด้วยความตาย ความรักที่ไม่ตายในหลุมศพ
          และดอกกุหลาบอันงดงามก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ดุจดอกกุหลาบแห่งท้องฟ้าทิศตะวันออก กลีบดอกเป็นสีแดงเข้ม และใจกลางดอกก็เป็นสีแดงเข้มดุจทับทิม
          แต่เสียงของนกไนติงเกลแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ปีกเล็กๆ ของมันเริ่มกระพือ และมีม่านบางๆ มาปกคลุมดวงตา เสียงเพลงของมันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ และมันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังบีบคอมันอยู่


(มีต่อ)
แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  แต่งนิทาน นิทานพื้นบ้าน
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่