⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านยุโรป: หนูน้อยหมวกแดง 💖✨⌛




          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง เด็กหญิงตัวน้อยสวมหมวกสีแดงสดเดินเล่นอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ เธอถูกเรียกว่า “หนูน้อยหมวกแดง” เพราะเธอสวมหมวกใบนี้เสมอ แม่ของเธอรักเธอมาก และยายของเธอก็รักเธอเช่นกัน

          วันหนึ่ง แม่ของเธอเตรียมตะกร้าอาหารที่เต็มไปด้วยขนมปังอบใหม่และเนยสดก่อนจะยื่นให้ลูกสาว
          “ลูกจ๋า ยายของเจ้าป่วยอยู่ที่กระท่อมกลางป่า เอานี่ไปให้ยายสิ แต่จำไว้ว่าห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด และอย่าหยุดคุยกับคนแปลกหน้า เข้าใจไหม?”
          หนูน้อยหมวกแดงพยักหน้า “เข้าใจแล้วจ้ะแม่!”

          เธอออกเดินทางเข้าไปในป่าที่เธอคิดว่าคุ้นเคยแต่วันนี้ป่าดูเงียบผิดปกติ กิ่งไม้แห้งกรอบลู่เอนไปตามสายลม เสียงนกร้องขาดหายเป็นช่วงๆ ราวกับทุกชีวิตในป่ากำลังเฝ้าดูอะไรบางอย่าง
          ขณะที่เธอเดินลึกเข้าไป เงาสีดำเคลื่อนตัวผ่านระหว่างต้นไม้ “เจ้ากำลังจะไปไหนหรือ เด็กน้อย?”
          เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ หนูน้อยหมวกแดงหยุดเดิน เธอหันไปและเห็นหมาป่าตัวใหญ่ยืนอยู่ริมทาง ดวงตาของมันเป็นประกายวาววับ มีรอยยิ้มแฝงเล่ห์เหลี่ยม
          “ฉันกำลังไปเยี่ยมยายของฉันที่กระท่อมกลางป่า ยายของฉันป่วย ฉันต้องรีบเอาของไปให้” หนูน้อยหมวกแดงตอบโดยไม่ลังเล
          หมาป่าก้มหน้าลงใกล้ๆ พร้อมเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “โอ้ เด็กดีของข้า… แล้วกระท่อมของยายเจ้าอยู่ที่ไหนหรือ?”
          เธอชี้ไปตามเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในป่า โดยไม่รู้เลยว่าเธอเพิ่งบอกความลับสำคัญให้กับผู้ล่า
          หมาป่าหัวเราะเบาๆ แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะแสร้งทำเป็นใจดี “เจ้าเห็นไหม ดอกไม้พวกนั้นช่างสวยงามนัก ทำไมเจ้าไม่เก็บไปฝากยายของเจ้าด้วยล่ะ? นางคงดีใจแน่ ๆ”
          หนูน้อยหมวกแดงลังเล เธอเหลือบมองไปยังทุ่งดอกไม้ที่งดงาม ก่อนจะคิดว่า “ยายต้องชอบแน่ๆ!”
          เธอจึงออกนอกเส้นทางไปเก็บดอกไม้ โดยไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอกำลังวุ่นอยู่กับดอกไม้ หมาป่ากำลังเร่งฝีเท้าผ่านเส้นทางลัดตรงไปยังกระท่อมของยายก่อนเธอ!

          หมาป่าพุ่งตรงไปยังกระท่อมของยาย มันใช้เส้นทางลัดที่รู้จักดี กรงเล็บของมันข่วนลงบนพื้นดินขณะที่มันเร่งฝีเท้า มันรู้ดีว่าเวลานี้เป็นโอกาสเดียวที่จะลงมือ
          ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
          เสียงเคาะประตูดังขึ้น ยายของหนูน้อยหมวกแดงซึ่งนอนป่วยอยู่บนเตียงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ใครน่ะ?”
          “ข้าเองจ้ะ ยาย! หนูน้อยหมวกแดง!” หมาป่าตอบเสียงหวาน “ข้านำขนมปังและเนยสดมาให้”
          ยายลังเล ก่อนจะตอบ “เข้ามาสิ ที่รัก ประตูไม่ได้ล็อก”
          เพียงแค่ประตูเปิดออก เงาดำพุ่งเข้าไปทันที!
          แล้วหมาป่าก็จับยายขังไว้ และสวมรอยเป็นนาง

          ไม่นานนักหนูน้อยหมวกแดงก็มาถึงกระท่อม หลังจากเก็บดอกไม้จนพอใจ เธอรีบวิ่งมาตามเส้นทาง
          แต่เมื่อถึงหน้ากระท่อมของยาย เธอรู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกไป ม่านหน้าต่างปลิวไหวเบาๆ แต่ ภายในบ้านเงียบเกินไป
          เธอเคาะประตูเบาๆ “ยายจ๋า หนูมาแล้ว!”
          เสียงหนึ่งตอบกลับมา “เข้ามาสิ ที่รัก ประตูไม่ได้ล็อก…”
          เสียงนั้นฟังดูเหมือนยายของเธอ… แต่ก็ดูแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน

          หนูน้อยหมวกแดงเปิดประตูและเดินเข้าไป ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนริบหรี่ เตียงของยายดูราวกับมีเงาดำขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนา
          เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกที
          “ยายจ๋า… ทำไมวันนี้ห้องของยายมืดจัง?”
          เงาบนเตียงขยับเล็กน้อย ก่อนเสียงแหบพร่าจะเอ่ยตอบ “เพราะยายป่วยมากเหลือเกินจ้ะลูกรัก…”
          หนูน้อยหมวกแดงขมวดคิ้ว บางอย่างผิดปกติแน่ๆ


          หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปใกล้เตียงของยาย แสงเทียนริบหรี่ทำให้เธอมองเห็นได้ไม่ชัดนัก แต่เงาร่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มก็ดูผิดแปลกไปจากเดิม
          “ยายจ๋า หนูเอาขนมปังกับเนยสดมาให้” เธอพูดขณะวางตะกร้าลงบนโต๊ะ
          “โอ้ ดีจังเลยหลานรัก เข้ามาใกล้ๆ ยายหน่อยสิ…” เสียงแหบพร่าดังขึ้น มันสั่นเครือเล็กน้อยราวกับพยายามปรับให้เหมือนเสียงของหญิงชรา
          หนูน้อยหมวกแดงขมวดคิ้ว เธอเดินเข้าไปถึงข้างเตียงแต่ยังรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เธอจ้องไปที่ใบหน้าของยาย แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย
          “ยายจ๋า… ทำไมมือของยายใหญ่จัง?”
          “เพื่อจะกอดเจ้าดีๆ ไงหลานรัก…”
          “แล้วทำไมหูของยายยาวจัง?”
          “เพื่อจะได้ยินเสียงเจ้าชัดๆ ไงหลานรัก…”
          “แล้วทำไมตาของยายกลมโตขนาดนี้?”
          “เพื่อจะได้มองเห็นเจ้าชัดๆ ไงหลานรัก…”
          หัวใจของหนูน้อยหมวกแดงเต้นแรงขึ้น เธอเริ่มก้าวถอยหลังเล็กน้อย สายตาของเธอจ้องไปที่ปากของยาย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงสั่น
          “แล้วทำไมฟันของยายแหลมคมจัง?”
          “เพื่อจะได้กินเจ้าให้อร่อยขึ้นไงหลานรัก!!!”

          ทันใดนั้น หมาป่าก็สะบัดผ้าห่มออกและกระโจนเข้าหาเธอ!
          หนูน้อยหมวกแดงกรีดร้อง เธอถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว แต่หมาป่าก็กระโจนเข้ามาหา กรงเล็บของมันเฉียดผ่านแขนของเธอไปเพียงเสี้ยววินาที
          “ช่วยด้วย!!” เด็กหญิงตะโกนสุดเสียง
          ทันใดนั้น มีเสียงกระแทกประตูดังสนั่น! ปัง!!!
          ประตูของกระท่อมถูกกระแทกเปิดออก ชายร่างสูงสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ก้าวเข้ามา นายพรานแห่งป่าใหญ่!
          “ถอยไป ไอ้หมาป่าชั่ว!” เขาตะโกนพลางเงื้อขวานขึ้น หมาป่าหันไปมอง ตาขวางด้วยความโกรธ แต่มันก็รู้ว่าตอนนี้มันไม่ใช่ผู้ล่าอีกต่อไป

          นายพรานไม่รอช้า เขากระโจนเข้าหาหมาป่าทันที เขาฟาดขวานใส่จนมันร้องโหยหวน หมาป่าพยายามจะหนี แต่เขาไม่ปล่อยให้มันรอดชีวิต
          เมื่อทุกอย่างสงบลง หนูน้อยหมวกแดงก็รีบมองหายายของเธอพร้อมส่งเสียงร้อง
          “ยายจ๋า… ยายอยู่ไหน?”
          เสียงอ่อนแรงดังขึ้นจากมุมห้อง ปรากฏว่ายายถูกขังอยู่ในตู้เสื้อผ้า!
          นายพรานรีบเปิดตู้ หนูน้อยหมวกแดงได้โผเข้ากอดยายของเธอ น้ำตาไหลออกมาด้วยความดีใจ
          “หนูจะไม่ฟังคำพูดของคนแปลกหน้าอีกแล้ว!” เธอเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น

          ตั้งแต่นั้นมา หนูน้อยหมวกแดงก็เรียนรู้ว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยเงามืด เราต้องระวังผู้ที่พูดจาอ่อนหวาน แต่อาจซ่อนคมเขี้ยวไว้เบื้องหลัง
          และตำนานของเด็กน้อยผู้หญิงซึ่งเผชิญหน้ากับหมาป่าเจ้าเล่ห์ ก็กลายเป็นเรื่องเล่าขานที่ไม่มีวันถูกลืม



(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… ความไร้เดียงสาอาจนำไปสู่ภัยอันตราย หากเราเชื่อใจผิดคน , โลกนี้ไม่ได้มีแต่ผู้หวังดี บางคนเข้าหาเราด้วยรอยยิ้ม แต่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้เบื้องหลัง , คำเตือนจากพ่อแม่ผู้มีประสบการณ์มักมีค่าเสมอ

          และเราต้องเรียนรู้ว่าไม่ใช่ทุกเสียงที่ควรรับฟัง และไม่ใช่ทุกสิ่งที่ดูปลอดภัยจะไร้อันตราย)


ขอขอบคุณแหล่งที่มาข้อมูล: taleZZZ | คลังศูนย์รวมนิทานทั่วโลก
.
แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  แต่งนิทาน นิทานพื้นบ้าน
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่