⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านสวีเดน: ผู้ซื่อสัตย์และผู้หลอกลวง 💖✨⌛

กระทู้คำถาม



          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคู่สามีภรรยาชาวบ้านยากจนคู่หนึ่งที่ไม่มีลูก จนกระทั่งในที่สุดภรรยาของสามีก็ได้ให้กำเนิดบุตรชาย ซึ่งทำให้ทั้งสองมีความสุขมาก พวกเขาตั้งชื่อเขาว่า ผู้ซื่อสัตย์ (Faithful) และเมื่อเขาได้รับการตั้งชื่อแล้ว เทพีฮูลดรา (Huldra) ตนหนึ่งก็มาที่กระท่อมนั้น นั่งลงข้างเปลของเด็ก และทำนายว่าเขาจะพบกับโชคลาภอันยิ่งใหญ่ นางกล่าว “เมื่อเขาอายุสิบห้าปี ฉันจะมอบม้าที่มีคุณสมบัติพิเศษมากมายให้เขาเป็นของขวัญ และเป็นม้าที่มีพรสวรรค์ในการพูด!” แล้วฮูลดราก็หันหลังและจากไป

          เด็กชายเติบโตขึ้นและแข็งแรงกำยำ เมื่อเขาอายุได้สิบห้าปี ชายชราแปลกหน้าคนหนึ่งก็มาที่กระท่อมของพวกเขาในวันหนึ่ง เคาะประตู แล้วบอกว่าม้าที่เขาจูงอยู่นั้นถูกส่งมาจากราชินีของเขา และนับจากนี้ไปมันเป็นของผู้ซื่อสัตย์ตามที่นางได้สัญญาไว้ จากนั้นชายชราก็จากไป จากนั้นทุกคนต่างชื่นชมม้าที่สวยงามตัวนั้น และผู้ซื่อสัตย์ก็ยิ่งรักมันมากขึ้นทุกวัน

          อยู่ต่อมาจนกระทั่ง ในที่สุดผู้ซื่อสัตย์ก็เบื่อบ้าน “ฉันต้องไปลองเสี่ยงโชคในโลกกว้างดูบ้าง” เขากล่าว และพ่อแม่ของเขาก็ไม่คัดค้าน เพราะที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ปรารถนามากนัก ดังนั้นเขาจึงจูงม้าตัวโปรดออกจากคอก ขึ้นไปนั่งบนอาน และควบม้าเข้าไปในป่าอย่างพึงพอใจ เขาควบม้าไปเรื่อยๆ และเมื่อไปได้ไกลพอสมควรแล้ว เขาก็ได้เห็นสิงโตสองตัวกำลังต่อสู้กับเสือ และพวกมันเกือบจะพ่ายแพ้อยู่แล้ว
          “รีบไปเอาธนูมา” ม้าพูด “ยิงเสือและช่วยสิงโตสองตัวนั้น!”
          “ครับ ผมจะทำอย่างนั้น” ชายหนุ่มกล่าว พร้อมกับใส่ลูกธนูเข้ากับสายคันธนู เล็งเป้าแล้วรีบยิงออกไป และในชั่วพริบตา เสือก็ล้มลงกับพื้น
          สิงโตสองตัวแม่ลูกก็เข้ามาใกล้เขา คลอเคลียผู้ช่วยเหลือของพวกมันอย่างเป็นมิตรและสำนึกบุญคุณ จากนั้นก็รีบกลับไปยังถ้ำของพวกมัน

          ม้าผู้ซื่อสัตย์โลดแล่นไปตามป่าใหญ่เป็นเวลานาน จนกระทั่งมันเหลือบไปเห็นนกพิราบขาวสองตัวกำลังหนีเหยี่ยวที่กำลังจะจับพวกมัน
          “รีบเอาออกธนูมา” ม้าพูด “ยิงเหยี่ยวแล้วช่วยนกพิราบสองตัวนั้นด้วย!”
          “ครับ ผมจะทำ” ชายหนุ่มตอบ เขาใส่ลูกธนูเข้ากับสายธนู เล็งเป้าแล้วยิง และในชั่วพริบตา เหยี่ยวก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น ส่วนนกพิราบสองตัวนั้นกลับบินเข้ามาใกล้เขา บินวนรอบผู้ช่วยชีวิตของพวกมันอย่างเชื่องและรู้สึกขอบคุณ จากนั้นพวกมันก็รีบบินกลับรังไป

          ชายหนุ่มยังคงลุยป่าต่อไป และตอนนี้เขาอยู่ไกลจากบ้านมามากแล้ว แต่ทว่าม้าของเขายังไม่เหนื่อยง่าย และวิ่งพาเขาไปจนกระทั่งมาถึงทะเลสาบขนาดใหญ่ ณ.ที่นั่นเขาเห็นนกนางนวลตัวหนึ่งบินขึ้นมาจากน้ำ โดยคาบปลาไพค์ไว้ในกรงเล็บ
          “รีบไปเอาธนูมา” ม้าพูด “ยิงนกนางนวลแล้วช่วยปลาไพค์ด้วย!”
          “ครับ ผมจะทำอย่างนั้น” ชายหนุ่มตอบ พลางใส่ลูกธนูเข้ากับสายธนู เล็งเป้าแล้วยิง และในชั่วพริบตา นกนางนวลก็ร่วงลงมากระพือปีกฟาดพื้นอย่างแรง บาดเจ็บสาหัส ส่วนปลาไพค์ที่รอดชีวิตก็ว่ายน้ำเข้ามาใกล้เขา พลางส่งสายตาที่เป็นมิตรและแสดงความขอบคุณต่อผู้ช่วยชีวิตของมัน แล้วก็ดำดิ่งลงไปในน้ำรวมกับพวกพ้องใต้คลื่น
          แล้วผู้ซื่อสัตย์ก็ขี่ม้าต่อไปอีกครั้ง ในเวลาก่อนค่ำเขาก็ได้มาถึงปราสาทพระราชวังใหญ่แห่งหนึ่ง เขารีบไปปรากฏตัวต่อหน้ากษัตริย์และทูลขอร้องให้กษัตริย์ทรงรับเขาไว้เพื่อเป็นข้ารับใช้
          “เจ้าต้องการตำแหน่งแบบไหน?” กษัตริย์ตรัสถาม ซึ่งทรงมีแนวโน้มที่จะโปรดปรานคนขี่ม้าผู้กล้าหาญคนนี้
          “ผมอยากเป็นคนดูแลม้า ขอรับ” ผู้ซื่อสัตย์ตอบ “แต่ก่อนอื่นผมต้องมีคอกม้าและอาหารสำหรับม้าของผมก่อน พะยะค่ะ”
          “เจ้าจะได้ตามที่ขอ!” กษัตริย์ตรัส และรับเด็กหนุ่มคนนั้นเข้าทำงานเป็นคนดูแลม้า และเขาก็ทำงานรับใช้ได้ดีอย่างยาวนานจนกระทั่งทุกคนในปราสาทชื่นชอบเขา โดยเฉพาะกษัตริย์ทรงยกย่องเขาเป็นอันมาก

          แต่ในบรรดาคนรับใช้คนอื่นๆ มีคนหนึ่งชื่อ ผู้หลอกลวง ซึ่งอิจฉา ผู้ซื่อสัตย์ และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำร้ายเขา เพราะเขาคิดในใจว่า
          “ถ้าข้าสามารถกำจัดเขาไปได้ ข้าก็จะไม่ต้องเห็นเขาได้รับความโปรดปรานจากพระราชาของข้าอีกต่อไป”
          เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อพระราชาทรงโศกเศร้าเสียพระทัยมาก เนื่องจากทรงสูญเสียพระราชินี เพราะถูกโทรลล์ลักพาตัวไปจากปราสาท จริงอยู่ที่ว่าพระราชินีไม่ทรงพอพระทัยในพระองค์ และไม่ได้ทรงรักพระราชา แต่พระราชาก็ยังทรงโหยหาพระราชินีอย่างมาก และมักจะตรัสถึงเรื่องนี้กับข้ารับใช้ผู้หลอกลวงอยู่บ่อยๆ

          วันหนึ่งข้ารับใช้ผู้หลอกลวงจึงกราบทูลกษัตริย์ว่า “พระราชาของข้า พระองค์ไม่ต้องทรงทุกข์พระทัยอีกต่อไปแล้วพระเจ้าข้า เพราะข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ได้คุยโอ้อวดกับข้าว่าเขาสามารถช่วยพระราชินีผู้สวยงามของพระองค์ให้พ้นจากเงื้อมมือของโทรลล์ได้”
          “ถ้าเขาทำได้จริง” พระราชาตรัสตอบ “เขาก็ต้องรักษาสัญญาตามคำพูดนั้น”
          กษัตริย์สั่งให้พาตัวผู้ซื่อสัตย์มาเข้าเฝ้าทันที และขู่ว่าจะประหารชีวิตเขา หากไม่รีบขึ้นไปบนเนินเขาและพาพระราชินีที่ถูกแย่งชิงตัวไปกลับมา แต่ถ้าหากเขาทำสำเร็จก็จะได้รับเกียรติอย่างสูงส่ง ถึงแม้ว่าผู้ซื่อสัตย์จะปฏิเสธคำกล่าวอ้างของผู้หลอกลวงอย่างไรก็ตามแต่มันก็ไร้ผล กษัตริย์ยังคงยืนยันข้อเรียกร้องกับเขาตามเดิม แล้วชายหนุ่มก็จำใจทูลลาจากไปเพราะเชื่อว่าตนเองคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

          หลังจากนั้นเขาก็ไปที่คอกม้าเพื่อบอกลาเจ้าม้าแสนสวยของเขา เขายืนอยู่ข้างๆ ม้าแล้วร้องไห้
          “อะไรทำให้เจ้าเศร้าโศกเช่นนี้?” ม้าถาม
          จากนั้นชายหนุ่มก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ม้าฟัง และบอกว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้มาหามัน
          “ถ้ามันไม่มีอะไรมากไปกว่านี้” ม้าพูด “ข้าก็มีวิธีที่จะช่วยเจ้าได้ ในห้องใต้หลังคาของปราสาทมีไวโอลินเก่าอยู่ตัวหนึ่ง จงนำมันไปด้วยและเล่นมันเมื่อเจ้าไปถึงที่ที่ราชินีถูกคุมขังอยู่ และจงสร้างเกราะลวดเหล็กขึ้นมาเอง แล้วติดมีดไว้ทุกหนทุกแห่ง จากนั้น เมื่อเจ้าเห็นโทรลล์อ้าปาก จงลงไปในปากของมันและฆ่ามันเสีย แต่เจ้าต้องไม่กลัว และต้องเชื่อใจข้าว่าจะนำทางเจ้าไปสู่ความสำเร็จ”

          คำพูดเหล่านั้นทำให้ชายหนุ่มมีกำลังใจขึ้นมาใหม่ เขากลับไปหาพระราชาและได้รับอนุญาตให้เดินทางไปปฏิบัติภารกิจเพื่อช่วยเหลือราชินี เขาแอบสร้างเกราะเหล็กของตัวเอง นำไวโอลินเก่าจากห้องใต้หลังคาของปราสาท จูงม้าที่รักของเขาออกจากคอก และออกเดินทางไปยังเนินเขาของโทรลล์โดยไม่รอช้า

          ผู้ซื่อสัตย์ขี่ม้าตรงไปยังที่อยู่ของโทรลล์ ไม่นานเขาก็เห็นมัน เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เขาเห็นโทรลล์ซึ่งคลานออกมาจากปราสาทของมัน นอนเหยียดกายอยู่ที่ทางเข้าถ้ำ หลับสนิทและกรนเสียงดังจนเนินเขาสั่นสะเทือน แต่ปากของมันกำลังอ้ากว้าง และปากของมันใหญ่โตมากจนชายหนุ่มสามารถคลานเข้าไปได้โดยง่าย เขาทำเช่นนั้นเพราะเขาไม่กลัวแล้ว เมื่อเข้าไปในส่วนลึกของตัวโทรล เขาก็จัดการลงมืออย่างแข็งขันจนโทรลถูกฆ่าในไม่ช้า

          จากนั้นผู้ซื่อสัตย์ก็คลานออกมาอีกครั้ง วางเกราะของเขาลง และเข้าไปในปราสาทของโทรลล์ ภายในห้องโถงทองคำอันยิ่งใหญ่ เขาเห็นราชินีที่ถูกจับเป็นเชลยนั่งอยู่ นางถูกล่ามด้วยโซ่ทองคำแข็งแรงเจ็ดเส้น ผู้ซื่อสัตย์ไม่สามารถทำลายโซ่ที่แข็งแรงเหล่านั้นได้ แต่แล้วเขาก็หยิบไวโอลินขึ้นมาและเล่นเพลงที่ไพเราะจนโซ่ทองคำขยับ และหลุดออกจากตัวของราชินีทีละเส้น จนกระทั่งเธอสามารถลุกขึ้นยืนและเป็นอิสระอีกครั้ง พระนางมองดูชายหนุ่มผู้กล้าหาญด้วยความยินดีและสำนึกบุญคุณ ทั้งยังมีท่าทีที่อ่อนโยนต่อเขามาก เพราะเขาทั้งรูปงามและสุภาพ แล้วพระราชินีก็เต็มใจที่จะกลับไปยังปราสาทของพระราชาพร้อมกับเขา

          การกลับมาของพระราชินีนำมาซึ่งความปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่ง และผู้ซื่อสัตย์ก็ได้รับรางวัลตามที่พระราชาทรงสัญญาไว้ แต่คราวนี้พระราชินีกลับปฏิบัติต่อพระสวามีด้วยความไม่เอาใจใส่ยิ่งกว่าเดิม พระนางไม่พูดคุยกับพระองค์ ไม่หัวเราะ และขังตัวเองอยู่ในห้องกับความคิดที่เศร้าหมอง สิ่งนี้ทำให้พระราชาไม่พอพระทัยอย่างมาก แล้ววันหนึ่งพระราชาจึงถามพระราชินีว่าทำไมพระนางจึงเศร้าโศกเช่นนั้น
          “ก็เพราะว่า” พระนางตรัส “หม่อมฉันจะไม่มีความสุขได้เลยหากปราศจากห้องโถงทองคำอันงดงามที่หม่อมฉันเคยมีบนเนินเขาที่ปราสาทโทรลล์ เพราะห้องโถงแบบนั้นหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”
          “การหาสิ่งเช่นนั้นมาให้เจ้าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” กษัตริย์ตรัส “และข้าไม่อาจรับประกันได้ว่าจะมีใครทำได้”

          แต่เมื่อพระราชาทรงบ่นถึงความยากลำบากให้แก่ข้ารับใช้ผู้หลอกลวงฟัง ข้ารับใช้ผู้นั้นก็ตอบว่า
          “โอกาสที่จะสำเร็จก็ยังพอมีทางอยู่พระเจ้าข้า เพราะข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เคยบอกว่าเขาสามารถนำห้องโถงทองคำของโทรลล์มาที่ปราสาทแห่งนี้ได้อย่างง่ายดาย”
          กษัตริย์จึงทรงเรียกข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์มาพบในทันที และทรงบัญชาให้เขาทำตามคำสัญญานั้นโดยนำห้องโถงทองคำจากเนินเขาของโทรลล์มาไว้ปราสาทนี้ เพราะพระองค์ทรงรักชีวิตของพระมเหสีของพระองค์ แม้ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์จะพยายามปฏิเสธคำกล่าวอ้างของผู้หลอกลวงแต่ก็ไร้ผล เขาต้องไปและนำห้องโถงทองคำกลับมาให้ได้มิฉะนั้นจะต้องถูกประหารเสีย

          ด้วยความเศร้าโศกอย่างหนัก ผู้ซื่อสัตย์เดินไปหาม้าแสนสวยของเขา ร่ำร้องไห้และอยากจะบอกลามันไปตลอดกาล
          “เจ้าทุกข์ใจอะไรนักหรือ?” ม้าถาม
          และชายหนุ่มก็ตอบว่า “คนชั่วได้พูดคำโกหกเกี่ยวกับข้าอีกแล้ว และถ้าข้าไม่สามารถนำห้องโถงทองคำของโทรลล์ไปถวายราชินีได้ ชีวิตของข้าก็คงจะต้องจบสิ้นกัน”
          “ไม่มีอะไรที่ร้ายแรงไปกว่านั้นหรือ?” ม้ากล่าว “ถ้ามีเพียงเท่านั้น เจ้าก็จงหาเรือลำใหญ่สักลำ นำไวโอลินของเจ้าไปด้วย และเล่นเพลงเพื่อขับกล่อมให้ห้องโถงทองคำลงมาจากเนินเขา จากนั้นผูกกับม้าของโทรลล์เอาลงยังข้างหน้าเรือ แล้วเจ้าก็จะสามารถนำห้องโถงทองคำที่เปล่งประกายมาที่นี่ได้โดยไม่มีปัญหา”

          หลังจากฟังจบ ผู้ซื่อสัตย์ก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เขาจึงทำตามที่ม้าบอก และประสบความสำเร็จในการไปถึงเนินเขาใหญ่ ขณะที่เขายืนเล่นไวโอลินอยู่นั้น ห้องโถงทองคำก็ได้ยินเสียงดนตรี และถูกดึงดูดไปตามเสียงดนตรีนั้น มันจึงเคลื่อนที่อย่างช้าๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่นอกเนินเขา มันถูกสร้างขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์เหมือนบ้านหลังหนึ่ง และใต้ห้องโถงนั้นมีล้อมากมาย จากนั้นชายหนุ่มก็เอาม้าของโทรลล์ไปที่ห้องโถงทองคำ และนำมันขึ้นเรือของเขา ในไม่ช้าเขาก็ข้ามทะเลสาบ และนำห้องโถงนั้นไปถึงปราสาทได้อย่างปลอดภัยโดยไม่เสียหาย สร้างความปิติยินดีอย่างยิ่งแก่พระราชินี แต่ถึงกระนั้น กาลต่อมา เธอก็ยังเหนื่อยหน่ายกับทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเดิม ไม่ยอมพูดกับพระสวามีซึ่งเป็นพระราชา และไม่มีใครเคยเห็นเธอหัวเราะอีกเลย


(มีต่อ)
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่